Supreme Court dismisses legal question submission due to lack of serious doubts and clear appellate court stance.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court refused to accept the legal question submitted by the Court of Appeal regarding the relationship between specific housing co-ownership and property ownership statutes. The appellate court presented arguments exclusively supporting one interpretation without indicating any serious doubts or alternative views. Consequently, the Supreme Court determined that the question lacked the necessary controversy to warrant a ruling.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 390 § 1 k.p.c.; Art. 40 ust. 2 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych; Art. 5 ust. 1 ustawy o własności lokali; Art. 4 pkt 3a ustawy o gospodarce nieruchomościami: A legal question submitted to the Supreme Court must raise serious doubts with arguments for multiple solutions; if the appellate court expresses a decided conviction without indicating controversy, the Supreme Court must refuse to accept the question.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III CZP 144/08
POSTANOWIENIE
Dnia 24 lutego 2009 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Jacek Gudowski (przewodniczący)
SSN Stanisław Dąbrowski
SSN Elżbieta Skowrońska-Bocian (sprawozdawca)
Protokolant Bożena Nowicka
w sprawie z powództwa M. Z.
przeciwko Spółdzielni Mieszkaniowej w W.
o uchylenie uchwały,
na posiedzeniu jawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 24 lutego 2009 r.,
na skutek zagadnienia prawnego przedstawionego
przez Sąd Apelacyjny w W.
postanowieniem z dnia 27 listopada 2008 r., sygn. Akt [...],
„Czy art. 40 pkt 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r.
o spółdzielniach mieszkaniowych (tekst jedn. w Dz.U. z 2003 r.
Nr 119, poz. 1116 ze zmianami) jest przepisem szczególnym
w stosunku do art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r.
o własności lokali (tekst jedn. w Dz.U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903) oraz
do art. 4 pkt 3a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce
nieruchomościami (tekst jedn. w Dz.U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603
ze zmianami?”
odmawia podjęcia uchwały.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 27 listopada 2008 r. Sąd Apelacyjny w W.
przedstawił Sądowi Najwyższemu w trybie art. 390 k.p.c. zagadnienie prawne
dotyczące stosunku art. 40 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach
mieszkaniowych (tekst jednolity Dz.U. 2003, nr 119, poz. 1116 ze zm.) do art. 5 ust.
1 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (tekst jedn. Dz.U. 2000,
nr 80, poz. 903 ze zm.) oraz art. 4 pkt 3a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r.
o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz.U. 2004, nr 261, poz. 2603 ze zm.).
W
uzasadnieniu
tego
postanowienia
Sąd
Apelacyjny
wskazał,
że
zagadnienie powstało przy rozpoznawaniu apelacji powódki M. Z. żądającej
uchylenia uchwały zarządu pozwanej Spółdzielni Mieszkaniowej […] podjętej w
sprawie określenia przedmiotu odrębnej własności lokali w nieruchomości
położonej w W. przy ul. B. Zdaniem powódki do wydzielenia własności lokali
wystarczyło wydzielić poszczególne budynki mieszkalne według powierzchni
zabudowy wyznaczonej przez rzut pionowy zewnętrznych krawędzi budynku na
powierzchnię gruntu. W uchwale przypisano budynkowi większą powierzchnię
zawyżając powierzchnię użytkową lokali.
