Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III CZP 12/14 Generato dall'IA

Supreme Court refused ruling on executive title invalidity due to conflicting judicial interpretations regarding judge transfer authority.

Numero d'incarto III CZP 12/14
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court refused to issue a ruling on the legal question regarding the invalidity of an executive title. The lower court had invalidated the title because a judge, transferred by a Deputy State Secretary, issued the decision. The Court noted that while a July 2013 ruling stated only the Minister of Justice could transfer judges, a later January 2014 ruling clarified this restriction. Consequently, the Court declined to issue a ruling to resolve the conflict between these two decisions.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 75 § 3 in conjunction with Art. 75 § 2 point 1 of the Act on the Organization of Common Courts; The Supreme Court's ruling on a legal question does not resolve conflicting interpretations of the Minister's exclusive authority to transfer judges if a subsequent full bench ruling clarifies the restriction.

Parole chiave

Generato dall'IA
transfer of judges Minister of Justice legal question ruling conflicting precedents executive title invalidity Supreme Court procedure judicial independence

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 75 § 3 in conjunction with art. 75 § 2 point 1 of the Act on the Organization of Common Courts
decyzją Ministra Sprawiedliwości z dnia 19 listopada 2012 r., podpisaną przez podsekretarza stanu, wydaną na podstawie art. 75 § 3 w zw.
art. 61 § 6 and art. 62 of the Act on the Supreme Court
221).Biorąc to pod uwagę Sąd Najwyższy na podstawie art. 61 § 1 ustawy o Sądzie Najwyższym postanowił jak w sentencji.
art. 183 paragraph 1 of the Constitution
499), a w związku z funkcją oraz pozycją ustrojową i jurysdykcyjną Sądu Najwyższego, wpływa także bezpośrednio na orzecznictwo sądów powszechnych i wojskowych (art. 183 ust.
art. 1 point 1 of the Act on the Organization of Common Courts
499), a w związku z funkcją oraz pozycją ustrojową i jurysdykcyjną Sądu Najwyższego, wpływa także bezpośrednio na orzecznictwo sądów powszechnych i wojskowych (art. 183 ust.
art. 390 § 1 of the Code of Civil Procedure
o u.s.p.).W tej sytuacji należy przyjąć, że podjęcie przez Sąd Najwyższy – po wydaniu przez sąd drugiej instancji postanowienia o przedstawieniu Sądowi Najwyższemu na podstawie art. 390 § 1 k.p.c.
art. 390 §1 k.p.c
o u.s.p.).W tej sytuacji należy przyjąć, że podjęcie przez Sąd Najwyższy – po wydaniu przez sąd drugiej instancji postanowienia o przedstawieniu Sądowi Najwyższemu na podstawie art. 390 § 1 k.p.c.
art. 183 ust. 1 Konstytucji
499), a w związku z funkcją oraz pozycją ustrojową i jurysdykcyjną Sądu Najwyższego, wpływa także bezpośrednio na orzecznictwo sądów powszechnych i wojskowych (art. 183 ust. 1 Konstytucji i art.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III CZP 12/14 POSTANOWIENIE Dnia 23 maja 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Marta Romańska (przewodniczący)‎SSN Dariusz Dończyk‎SSN Irena Gromska-Szuster (sprawozdawca)Protokolant Bożena Kowalska w sprawie z powództwa U. B. ‎przeciwko Spółdzielczej Kasie Oszczędnościowo - Kredytowej [...] w G. ‎o pozbawienie tytułu wykonawczego wykonalności,‎na posiedzeniu jawnym w Izbie Cywilnej‎w dniu 23 maja 2014 r.,‎na skutek zagadnienia prawnego przedstawionego przez Sąd Okręgowy w S. ‎postanowieniem z dnia 19 listopada 2013 r., sygn. akt II Ca (…), "Czy jest zgodny z przepisami prawa skład Sądu Rejonowego w Ś. w VI Zamiejscowym Wydziale Cywilnym w K. wydający orzeczenie z dnia 25 marca 2013 roku w sprawie VI C (…), w którym orzekał Sędzia przeniesiony w trybie art. 75 § 2 pkt 1 i § 3 ustawy z dnia 27 lipca 2001 roku Prawo o ustroju sądów powszechnych, w sytuacji gdy decyzję podpisał Podsekretarz Stanu z upoważnienia Ministra Sprawiedliwości?" odmawia podjęcia uchwały.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 25 marca 2013 r. Sąd Rejonowy w Ś. VI Zamiejscowy Wydział Cywilny w K. w sprawie z powództwa U. B. przeciwko Spółdzielczej Kasie Oszczędnościowo - Kredytowej [...], pozbawił wykonalności szczegółowo opisany w sentencji tytuł wykonawczy.W sprawie tej orzekał sędzia, który w związku ze zniesieniem z dniem 1 stycznia 2013 r. Sądu Rejonowego w K., został przeniesiony na stanowisko sędziego do Sądu Rejonowego w Ś. decyzją Ministra Sprawiedliwości z dnia 19 listopada 2012 r., podpisaną przez podsekretarza stanu, wydaną na podstawie art. 75 § 3 w zw. z art. 75 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. - Prawo o ustroju sądów powszechnych (jedn. tekst:

