Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III CZP 109/05 Generato dall'IA

Public procurement law ruling clarifies formal defects in arbitration appeal evidence and procedural form for cost-only decisions.

Numero d'incarto III CZP 109/05
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Parzialmente accolto (Partially Allowed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court ruled that failing to attach proof of serving the arbitration award copy constitutes a formal defect under public procurement law. The court determined that appeals regarding arbitration decisions solely on costs must be decided via a non-public order rather than a judgment. Consequently, the court established that only one-fifth of the standard filing fee applies to such cost-specific appeals.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 195 ust. 2, art. 196 ust. 1, art. 197 ust. 1 Prawo zamówień publicznych; Art. 316, 354, 397 § 1 k.p.c.; Art. 29 k.k.s.; Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 1 czerwca 2005 r.; The failure to attach proof of service is a formal defect; appeals on costs only result in an order; only one-fifth of the filing fee applies to cost-only appeals.

Parole chiave

Generato dall'IA
public procurement law arbitration award appeal formal defect evidence costs only decision filing fee proportionality civil procedure order service of documents

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 195 ust. 2 of the Public Procurement Act
skargi przeciwnikowi (art. 195 ust.
art. 196 ust. 1 of the Public Procurement Act
związku z art. 196 ust. 1 i art. 197 ust. 1 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. –
art. 197 ust. 1 of the Public Procurement Act
w konsekwencji jej odrzuceniem na podstawie art. 197 ust.
art. 316 of the Code of Civil Procedure
art. 354 of the Code of Civil Procedure
art. 397 § 1 of the Code of Civil Procedure
art. 29 of the Act on Court Costs in Civil Matters
wynikającą z art. 29 ustawy z dnia 13 czerwca 1967 r.
Regulation of the Minister of Justice of 1 June 2005 on the amount of filing fees
art. 390 § 1 k.p.c
Z powyższych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 390 § 1 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Uchwała z dnia 8 grudnia 2005 r., III CZP 109/05

Sędzia SN Antoni Górski (przewodniczący)

Sędzia SN Henryk Pietrzkowski (sprawozdawca)

Sędzia SA Aleksandra Marszałek

Sąd Najwyższy w sprawie ze skargi wykonawcy Zakładu Remontowego

Urządzeń Gazowniczych sp. z o.o. w P.W. na orzeczenie w przedmiocie kosztów

postępowania zawarte w wyroku zespołu arbitrów z dnia 27 czerwca 2005 r. przy

uczestnictwie zamawiającego Gminy C., po rozstrzygnięciu w Izbie Cywilnej na

posiedzeniu jawnym w dniu 8 grudnia 2005 r. zagadnienia prawnego

przedstawionego przez Sąd Okręgowy w Krakowie postanowieniem z dnia 31

sierpnia 2005 r.:

"1. Czy brakiem formalnym skargi na orzeczenie zespołu arbitrów skutkującym

w konsekwencji jej odrzuceniem na podstawie art. 197 ust. 1 ustawy z dnia 29

stycznia 2004 r. – Prawo zamówień publicznych (Dz.U. Nr 19, poz. 177 ze zm.) jest

niedołączenie (pomimo wezwania) przez skarżącego dowodu przesłania odpisu

skargi przeciwnikowi (art. 195 ust. 2 in fine powołanej wyżej ustawy);

2. czy sąd rozpoznający skargę na wyrok zespołu arbitrów dotyczący

wyłącznie rozstrzygnięcia w przedmiocie kosztów postępowania wydaje wyrok czy

też może ją rozstrzygnąć postanowieniem na posiedzeniu niejawnym;

3. jaki wpis należy pobrać od skargi na wyrok zespołu arbitrów dotyczący

wyłącznie rozstrzygnięcia w przedmiocie kosztów postępowania?"

podjął uchwałę:

1. Niedołączenie do skargi na orzeczenie zespołu arbitrów dowodu

przesłania jej przeciwnikowi, jest brakiem formalnym (art. 195 ust. 2 w

związku z art. 196 ust. 1 i art. 197 ust. 1 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. –

Prawo zamówień publicznych, Dz.U. Nr 19, poz. 177 ze zm.).

2. Rozstrzygnięcie sądu rozpoznającego skargę na wyrok zespołu

arbitrów w przedmiocie kosztów postępowania zapada w formie

postanowienia.

Uzasadnienie

Przedstawione Sądowi Najwyższemu zagadnienie prawne powstało przy

rozpatrywaniu przez Sąd Okręgowy w Krakowie, na podstawie art. 197 ustawy z

dnia 29 stycznia 2004 r. – Prawo zamówień publicznych (Dz.U. Nr 19, poz. 177 ze

zm.– dalej: „Pr.z.p.”), skargi wniesionej przez wykonawcę na wyrok zespołu arbitrów

w części zawierającej rozstrzygnięcie o kosztach postępowania.

