Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III CZP 11/14 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses legal question submission due to binding precedent resolving the Minister's delegation issue.

Numero d'incarto III CZP 11/14
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court refused to accept a legal question submission regarding the validity of a judge's transfer decision. The lower court had raised doubts because the Minister of Justice's decision was signed by a State Secretary, contrary to the law requiring the Minister's personal signature. The Court declined to rule because a Full Bench decision had already established that the Minister cannot be delegated this specific power to a State Secretary.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 75 § 3 in conjunction with Art. 75 § 2 point 1 of the Act on the Organization of Common Courts; The power of the Minister of Justice to decide on a judge's transfer to another workplace cannot be exercised by a State Secretary or Deputy State Secretary.

Parole chiave

Generato dall'IA
legal question submission judge transfer decision Minister of Justice State Secretary delegation binding precedent court composition administrative authority

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 75 § 3 in conjunction with Art. 75 § 2 point 1 of the Act on the Organization of Common Courts
75 § 3 w związku z art. 75 § 2 pkt 1 u.s.p., w sytuacji gdy decyzję o
Art. 37 ust. 1 and 5 of the Act on the Council of Ministers
decyzją administracyjną, nie ma więc do niego zastosowania art. 37 ust.
Art. 36 of the Act on the Council of Ministers
Rady Ministrów, w warunkach określonych w art. 36 u.RM.
Art. 61 § 6 of the Act on the Supreme Court
z chwilą jej podjęcia, zgodnie z art. 61 § 6 ustawy z dnia 23 listopada 2002 r.
Art. 62 of the Act on the Supreme Court
zasady prawnej, wiążącej, według art. 62 tej ustawy, wszystkich sędziów Sądu

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III CZP 11/14

POSTANOWIENIE

Dnia 23 maja 2014 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Marta Romańska (przewodniczący)

SSN Dariusz Dończyk (sprawozdawca)

SSN Irena Gromska-Szuster

Protokolant Bożena Kowalska

w sprawie z powództwa K. Ś.

przeciwko Skarbowi Państwa - Aresztowi Śledczemu w S.

o zapłatę,

na posiedzeniu jawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 23 maja 2014 r.,

na skutek zagadnienia prawnego przedstawionego

przez Sąd Okręgowy w S.

postanowieniem z dnia 15 listopada 2013 r.,

"Czy jest zgodny z przepisami prawa skład Sądu Rejonowego S. – C.

w S. wydający wyrok z dnia 3 stycznia

2013 r. w sprawie …

509/10, w którym orzekał sędzia przeniesiony

w trybie art.

75 § 3 w związku z art. 75 § 2 pkt 1 u.s.p., w sytuacji gdy decyzję o

przeniesieniu podpisał Podsekretarz Stanu w Ministerstwie

Sprawiedliwości?"

odmawia podjęcia uchwały.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 3 stycznia 2013 r. Sąd Rejonowy S.-C. w S. uwzględnił

częściowo powództwo.

Rozpoznając apelację wniesioną od tego orzeczenia przez powoda, Sąd

Okręgowy w S. powziął poważne wątpliwości prawne, którym dał wyraz

w postanowieniu z dnia 15 listopada 2013 r. o przedstawieniu Sądowi

Najwyższemu do rozstrzygnięcia zagadnienia prawnego. Wątpliwości te zostały

wywołane tym, że w składzie Sądu pierwszej instancji zasiadała sędzia J. R.-S.,

która decyzją Ministra Sprawiedliwości z dnia 12 grudnia 2008 r., podpisaną przez

podsekretarza stanu, została w związku z likwidacją z dniem 1 stycznia 2009 r.

Sądu Rejonowego w S., przeniesiona do Sądu Rejonowego S.-C. w S.

Przeniesienie było następstwem wydania rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości

z dnia 19 marca 2008 r. w sprawie zniesienia Sądu Rejonowego w S., utworzenia

Sądu Rejonowego S.-C. w S. i Sądu Rejonowego S.-P. i Z. w S. oraz zmiany

rozporządzenia w sprawie sądów apelacyjnych, sądów okręgowych i sądów

rejonowych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz. U. Nr 54, poz.

334 ze zm.). Na tej podstawie zniesiono w obszarze właściwości Sądu Okręgowego

w S. – Sąd Rejonowy w S. i jednocześnie utworzono w to miejsce dwa sądy: Sąd

Rejonowy S.-C. w S. oraz Sąd Rejonowy S.-P. i Z. w S. Z aktem tym związane były

decyzje Ministra Sprawiedliwości o przeniesieniu sędziów Sądu Rejonowego w S.

na miejsca służbowe w dwóch nowoutworzonych Sądach. Żaden z sędziów

znoszonego Sądu nie złożył wniosku o przeniesienie na inne miejsce służbowe, ani

też nie wyraził pisemnej zgody na przeniesienie.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Przyczyną uzasadniającą przedstawienie do rozstrzygnięcia zagadnienia

prawnego była występująca w chwili orzekania przez Sąd drugiej instancji,

rozbieżność stanowisk Sądu Najwyższego dotyczącą prawidłowej wykładni art. 75

§ 3 w zw. z art. 75 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów

powszechnych (jedn. tekst: Dz. U. z 2013 r., poz. 427 ze zm. – dalej: „Pr. o u.s.p.”).

