Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III CZP 15/10 Generato dall'IA

Supreme Court refuses to rule on whether a claimant's right abuse can revive a statute of limitations that has expired.

Numero d'incarto III CZP 15/10
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court of Poland refused to issue a binding precedent regarding whether a claimant's abuse of rights could revive a statute of limitations that had expired. The lower court raised the issue because the claimant sought to hold partners liable for a civil partnership's debts after the three-year limitation period under the Commercial Code had passed. The Court declined to rule, stating that doing so would improperly substitute its judgment for the trial court's assessment of the specific facts.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 5 k.c.; Art. 574 k.s.h.; The Supreme Court may refuse to issue a precedent when the legal question does not require a new judicial interpretation and would otherwise substitute the trial court's assessment of the case merits.

Parole chiave

Generato dall'IA
abuse of rights statute of limitations commercial code precedent refusal civil partnership limitation period supreme court procedure

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 390 k.p.c.
odmówić podjęcia uchwały (art. 390 k.p.c. w zw.
Art. 61 § 1 ustawy z dnia 23 listopada 2003 r. o Sądzie Najwyższym
z art. 61 § 1 ustawy z dnia
art. 5 k.c
wynikającej z art. 5 k.c.
art. 574 k.s.h
zawitego z art. 574 k.s.h.?
art. 534 k.c
sprawie dotyczyło ono kwestii, czy upływ terminu zawitego wynikający z art. 534
art. 390 k.p.c
odmówić podjęcia uchwały (art. 390 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III CZP 15/10

POSTANOWIENIE

Dnia 9 kwietnia 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Antoni Górski (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Dariusz Dończyk

SSN Barbara Myszka

w sprawie z powództwa Zbigniewa L.

przeciwko "E." sp. z o.o. w S.

o pozbawienie wykonalności tytułu wykonawczego,

po rozpoznaniu na posiedzeniu jawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 9 kwietnia 2010 r.,

na skutek zagadnienia prawnego przedstawionego

przez Sąd Okręgowy

postanowieniem z dnia 28 stycznia 2010 r.,

"Czy podniesienie zarzutu nadużycia prawa podmiotowego (art.

5 k.c.), jeśli jest słuszny, może zniweczyć skutki wpływu terminu

zawitego z art. 574 k.s.h.?

Innymi słowy: "czy z pomocą wymienionego zarzutu można

wskrzesić odpowiedzialność wspólników byłej spółki cywilnej za jej

zobowiązania, wygasłą po upływie terminu trzyletniego (art. 574

k.s.h.), liczonego od dnia przekształcenia w trybie art. 551 § 2 i 3

k.s.h. spółki cywilnej w spółkę handlową?"

odmawia podjęcia uchwały.

Uzasadnienie

Podobne zagadnienie prawne do przedstawionego w niniejszej sprawie było

przedmiotem rozważań Sądu Najwyższego w sprawie III CZP 104/08. W tamtej

sprawie dotyczyło ono kwestii, czy upływ terminu zawitego wynikający z art. 534

k.c. może zostać nieuwzględniony na skutek zarzutu czynienia ze swego prawa

użytku w sposób sprzeczny ze społeczno gospodarczym przeznaczeniem prawa

lub zasadami współżycia społecznego. Sąd Najwyższy postanowieniem z dnia

6 listopada 2008 r. odmówił podjęcia w tamtej sprawie uchwały. Po dokonaniu

przeglądu orzecznictwa dotyczącego rozpoznawanej kwestii stwierdził, że, co do

zasady, dopuszcza się w nim - w sytuacjach zupełnie wyjątkowych - możliwość

nieuwzględnienia upływu terminu zawitego z powołaniem się na zasady współżycia

społecznego. Rozbieżności dotyczą przede wszystkim możliwości zastosowania tej

zasady do konkretnego stanu faktycznego, a więc problemu subsumcji normy

wynikającej z art. 5 k.c. W tej sytuacji wydawanie przez Sąd Najwyższy kolejnego

orzeczenia w materii, której dotyczy przedstawione zagadnienie prawne nie

wniosłoby nowych treści judykacyjnych, a zmierzałoby nieuchronnie do wypowiedzi,

czy zastosowanie art. 5 k.c. w konkretnej sprawie jest uzasadnione, a zatem byłoby

niedopuszczalnym zastępowaniem sądu meriti w orzekaniu.

Sąd Najwyższy w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela

stanowisko prawne zajęte w powołanym postanowieniu z dnia 6 listopada 2008 r.

III CZP 104/08 i w konsekwencji uznaje, że również w sprawie niniejszej należało

odmówić podjęcia uchwały (art. 390 k.p.c. w zw. z art. 61 § 1 ustawy z dnia

23 listopada 2003 r. o Sądzie Najwyższym, Dz. U. Nr 240, poz. 1052).