Wątpliwości przytoczone w przedstawionym zagadnieniu prawnym Sąd

Okręgowy powziął analizując przepisy art. 195 ust. 2 i art. 196 ust. 1 Pr.z.p. Zgodnie

z tymi przepisami, wśród wskazanych w art. 196 ust. 1 Pr.z.p. wymagań, jakie

powinna spełniać skarga na orzeczenie zespołu arbitrów, nie wymienia się

przedstawienia dowodu przesłania odpisu skargi przeciwnikowi, mimo że z art. 195

ust. 2 Pr.z.p. taki obowiązek wynika. Sąd Okręgowy, przychylając się do udzielenia

na pierwsze z przedstawionych zagadnień prawnych odpowiedzi pozytywnej,

podniósł, że w przypadku odpowiedzi negatywnej trudno byłoby wytłumaczyć

rationem legis uregulowania przyjętego w art. 195 ust. 2 Pr.z.p. Analizując przepisy,

na tle których sformułował pozostałe pytania, odwołał się do reguł wykładni

systemowej i celowościowej; mimo zastrzeżeń wynikających z gramatycznej

wykładni art. 194 ust. 2 Pr.z.p. oraz § 18 ust. 5 rozporządzenia Ministra

Sprawiedliwości z dnia 17 grudnia 1996 r. w sprawie określenia wysokości wpisów

w sprawach cywilnych (Dz.U. Nr 154, poz. 753 ze zm.), skłaniał się do

zaakceptowania poglądu, że od skargi na wyrok zespołu arbitrów w przedmiocie

kosztów postępowania pobiera się wpis w wysokości 1/5 wpisu stałego, a

rozstrzygnięcie sądu rozpoznającego taką skargę zapada w formie postanowienia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga wniesiona na podstawie przepisów Prawa zamówień publicznych

inicjuje postępowanie przed sądem powszechnym, do którego – zgodnie z art. 194

ust. 2 Pr.z.p. – stosuje się odpowiednio przepisy kodeksu postępowania cywilnego

o apelacji, jeżeli przepisy rozdziału 4 Pr.z.p. nie stanowią inaczej. Prawo zamówień

publicznych zawiera własne uregulowania dotyczące wymagań, jakie powinna

zawierać skarga na orzeczenie zespołu arbitrów (art. 196 ust. 1 i art. 195 ust. 2).

Wśród wymagań obligatoryjnych wskazanych w art. 196 ust. 1 brak obowiązku

dołączenia dowodu przesłania odpisu skargi przeciwnikowi, jednak obowiązek

przesłania odpisu skargi przeciwnikowi obciąża skarżącego (art. 195 ust. 2 Pr.z.p.).

Niedołączenie do skargi dowodu przesłania skargi przeciwnikowi należy więc

kwalifikować – zważywszy na rationem legis uregulowania przyjętego w art. 195

ust. 2 in fine Pr.z.p. – jako brak formalny skargi. Odmienna wykładnia powołanych

przepisów jest niezgodna z dyrektywami Rady Europy, dotyczącymi wdrożenia

procedur odwoławczych w sprawach zamówień publicznych (dyrektywa

89/665/EEC i dyrektywa 92/13/EEC), których podstawowe cele zawierają się w

postulacie zapewnienia skuteczności i szybkości postępowania odwoławczego, a

nie może budzić wątpliwości teza, że uregulowanie zawarte w art. 195 ust. 2 in fine

Pr.z.p. spełnia ten postulat tylko przy założeniu, iż niedołączenie do skargi dowodu

przesłania jej przeciwnikowi stanowi jej brak formalny.

Rozważając drugie z przedstawionych zagadnień zaznaczyć należy, że w

postępowaniu przed zespołem arbitrów przewidziane są dwie formy orzeczenia –

wyrok oraz postanowienie kończące postępowanie odwoławcze. W ramach tak

ukształtowanego systemu orzekania ustawodawca wprowadził uniwersalny środek

zaskarżenia w postaci skargi, która przysługuje na oba wymienione orzeczenia.

Znamienne jest, że w art. 194 § 1 Pr.z.p. ustawodawca użył przyimka "na" w

wyrażeniu "na wyrok zespołu arbitrów oraz postanowienie zespołu arbitrów

kończące postępowanie odwoławcze przysługuje skarga do sądu”. Ma on

różnorodne zastosowanie składniowe i znaczeniowe, niemniej w połączeniach z

rzeczownikami tworzy m.in. wyrażenia oznaczające zakres ich zastosowania, sama

zatem ustawa przewiduje dopuszczalność skargi na wyrok zespołu arbitrów, bez

rozróżnienia części, której dotyczy (por. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 6

listopada 2002 r., III CZP 68/02, OSNC 2003, nr 7-8, poz. 103). O ile więc wyrok

zespołu arbitrów łączy w sobie elementy wyroku i postanowienia (nie kończącego

postępowania w sprawie), o tyle skarga kumuluje elementy apelacji i zażalenia. Jest

więc środkiem prawnym szczególnym, którego struktura, zważywszy na

wspomniany uniwersalny charakter skargi, nie powinna wyróżniać się dużym

stopniem sformalizowania.

