Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III CZP 144/08 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses legal question submission due to lack of serious doubts and clear appellate court stance.

Numero d'incarto III CZP 144/08
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court refused to accept the legal question submitted by the Court of Appeal regarding the relationship between specific housing co-ownership and property ownership statutes. The appellate court presented arguments exclusively supporting one interpretation without indicating any serious doubts or alternative views. Consequently, the Supreme Court determined that the question lacked the necessary controversy to warrant a ruling.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 390 § 1 k.p.c.; Art. 40 ust. 2 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych; Art. 5 ust. 1 ustawy o własności lokali; Art. 4 pkt 3a ustawy o gospodarce nieruchomościami: A legal question submitted to the Supreme Court must raise serious doubts with arguments for multiple solutions; if the appellate court expresses a decided conviction without indicating controversy, the Supreme Court must refuse to accept the question.

Parole chiave

Generato dall'IA
legal question submission serious doubts requirement appellate court stance housing co-ownership law property ownership law Supreme Court procedure ratio decidendi

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 390 § 1 k.p.c.
Przepis art. 390 § 1 k.p.c. pozwala sądowi drugiej instancji zwrócić się do
Art. 40 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych
„Czy art. 40 pkt 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r.
Art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali
w stosunku do art. 5 ust.
Art. 4 pkt 3a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami
„Czy art. 40 pkt 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r.
art. 390 k.p.c
przedstawił Sądowi Najwyższemu w trybie art. 390 k.p.c.
art. 390 § 1 k.p.c
Przepis art. 390 § 1 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 27 sierpnia 1996 r., III CZP 91/96
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 25 stycznia 2007 r., III CZP 100/06
(tak postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 25 stycznia 2007 r., III CZP 100/06,
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 grudnia 2007 r., III CZP 110/07
(tak postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 grudnia 2007 r., III CZP 110/07,
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 lutego 2006 r., III CZP 1/06
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 grudnia 2006 r., III CZP 112/06
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 grudnia 2006 r., III CZP 112/06, LEX
III CZP 91/96
Sądu Najwyższego z dnia 27 sierpnia 1996 r., III CZP 91/96, OSNC 1997, nr 1
III CZP 100/06
Supreme Court dismisses legal question referral due to insufficient reasoning and lack of serious legal doubts.
III CZP 110/07
Supreme Court dismisses legal question due to lack of genuine legal doubt and prior precedent.
III CZP 112/06
Supreme Court dismisses appeal on enforcement act; transitional costs rules apply to enforcement proceedings initiated before new law. Appeal fee paid under old regulations governs the case.
III CZP 1/06
Supreme Court refused to rule on VAT applicability to annual perpetual use fees due to lack of legal basis for shifting tax consequences.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III CZP 144/08

POSTANOWIENIE

Dnia 24 lutego 2009 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jacek Gudowski (przewodniczący)

SSN Stanisław Dąbrowski

SSN Elżbieta Skowrońska-Bocian (sprawozdawca)

Protokolant Bożena Nowicka

w sprawie z powództwa M. Z.

przeciwko Spółdzielni Mieszkaniowej w W.

o uchylenie uchwały,

na posiedzeniu jawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 24 lutego 2009 r.,

na skutek zagadnienia prawnego przedstawionego

przez Sąd Apelacyjny w W.

postanowieniem z dnia 27 listopada 2008 r., sygn. Akt [...],

„Czy art. 40 pkt 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r.

o spółdzielniach mieszkaniowych (tekst jedn. w Dz.U. z 2003 r.

Nr 119, poz. 1116 ze zmianami) jest przepisem szczególnym

w stosunku do art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r.

o własności lokali (tekst jedn. w Dz.U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903) oraz

do art. 4 pkt 3a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce

nieruchomościami (tekst jedn. w Dz.U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603

ze zmianami?”

odmawia podjęcia uchwały.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 27 listopada 2008 r. Sąd Apelacyjny w W.

przedstawił Sądowi Najwyższemu w trybie art. 390 k.p.c. zagadnienie prawne

dotyczące stosunku art. 40 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach

mieszkaniowych (tekst jednolity Dz.U. 2003, nr 119, poz. 1116 ze zm.) do art. 5 ust.

1 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (tekst jedn. Dz.U. 2000,

nr 80, poz. 903 ze zm.) oraz art. 4 pkt 3a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r.

o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz.U. 2004, nr 261, poz. 2603 ze zm.).

W

uzasadnieniu

tego

postanowienia

Sąd

Apelacyjny

wskazał,

że

zagadnienie powstało przy rozpoznawaniu apelacji powódki M. Z. żądającej

uchylenia uchwały zarządu pozwanej Spółdzielni Mieszkaniowej […] podjętej w

sprawie określenia przedmiotu odrębnej własności lokali w nieruchomości

położonej w W. przy ul. B. Zdaniem powódki do wydzielenia własności lokali

wystarczyło wydzielić poszczególne budynki mieszkalne według powierzchni

zabudowy wyznaczonej przez rzut pionowy zewnętrznych krawędzi budynku na

powierzchnię gruntu. W uchwale przypisano budynkowi większą powierzchnię

zawyżając powierzchnię użytkową lokali.

