Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III CZP 163/06 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal when administrative execution title is withdrawn, making prior seizure ineffective.

Numero d'incarto III CZP 163/06
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court refused to issue a ruling on the legal issue because the underlying administrative execution title was withdrawn and the seizure was subsequently annulled. The lower court had argued that a seizure remains valid if the debtor was listed as a shareholder at the time of notification, even if shares were transferred later. The Court determined that since the execution title no longer existed, the seizure lacked any legal basis and the question of its validity became moot.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 390 § 1 k.p.c.; Art. 390 § 2 k.p.c.; Art. 29 ust. 1 u.p.e.a.; Art. 386 § 3 k.p.c.; Art. 61 § 1 ust. o SN: When the execution title is withdrawn and the seizure is annulled, the question of the seizure's validity becomes irrelevant and the appeal is dismissed without a ruling on the legal issue.

Parole chiave

Generato dall'IA
administrative execution seizure of shares withdrawal of title KRS register dismissal of appeal

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 390 § 1 k.p.c.
art. 390§ 1 k.p.c. wynika, że dłużnik D. G. miał 8500 udziałów, wartości 100 zł
art. 390 § 2 k.p.c.
odwoławczy, ze względu na wiążący jej charakter (art. 390 § 2 k.p.c.) stanowi
art. 29 ust. 1 u.p.e.a.
a tym samym brak podstawy do wszczęcia i prowadzenia egzekucji (art. 29 ust.
art. 386 § 3 k.p.c.
nieprawomocne, podstawą rozstrzygnięcia apelacji winien być art. 386 § 3 k.p.c.
art. 61 § 1 ustawy o Sądzie Najwyższym
Z tych przyczyn Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu (art. 61 § 1
art. 390§ 1 k.p.c
art. 390§ 1 k.p.c. wynika, że dłużnik D. G. miał 8500 udziałów, wartości 100 zł
art. 390 § 2 k.p.c
odwoławczy, ze względu na wiążący jej charakter (art. 390 § 2 k.p.c.) stanowi
art. 390 k.p.c
Dlatego ta przesłanka stosowania art. 390 k.p.c.
art. 386 § 3 k.p.c
nieprawomocne, podstawą rozstrzygnięcia apelacji winien być art. 386 § 3 k.p.c.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III CZP 163/06

POSTANOWIENIE

Dnia 22 lutego 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Dariusz Zawistowski (przewodniczący)

SSN Teresa Bielska-Sobkowicz

SSN Zbigniew Strus (sprawozdawca)

Protokolant Izabela Czapowska

w sprawie z wniosku Naczelnika Urzędu Skarbowego W. przy uczestnictwie D.

Spółki z o.o. w W. i D. G.

o przyjęcie do akt rejestrowych,

po rozstrzygnięciu w Izbie Cywilnej na posiedzeniu jawnym

w dniu 22 lutego 2007 r.,

zagadnienia prawnego przedstawionego

przez Sąd Okręgowy w W.

postanowieniem z dnia 5 września 2006 r.,

„Czy jest skuteczne zajęcie udziałów w spółce z ograniczoną

odpowiedzialnością

w

trybie

postępowania

egzekucyjnego

w administracji w sytuacji, gdy dłużnik ujawniony jest w Krajowym

Rejestrze Sądowym jako wspólnik tej spółki, pomimo dokonanego już

zbycia udziałów w warunkach, gdy zawiadomienie o zajęciu zostało

wystawione przed zbyciem udziałów w spółce z ograniczoną

odpowiedzialnością przez dłużnika a doręczone po zbyciu tych

udziałów.”

odmawia podjęcia uchwały.

Uzasadnienie

Z uzasadnienia postanowienia Sądu Okręgowego wydanego na podstawie

art. 390§ 1 k.p.c. wynika, że dłużnik D. G. miał 8500 udziałów, wartości 100 zł

każdy, w spółce D. z o. o. i sprzedał je trzem osobom dnia 31 stycznia 2006 r.

zawiadamiając spółkę o zbyciu w tym samym dniu.

Wniosek o zmianę danych podmiotu w rejestrze przedsiębiorców wpłynął

3 lutego 2006 r. i Sąd prowadzący Krajowy Rejestr Sądowy wykreślił D. G. z

rejestru wspólników a wpisał w jego miejsce troje nabywców jako wspólników w

dniu 10 lutego 2006 r.

Zajęcia tych udziałów dokonał Naczelnik Urzędu Skarbowego, wystawiając 30

stycznia 2006 r. zawiadomienie o zajęciu, doręczone spółce 1 lutego 2006 r. W

tym samym dniu zawiadomienie zostało złożone w Sądzie Rejonowym – Wydział

Gospodarczy

Krajowego

Rejestru

Sądowego

i

przyjęte

postanowieniem

referendarza sądowego z 2 lutego 2006 r., na podstawie art. 9 ust. 2 ustawy o

KRS i art. 96j § 1 i 3

ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu

egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity Dz.U.2005 r., nr 229, poz.1954 ze

zm.; dalej: u.p.e.a.).