Z kolei w postępowaniu wywołanym wniesieniem skargi na wyrok zespołu

arbitrów nie ma szczególnych regulacji – poza art. 198 § 4 Pr.z.p., stwierdzającym

tylko, że od wyroku sądu skarga kasacyjna nie przysługuje – które określałyby

formę orzeczeń sądowych wydanych w następstwie rozpoznania skargi. Nie

stanowią ich przepisy art. 198 § 1-3 Pr.z.p., które określają tylko, w jaki sposób sąd

rozstrzyga o skardze. W postępowaniu toczącym się wskutek wniesienia skargi

mają zatem odpowiednie zastosowanie przepisy kodeksu postępowania cywilnego

o apelacji (art. 194 ust. 2 Pr.z.p.). Wobec tego, że wyrok zespołu arbitrów łączy w

sobie elementy wyroku i postanowienia niekończącego postępowania w sprawie, a

skarga kumuluje elementy apelacji i zażalenia, przyjąć należy, mając na względzie

reguły wykładni systemowej, a także postulat zapewnienia sprawnego

postępowania odwoławczego w sprawach zamówień publicznych, że orzeczenie

sądowe wydane w następstwie rozpoznania skargi zapada w formie wyroku tylko

wtedy, gdy rozstrzygana jest istota sprawy, w pozostałych zaś przypadkach

rozstrzygnięcie zapada w formie postanowienia na posiedzeniu niejawnym (art.

316, 354 i 397 § 1 k.p.c.). Orzeczenie sądu rozpoznającego skargę na wyrok

zespołu arbitrów w przedmiocie kosztów postępowania nie rozstrzyga o istocie

sprawy, zapada więc w formie postanowienia.

Wyjaśnienie ostatniej kwestii, dotyczącej wysokości wpisu sądowego od skargi

na wyrok zespołu arbitrów kwestionującej wyłącznie rozstrzygnięcie w przedmiocie

kosztów postępowania poprzedzić należy stwierdzeniem, że skarga taka jest

dopuszczalna, czemu dał wyraz Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 6 listopada

2002 r., III CZP 68/02, która zachowała aktualność na gruncie Prawa zamówień

publicznych.

Zgodnie z § 18 ust. 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 17

grudnia 1996 r. w sprawie określenia wysokości wpisów w sprawach cywilnych

(Dz.U. Nr 154, poz. 753, ze zm. – dalej: „rozporządzenie”) w brzmieniu nadanym

rozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości z dnia 1 czerwca 2005 r. (Dz.U. Nr 106,

poz. 901), wpis stały w kwocie 3000 zł pobiera się od skargi na orzeczenie zespołu

arbitrów w sprawach o zamówienie publiczne. Gramatyczna wykładnia tego

przepisu prowadzi do wniosku, że wpis stały w kwocie 3000 zł powinien zostać

pobrany zarówno od skargi na wydany przez zespół arbitrów wyrok, jak i

postanowienie kończące postępowanie w sprawie, niezależnie od zakresu

zaskarżenia.

Sąd Okręgowy w uzasadnieniu przedstawionego zagadnienia prawnego

zwrócił uwagę, że rozwiązanie takie może budzić zastrzeżenia, a w niektórych

sprawach stawałoby się wręcz absurdalne. Od skargi dotyczącej – jak w niniejszej

sprawie – orzeczenia o kosztach w wysokości 2572,70 zł pobierany byłby wpis w

kwocie 3000 zł. Podzielając te zastrzeżenia należy zwrócić uwagę, że według

przepisów powołanego rozporządzenia wpisy sądowe są kilkanaście, a w

niektórych sprawach nawet kilkadziesiąt razy niższe, niż wartość przedmiotu

sprawy lub zaskarżenia, a ponadto są zróżnicowane w zależności od tego, czy

pobierane są od orzeczenia rozstrzygającego istotę sprawy, czy też tylko kwestie

uboczne. Jak zaznaczono, wyrok zespołu arbitrów łączy w sobie elementy wyroku i

postanowienia niekończącego postępowania w sprawie, a skarga kumuluje

elementy apelacji i zażalenia. Niewątpliwie zawarte w wyroku zespołu arbitrów

rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów postępowania zbliżone jest swoim

charakterem do postanowienia, a skarga skierowana na to rozstrzygniecie bardziej

zbliżona jest do zażalenia niż do apelacji. Stosownie do § 9 ust. 3 pkt 2

rozporządzenia od zażalenia pobiera się piątą część wpisu. Kierując się zatem

wykładnią systemową oraz biorąc pod uwagę zasadę stosunkowości wpisu,

wynikającą z art. 29 ustawy z dnia 13 czerwca 1967 r. o kosztach sądowych w

sprawach cywilnych (Dz.U. Nr 154, poz. 753, ze zm.), należy przyjąć, że od skargi

na wyrok zespołu arbitrów w części dotyczącej wyłącznie rozstrzygnięcia w

przedmiocie kosztów postępowania pobiera się 1/5 wpisu stosunkowego.

Z powyższych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 390 § 1 k.p.c.

rozstrzygnął przedstawione zagadnienie prawne, jak w uchwale.