Sąd Okręgowy w W. wyrokiem z dnia 21 lutego 2008 r. oddalił powództwo

uznając, że dokonany podział odpowiada przepisom ustawy o gospodarce

nieruchomościami (art. 4 pkt 3 a oraz art. 209 a pkt 3) oraz przepisom ustawy o

spółdzielniach mieszkaniowych. Sąd drugiej instancji powziął przy rozpoznawaniu

apelacji

wątpliwości

wyrażone

w

przedstawionym

Sądowi

Najwyższemu

zagadnieniu prawnym.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Przepis art. 390 § 1 k.p.c. pozwala sądowi drugiej instancji zwrócić się do

Sądu

Najwyższego

o

rozstrzygnięcie

zagadnienia

prawnego

powstałego

rozpoznawaniu apelacji, jeżeli budzi ono poważne wątpliwości. Ponadto, zgodnie

z utrwalonym orzecznictwem, podjęta przez Sąd Najwyższy uchwała musi

niezbędna do rozstrzygnięcia sprawy przez sąd apelacyjny (tak m.in. postanowienie

Sądu Najwyższego z dnia 27 sierpnia 1996 r., III CZP 91/96, OSNC 1997, nr 1

poz. 9). Zwrócenie się do Sądu Najwyższego nie może przy tym zmierzać do tego

aby Sąd Najwyższy wspierał jasno i jednoznacznie sformułowane stanowisko

(tak postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 25 stycznia 2007 r., III CZP 100/06,

niepubl.), a podstawowym warunkiem skuteczności przedstawienia zagadnienia

prawnego jest to, aby sąd przedstawiający zagadnienie prawne wyraźnie wskazał,

że istnieją argumenty przemawiające za jednym z możliwych rozwiązań

(tak postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 grudnia 2007 r., III CZP 110/07,

LEX nr 345541). Na sądzie drugiej instancji spoczywa obowiązek szczegółowego

wskazania, na czym polegają wątpliwości i dlaczego uważa je za poważne, a nadto

wykazania,

że

rozstrzygnięcie

tych

wątpliwości

pozostają

w

związku

z rozstrzygnięciem sprawy. W literaturze i orzecznictwie podkreśla się, że chodzi

o wątpliwości o charakterze zarówno obiektywnym, jak i subiektywnym, tzn.

z punktu

widzenia

sądu

rozpoznającego

środek

odwoławczy

(zob.

np.

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 grudnia 2006 r., III CZP 112/06, LEX

nr 260365).

W treści uzasadnienia postanowienia Sąd Apelacyjny zaprezentował

właściwie argumenty jedynie na rzecz jednego stanowiska, gdyż odmienny pogląd

został jedynie powtórzony za powódką i opatrzony stwierdzeniem, że jest on

możliwy do obrony. Sam Sąd nie wskazał żadnych argumentów przemawiających

za odmienną możliwością rozstrzygnięcia przedstawionego zagadnienia prawnego.

Skoro zaś z uzasadnienia postanowienia przedstawiającego zagadnienie prawne

wynika, że nie ma argumentów pozwalających na inne rozstrzygnięcie zagadnienia,

brak jest podstaw do udzielenia odpowiedzi (tak postanowienie Sądu Najwyższego

z dnia 10 lutego 2006 r., III CZP 1/06, LEX nr 180664).

W

rozpoznawanej

sprawie

Sąd

Apelacyjny

wyraził

zdecydowane

przekonanie co do treści rozstrzygnięcia problemu. To zdecydowane przekonanie

Sądu przedstawiającego zagadnienie prawne wskazuje, że samo zagadnienie nie

budzi w istocie kontrowersji, a udzielona przez Sąd Najwyższy odpowiedź ma

służyć jedynie potwierdzeniu prawidłowości stanowiska. Jak wielokrotnie podkreślał

Sąd Najwyższy sformułowanie zagadnienia prawnego w taki sposób jest

niedopuszczalne i prowadzi do odmowy udzielenia odpowiedzi. W rozpoznawanej

sprawie nie wskazano ani ewentualnych rozbieżności w orzecznictwie, ani

odmiennych poglądów wyrażanych w doktrynie. Jak się wydaje, jedynym powodem,

który skłonił Sąd Apelacyjny do przedstawienia zagadnienia prawnego jest

społeczna doniosłość sprawy. Należy jednak przypomnieć, że w kompetencji

sądów leży dokonywanie wykładni abstrakcyjnych i generalnych norm prawnych

w celu stworzenia normy jednostkowego stosowania i dokonania subsumpcji

w konkretnym stanie faktycznym.

Powyższe względy zadecydowały, że Sąd Najwyższy odmówił podjęcia

uchwały.

(eb)