Sąd Okręgowy w W. wyrokiem z dnia 21 lutego 2008 r. oddalił powództwo
uznając, że dokonany podział odpowiada przepisom ustawy o gospodarce
nieruchomościami (art. 4 pkt 3 a oraz art. 209 a pkt 3) oraz przepisom ustawy o
spółdzielniach mieszkaniowych. Sąd drugiej instancji powziął przy rozpoznawaniu
apelacji
wątpliwości
wyrażone
w
przedstawionym
Sądowi
Najwyższemu
zagadnieniu prawnym.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Przepis art. 390 § 1 k.p.c. pozwala sądowi drugiej instancji zwrócić się do
Sądu
Najwyższego
o
rozstrzygnięcie
zagadnienia
prawnego
powstałego
rozpoznawaniu apelacji, jeżeli budzi ono poważne wątpliwości. Ponadto, zgodnie
z utrwalonym orzecznictwem, podjęta przez Sąd Najwyższy uchwała musi
niezbędna do rozstrzygnięcia sprawy przez sąd apelacyjny (tak m.in. postanowienie
Sądu Najwyższego z dnia 27 sierpnia 1996 r., III CZP 91/96, OSNC 1997, nr 1
poz. 9). Zwrócenie się do Sądu Najwyższego nie może przy tym zmierzać do tego
aby Sąd Najwyższy wspierał jasno i jednoznacznie sformułowane stanowisko
(tak postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 25 stycznia 2007 r., III CZP 100/06,
niepubl.), a podstawowym warunkiem skuteczności przedstawienia zagadnienia
prawnego jest to, aby sąd przedstawiający zagadnienie prawne wyraźnie wskazał,
że istnieją argumenty przemawiające za jednym z możliwych rozwiązań
(tak postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 grudnia 2007 r., III CZP 110/07,
LEX nr 345541). Na sądzie drugiej instancji spoczywa obowiązek szczegółowego
wskazania, na czym polegają wątpliwości i dlaczego uważa je za poważne, a nadto
wykazania,
że
rozstrzygnięcie
tych
wątpliwości
pozostają
w
związku
z rozstrzygnięciem sprawy. W literaturze i orzecznictwie podkreśla się, że chodzi
o wątpliwości o charakterze zarówno obiektywnym, jak i subiektywnym, tzn.
z punktu
widzenia
sądu
rozpoznającego
środek
odwoławczy
(zob.
np.
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 grudnia 2006 r., III CZP 112/06, LEX
nr 260365).
W treści uzasadnienia postanowienia Sąd Apelacyjny zaprezentował
właściwie argumenty jedynie na rzecz jednego stanowiska, gdyż odmienny pogląd
został jedynie powtórzony za powódką i opatrzony stwierdzeniem, że jest on
możliwy do obrony. Sam Sąd nie wskazał żadnych argumentów przemawiających
za odmienną możliwością rozstrzygnięcia przedstawionego zagadnienia prawnego.
Skoro zaś z uzasadnienia postanowienia przedstawiającego zagadnienie prawne
wynika, że nie ma argumentów pozwalających na inne rozstrzygnięcie zagadnienia,
brak jest podstaw do udzielenia odpowiedzi (tak postanowienie Sądu Najwyższego
z dnia 10 lutego 2006 r., III CZP 1/06, LEX nr 180664).
W
rozpoznawanej
sprawie
Sąd
Apelacyjny
wyraził
zdecydowane
przekonanie co do treści rozstrzygnięcia problemu. To zdecydowane przekonanie
Sądu przedstawiającego zagadnienie prawne wskazuje, że samo zagadnienie nie
budzi w istocie kontrowersji, a udzielona przez Sąd Najwyższy odpowiedź ma
służyć jedynie potwierdzeniu prawidłowości stanowiska. Jak wielokrotnie podkreślał
Sąd Najwyższy sformułowanie zagadnienia prawnego w taki sposób jest
niedopuszczalne i prowadzi do odmowy udzielenia odpowiedzi. W rozpoznawanej
sprawie nie wskazano ani ewentualnych rozbieżności w orzecznictwie, ani
odmiennych poglądów wyrażanych w doktrynie. Jak się wydaje, jedynym powodem,
który skłonił Sąd Apelacyjny do przedstawienia zagadnienia prawnego jest
społeczna doniosłość sprawy. Należy jednak przypomnieć, że w kompetencji
sądów leży dokonywanie wykładni abstrakcyjnych i generalnych norm prawnych
w celu stworzenia normy jednostkowego stosowania i dokonania subsumpcji
w konkretnym stanie faktycznym.
Powyższe względy zadecydowały, że Sąd Najwyższy odmówił podjęcia
uchwały.
(eb)