Zgodnie z art. 75 § 1 tej ustawy, przeniesienie sędziego na inne miejsce służbowe

może nastąpić tylko za jego zgodą. Jak stanowi art. 75 § 2 Pr. o u.s.p., zgoda

sędziego na przeniesienie na inne miejsce służbowe nie jest wymagana

w przypadkach wymienionych w punktach 1-4, w tym, w razie zniesienia

stanowiska wywołanego zmianą organizacji sądownictwa lub zniesienia danego

sądu lub wydziału zamiejscowego albo przeniesienia siedziby sądu (pkt 1). Według

jednego ze stanowisk Sądu Najwyższego, wyrażonego w uchwale składu siedmiu

sędziów Sądu Najwyższego z dnia 17 lipca 2013 r., III CZP 46/13 (OSNC 2013,

nr 12, poz. 135), uprawnienie do przeniesienia sędziego na inne miejsce służbowe

przewidziane w art. 75 § 3 w zw. z art. 75 § 2 pkt 1 Pr. o u.s.p. przysługuje

wyłącznie Ministrowi Sprawiedliwości, w związku z czym nie może być przekazane

innej osobie, w tym sekretarzowi i podsekretarzowi stanu. Wskazane wyżej

uprawnienie Ministra Sprawiedliwości nie należy do władzy wykonawczej i nie jest

decyzją administracyjną, nie ma więc do niego zastosowania art. 37 ust. 1 i 5

ustawy z dnia 8 sierpnia 1996 r. o Radzie Ministrów (jedn. tekst: Dz. U. z 2012 r.,

poz. 392 – dalej: u.RM”), ani przepisy ustawy z dnia 4 września 1997 r. o działach

administracji rządowej (jedn. tekst: Dz. U. z 2013 r., poz. 743). Wydając decyzję

o przeniesieniu sędziego, Minister Sprawiedliwości nie działa jako organ

administracji publicznej, lecz organ władzy publicznej, a w konsekwencji może być

zastąpiony jedynie przez Prezesa Rady Ministrów lub innego wskazanego członka

Rady Ministrów, w warunkach określonych w art. 36 u.RM. Według drugiego,

odmiennego stanowiska, wyrażonego w wyroku Sądu Najwyższego z dnia

16 października 2013 r., III KK 280/13 (nie publ.) Minister Sprawiedliwości może

być zastąpiony w realizacji uprawnienia wynikającego z art. 75 § 3 w zw. z art. 75

§ 2 pkt 1 Pr. o u.s.p. przez sekretarza lub podsekretarza stanu, co wynika

z argumentów wynikających z uchwały pełnego składu Sądu Najwyższego z dnia

14 listopada 2007 r., BSA I-4110-5/07 (OSNC 2008, nr 4, poz. 42), w której

przyjęto, że uprawnienie Ministra Sprawiedliwości do delegowania sędziego do

pełnienia obowiązków sędziego w innym sądzie (art. 77 § 1 Pr. o u.s.p.) może być

w jego zastępstwie (art. 37 ust. 5 u.RM) albo z jego upoważnienia (art. 37 ust.

1 u.RM) wykonywane przez sekretarza lub podsekretarza stanu.

Przedstawiona wyżej rozbieżność stanowisk Sądu Najwyższego co do

omawianego

zagadnienia

prawnego

–

mającego

znaczenie

dla

oceny

prawidłowości obsady sądów, w których składzie zasiadali sędziowie przeniesieni

na podstawie decyzji Ministra Sprawiedliwości podpisanych przez sekretarza lub

podsekretarza stanu - stała się podstawą podjęcia, na wniosek Pierwszego

Prezesa Sądu Najwyższego, uchwały Pełnego Składu Sądu Najwyższego z dnia

28 stycznia 2014 r., BSA-4110-4/13 (OSNC 2014, nr 5, poz. 49), w której przyjęto,

że w wydaniu decyzji o przeniesieniu sędziego na inne miejsce służbowe na

podstawie art. 75 § 3 w zw. z art. 75 § 2 pkt 1 Pr. o u.s.p., Minister Sprawiedliwości

nie może być zastąpiony przez sekretarza ani podsekretarza stanu (pkt 1) oraz

że wykładnia dokonana w uchwale wiąże od chwili jej podjęcia (pkt 2). Uchwała ta

z chwilą jej podjęcia, zgodnie z art. 61 § 6 ustawy z dnia 23 listopada 2002 r.

o Sądzie Najwyższym (jedn. tekst: Dz. U. z 2013 r., poz. 499 ze zm.), uzyskała moc

zasady prawnej, wiążącej, według art. 62 tej ustawy, wszystkich sędziów Sądu

Najwyższego.

W tej sytuacji wątpliwości prawne Sądu Okręgowego, które słały się

przyczyną

przedstawienia

zagadnienia

prawnego,

zostały

jednoznacznie

rozstrzygnięte w powołanej wyżej uchwale Pełnego Składu Sądu Najwyższego, co

uzasadnia odmowę podjęcia uchwały (por. postanowienie Sądu Najwyższego

z dnia 10 maja 2000 r., III CZP 7/00, OSNCP 2000, nr 12, poz. 221).

Z tych względów na podstawie art. 61 § 1 ustawy o Sądzie Najwyższym

postanowiono, jak w sentencji.