Dz. U. z 2013 r., poz. 427 ze zm. – dalej: „Pr. o u.s.p.”) w związku z reorganizacją sądów dokonaną rozporządzeniami Ministra Sprawiedliwości z dnia 5 października 2012 r. w sprawie zniesienia niektórych sądów rejonowych (Dz. U. z 2012 r., poz. 1121) i z dnia 25 października 2012r. w sprawie ustalenia siedzib i obszarów właściwości sądów apelacyjnych, sądów okręgowych i sądów rejonowych (Dz. U. z 2012 r., poz. 1223).Rozpoznając apelację strony pozwanej od opisanego na wstępie wyroku, Sąd Okręgowy w S. powziął poważne wątpliwości sformułowane jako zagadnienie prawne w postanowieniu z dnia 19 listopada 2013 r., które przedstawił Sądowi Najwyższemu do rozstrzygnięcia na podstawie art. 390 §1 k.p.c.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Zagadnienie prawne zostało przedstawione do rozstrzygnięcia Sądowi Najwyższemu w czasie, gdy ujawniły się rozbieżności w orzecznictwie Sądu Najwyższego i mogły powstać wątpliwości dotyczące legalności decyzji o przeniesieniu sędziego na inne miejsce służbowe na podstawie art. 75 § 3 w zw. z art. 75 § 2 pkt 1 Pr. o u.s.p., wydanej w zastępstwie Ministra Sprawiedliwości przez sekretarza lub podsekretarza stanu.

Po podjęciu bowiem uchwały składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 17 lipca 2013 r., III CZP 46/13 ( OSNC 2013, nr 12, poz. 135), stwierdzającej, że przewidziane w art. 75 § 3 w zw. z art. 75 § 2 pkt 1 Pr. o u.s.p. uprawnienie do przeniesienia sędziego na inne miejsce służbowe przysługuje wyłącznie Ministrowi Sprawiedliwości i nie może być przekazane innej osobie, w tym sekretarzowi ani podsekretarzowi stanu, zapadł wyrok Sądu Najwyższego z dnia 16 października 2013 r. III KK 280/13 (nie publ.) przyjmujący, że Minister Sprawiedliwości może być zastąpiony w realizacji uprawnienia wynikającego z art. 75 § 3 w zw. z art. 75 § 2 pkt 1 Pr. o u.s.p. przez sekretarza lub podsekretarza stanu.Rozbieżności te jednak zostały usunięte, a istniejące wątpliwości jednoznacznie wyjaśnione w uchwale pełnego składu Sądu Najwyższego z dnia 28 stycznia 2014 r.

BSA-I-4110/13 (OSNC 2014, nr 5, poz. 49), w której stwierdzono, że w wydaniu decyzji na podstawie wskazanych wyżej przepisów o przeniesieniu sędziego na inne miejsce służbowe, Minister Sprawiedliwości nie może być zastąpiony przez sekretarza ani podsekretarza stanu, z zastrzeżeniem, że wykładnia dokonana w uchwale wiąże od chwili jej podjęcia.Uchwała ta, mająca moc zasady prawnej, wiąże wszystkich sędziów Sądu Najwyższego (art. 61 § 6 i art. 62 ustawy z dnia 23 listopada 2002 r. o Sądzie Najwyższym (jedn. tekst: Dz. U. z 2013 r., poz. 499), a w związku z funkcją oraz pozycją ustrojową i jurysdykcyjną Sądu Najwyższego, wpływa także bezpośrednio na orzecznictwo sądów powszechnych i wojskowych (art. 183 ust. 1 Konstytucji i art. 1 pkt 1 Pr. o u.s.p.).W tej sytuacji należy przyjąć, że podjęcie przez Sąd Najwyższy – po wydaniu przez sąd drugiej instancji postanowienia o przedstawieniu Sądowi Najwyższemu na podstawie art. 390 § 1 k.p.c. zagadnienia prawnego do rozstrzygnięcia – uchwały pełnego składu tego Sądu wyjaśniającej wątpliwości będące przedmiotem przedstawionego zagadnienia prawnego – uzasadnia odmowę podjęcia uchwały (porównaj postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2000 r.

III CZP 7/00, OSNCP 2000, nr 12, poz. 221).Biorąc to pod uwagę Sąd Najwyższy na podstawie art. 61 § 1 ustawy o Sądzie Najwyższym postanowił jak w sentencji.