W wyniku skargi na czynność referendarza sądowego, wniosek rozpoznał

Sąd prowadzący Rejestr, przyjmując postanowieniem z 13 kwietnia 2006 r.

zawiadomienie o zajęciu udziałów do akt rejestrowych.

Według oceny Sądu Rejonowego, zajęcie dokonane przed wpisem zmiany

wspólników i ogłoszeniem tego wpisu jest skuteczne. Apelację wniosła spółka „D.” z

o. o. Wątpliwości powstały na tle wykładni art. 96j, z którego Sądu Okręgowy

wyprowadza wniosek, że w chwili doręczenia zawiadomienia o zajęciu dłużnik

powinien być wspólnikiem, powołując przy tym również odmienne poglądy

określające granice skutecznego zajęcia według daty wpisu nabywcy i ogłoszenia

w Monitorze Sądowym i Gospodarczym, jako zapewniające skuteczność egzekucji.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Podjęcie uchwały rozstrzygającej zagadnienie prawne przedstawione przez sąd

odwoławczy, ze względu na wiążący jej charakter (art. 390 § 2 k.p.c.) stanowi

wyjątek od zasady samodzielnego rozstrzygania całej sprawy przez sąd właściwy.

Dlatego ta przesłanka stosowania art. 390 k.p.c. wykładana jest ściśle. W taki też

sposób tłumaczone jest ograniczenie wymagające istnienia związku między

przedstawionym zagadnieniem prawnym a rozstrzygnięciem środka odwoławczego.

Nie

wszystkie

bowiem

wątpliwości

prawne

wyłaniające

się

w

sprawie

usprawiedliwiają podejmowanie uchwały na podstawie art. 390 k.p.c., lecz tylko

takie, które kształtowałyby podstawę prawną rozstrzygnięcia. W rozpoznawanej

sprawie należy zwrócić uwagę na okoliczność, że zawiadomienie organu

egzekucyjnego dotyczyło zajęcia egzekucyjnego, to jest pierwszej czynności

egzekucyjnej sensu stricto, zmierzającej do uzyskanie pieniędzy z tytułu dochodów,

jakie przynosiły udziały lub z tytułu ich egzekucyjnej sprzedaży. W jednym i drugim

wypadku zajęcie nie było czynnością oderwaną od dalszego postępowania lecz

stanowiło jego integralną część, ponieważ bez zajęcia nie mogło dojść do

przymusowego spieniężenia praw osoby, której udziały przysługiwały (arg. z art. 1a

pkt 18 u. p.e.a.).

Wszczęcie postępowania egzekucyjnego nie przesądza, że będzie ono

kontynuowane, ponieważ wnioskodawca może cofnąć wniosek albo zajdzie

konieczność jego umorzenia np. wskutek wygaśnięcia obowiązku zgodnie z art. 33

pkt 1 w zw. z art. 59 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu

egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2002 r. Nr 118, poz. 968 ze zm.).

Dla rozpoznawanej sprawy istotne są okoliczności ujawnione w złożonych

do akt odpisach pism Naczelnika Urzędu Skarbowego z 11 i 12 lipca 2006 r.:

1. powiadamiającego o uchyleniu zajęcia z 30 stycznia 2006 r. oraz

wycofaniu przez wierzyciela tytułu wykonawczego z obrotu

prawnego;

2. zawierającego wniosek o wykreślenie wpisu zajęcia udziałów

w Krajowym Rejestrze Sądowym.

Sąd Okręgowy uznał, że złożenie wniosku o wykreślenie wpisu o zajęcie udziałów

nie oznacza jego cofnięcia, w związku z tym wpływ dalszych czynności

egzekucyjnych na zasadność złożonego wniosku o przyjęcie do akt zawiadomienia

o zajęciu udziałów

w spółce będzie oceniany po rozstrzygnięciu zagadnienia

prawnego.

Stanowiska tego nie można podzielić. Wycofanie tytułu wykonawczego

„z obrotu prawnego” oznacza dla innych osób i organów władzy brak tego tytułu,

a tym samym brak podstawy do wszczęcia i prowadzenia egzekucji (art. 29 ust. 1

u.p.e.a.), tym bardziej, że jednocześnie uchylono dokonane zajęcie egzekucyjne.

W takim razie odpadła podstawa dokonywania wpisu zawiadomienia polegającego

w rzeczywistości na złożeniu pisma do akt rejestrowych. Ponieważ wydane w dniu

13 kwietnia 2006 r postanowienie o przyjęciu wskutek zaskarżenia jest

nieprawomocne, podstawą rozstrzygnięcia apelacji winien być art. 386 § 3 k.p.c.

Nie wymaga to jednak wyjaśniania wątpliwości przedstawionych w zagadnieniu

prawnym.

Z tych przyczyn Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu (art. 61 § 1

ustawy o Sądzie Najwyższym).

db