Supreme Court dismisses legal question due to new Civil Procedure Code amending the contested provision.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court of Poland dismissed the request to resolve a legal question regarding the constitutionality of specific Civil Procedure Code provisions. Although the Constitutional Court had previously declared these provisions unconstitutional, the legislature enacted a new Civil Procedure Code that amended the disputed articles before the legal question could be formally decided. Consequently, the First President of the Supreme Court withdrew the request, rendering the resolution of the legal issue unnecessary.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 4241 § 1 i 2 k.p.c.; Art. 61 § 1 ustawy o Sądzie Najwyższym: When a new statute amends the provisions at the heart of a pending legal question, the question loses its relevance and the proceedings should be terminated.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III CZP 108/09
POSTANOWIENIE
składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego
Dnia 7 grudnia 2010 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
Prezes SN Tadeusz Ereciński (przewodniczący)
SSN Jacek Gudowski (sprawozdawca)
SSN Henryk Pietrzkowski
SSN Krzysztof Strzelczyk
SSN Bogumiła Ustjanicz
SSN Tadeusz Wiśniewski
SSN Dariusz Zawistowski
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 7 grudnia 2010 r.,
przy udziale prokuratora Prokuratury Generalnej Piotra Wiśniewskiego,
na skutek zagadnienia prawnego przedstawionego
przez Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego
we wniosku z dnia 2 października 2009 r., BSA I-4110-3/09,
"Czy na skutek wejścia w życie wyroku Trybunału
Konstytucyjnego z dnia 1 kwietnia 2008 r., sygn. SK 77/06 (OTK-ZU
2008 Nr 3A, poz. 39), w którego sentencji stwierdzono niezgodność
z art. 32 ust. 1 i art. 77 ust. 1 i 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej
przepisu art. 4241 § 1 i 2 k.p.c. w części obejmującej słowa:
"kończącego postępowanie w sprawie", dopuszczalna stała
się skarga do Sądu Najwyższego o stwierdzenie niezgodności
z prawem prawomocnego orzeczenia niekończącego postępowania
w sprawie?"
umarza postępowanie.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 1 kwietnia 2008 r., SK 77/06 (OTK-A Zb. Urz. 2008, nr 3,
poz. 39) Trybunał Konstytucyjny orzekł, że art. 4241 § 1 i 2 k.p.c., w części
obejmującej słowa: „kończącego postępowanie w sprawie” jest niezgodny
z Konstytucją.
W związku z powstałymi w wyniku tego wyroku rozbieżnościami w orzecznictwie, a także uwzględniając poważne wątpliwości jurydyczne spowodowane istotną
niespójnością tkwiącą w uzasadnieniu wymienionego wyroku, Pierwszy Prezes
Sądu Najwyższego zwrócił się o podjęcie przez skład siedmiu sędziów Sądu
Najwyższego uchwały rozstrzygającej zagadnienie prawne przytoczone na wstępie.
Już w chwili składania tego wniosku toczyły się prace nad zmianą przepisów
kodeksu
postępowania
normatywnego
cywilnego,
spowodowanego
zmierzające
do
wymienionym
usunięcia
wyrokiem
rozstroju
Trybunału
Konstytucyjnego. W ich wyniku w dniu 22 lica 2010 r. uchwalono ustawę o zmianie
ustawy - Kodeks cywilny, ustawy - Kodeks postępowania cywilnego oraz ustawy Prawo upadłościowe i naprawcze (Dz.U. Nr 155, poz. 1037), która weszła w życie
w dniu 25 września 2010 r.
Zgodnie z przepisami tej ustawy, skarga o stwierdzenie niezgodności
z prawem orzeczenia przysługuje tylko od prawomocnych wyroków sądu drugiej
instancji kończących postępowanie w sprawie oraz od postanowień co do istoty
sprawy
kończących
postępowanie,
wydanych
przez
sąd
drugiej
instancji
w postępowaniu nieprocesowym, w postępowaniu o uznanie i stwierdzenie
wykonalności orzeczeń sądów państw obcych oraz w postępowaniu o uznanie
i stwierdzenie wykonalności wyroku sądu polubownego wydanego za granicą lub
ugody zawartej przed sądem polubownym za granicą (art. 4241, art. 5192, art.
11481 § 3, art. 11511 § 3 i art. 1215 § 3 k.p.c.). Od innych prawomocnych orzeczeń,
w tym postanowień incydentalnych, a także orzeczeń wydanych w postępowaniu
egzekucyjnym oraz upadłościowym i naprawczym, skarga nie przysługuje (art. 7674
§ 3 k.p.c. oraz art. 33 ust. 3 i art. 2231 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo
upadłościowe i naprawcze, jedn. tekst: Dz.U. z 2009 r. Nr 175, poz. 1361 ze zm.),
a jeżeli przez ich wydanie została wyrządzona szkoda, strona może dochodzić jej
wynagrodzenia bez uprzedniego stwierdzenia niezgodności orzeczenia z prawem
w postępowaniu ze skargi, czyli przed sądem powszechnym, bezpośrednio od
Skarbu Państwa, w sprawie o odszkodowanie (art. 4241b). Unormowanie to jest
zharmonizowane z art. 4171 § 2 zdanie pierwsze k.c. w nowym brzmieniu, z którego
jednoznacznie obecnie wynika, że jeżeli przepisy odrębne stanowią inaczej – a te
właśnie tak stanowią – można dochodzić odszkodowania bez obowiązku uzyskania
orzeczenia prejudycjalnego.
W tej sytuacji zagadnienie prawne sformułowane we wniosku Pierwszego
Prezesa Sądu Najwyższego straciło aktualność. Jest to tym bardziej oczywiste,
że w ustawie z dnia 22 lipca 2010 r. nie przewidziano przepisów międzyczasowych,
co oznacza – zgodnie z zasadą bezzwłocznego stosowania przepisu procesowego
(por. uzasadnienie uchwały składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego, zasady
prawnej, z 17 stycznia 2001 r., III CZP 49/00, OSNC 2001, nr 4, poz. 53) – iż od
chwili wejścia w życie tej ustawy skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem
orzeczeń innych niż wymienionych w art. 4241 k.p.c. jest niedopuszczalna. Dotyczy
to także skarg wniesionych przed dniem wejścia w życie wymienionej ustawy.
Mając na względzie przedstawione okoliczności – uznawszy, że podjęcie
oczekiwanej uchwały stało się zbędne – Pierwszy Prezes Sądu Najwyższego cofnął
wniosek i wniósł o umorzenie postępowania.
W tym stanie rzeczy, zważywszy również, że Pierwszy Prezes Sądu
Najwyższego jest wyłącznym dysponentem wniosku przewidzianego w art. 60 § 1
ustawy z dnia 23 listopada 2002 r. o Sądzie Najwyższym (Dz.U. Nr 240, poz. 2052
ze zm.), Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 61 § 1 ustawy o Sądzie
Najwyższym).