Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III CZP 108/09 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses legal question due to new Civil Procedure Code amending the contested provision.

Numero d'incarto III CZP 108/09
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court of Poland dismissed the request to resolve a legal question regarding the constitutionality of specific Civil Procedure Code provisions. Although the Constitutional Court had previously declared these provisions unconstitutional, the legislature enacted a new Civil Procedure Code that amended the disputed articles before the legal question could be formally decided. Consequently, the First President of the Supreme Court withdrew the request, rendering the resolution of the legal issue unnecessary.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 4241 § 1 i 2 k.p.c.; Art. 61 § 1 ustawy o Sądzie Najwyższym: When a new statute amends the provisions at the heart of a pending legal question, the question loses its relevance and the proceedings should be terminated.

Parole chiave

Generato dall'IA
legal question resolution Civil Procedure Code amendment Constitutional Court ruling procedural termination statutory relevance Supreme Court panel interim legislation

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 4241 § 1 i 2 k.p.c.
przepisu art. 4241 § 1 i 2 k.p.c. w części obejmującej słowa:
Art. 61 § 1 ustawy o Sądzie Najwyższym
ze zm.), Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 61 § 1 ustawy o Sądzie
Art. 60 § 1 ustawy o Sądzie Najwyższym
Najwyższego jest wyłącznym dysponentem wniosku przewidzianego w art. 60 § 1
art. 4241, art. 5192, art. 11481 § 3, art. 11511 § 3 i art. 1215 § 3 k.p.c.
przepisu art. 4241 § 1 i 2 k.p.c.
art. 7674 § 3 k.p.c.
egzekucyjnym oraz upadłościowym i naprawczym, skarga nie przysługuje (art. 7674
art. 33 ust. 3 i art. 2231 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe i naprawcze
§ 3 k.p.c. oraz art. 33 ust. 3 i art. 2231 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo
art. 4171 § 2 zdanie pierwsze k.c.
zharmonizowane z art. 4171 § 2 zdanie pierwsze k.c. w nowym brzmieniu, z którego
art. 4241b
Skarbu Państwa, w sprawie o odszkodowanie (art. 4241b).
art. 1215 § 3 k.p.c
11511 § 3 i art. 1215 § 3 k.p.c.).
art. 7674 § 3 k.p.c
egzekucyjnym oraz upadłościowym i naprawczym, skarga nie przysługuje (art. 7674

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III CZP 108/09

POSTANOWIENIE

składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego

Dnia 7 grudnia 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

Prezes SN Tadeusz Ereciński (przewodniczący)

SSN Jacek Gudowski (sprawozdawca)

SSN Henryk Pietrzkowski

SSN Krzysztof Strzelczyk

SSN Bogumiła Ustjanicz

SSN Tadeusz Wiśniewski

SSN Dariusz Zawistowski

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 7 grudnia 2010 r.,

przy udziale prokuratora Prokuratury Generalnej Piotra Wiśniewskiego,

na skutek zagadnienia prawnego przedstawionego

przez Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego

we wniosku z dnia 2 października 2009 r., BSA I-4110-3/09,

"Czy na skutek wejścia w życie wyroku Trybunału

Konstytucyjnego z dnia 1 kwietnia 2008 r., sygn. SK 77/06 (OTK-ZU

2008 Nr 3A, poz. 39), w którego sentencji stwierdzono niezgodność

z art. 32 ust. 1 i art. 77 ust. 1 i 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej

przepisu art. 4241 § 1 i 2 k.p.c. w części obejmującej słowa:

"kończącego postępowanie w sprawie", dopuszczalna stała

się skarga do Sądu Najwyższego o stwierdzenie niezgodności

z prawem prawomocnego orzeczenia niekończącego postępowania

w sprawie?"

umarza postępowanie.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 1 kwietnia 2008 r., SK 77/06 (OTK-A Zb. Urz. 2008, nr 3,

poz. 39) Trybunał Konstytucyjny orzekł, że art. 4241 § 1 i 2 k.p.c., w części

obejmującej słowa: „kończącego postępowanie w sprawie” jest niezgodny

z Konstytucją.

W związku z powstałymi w wyniku tego wyroku rozbieżnościami w orzecznictwie, a także uwzględniając poważne wątpliwości jurydyczne spowodowane istotną

niespójnością tkwiącą w uzasadnieniu wymienionego wyroku, Pierwszy Prezes

Sądu Najwyższego zwrócił się o podjęcie przez skład siedmiu sędziów Sądu

Najwyższego uchwały rozstrzygającej zagadnienie prawne przytoczone na wstępie.

Już w chwili składania tego wniosku toczyły się prace nad zmianą przepisów

kodeksu

postępowania

normatywnego

cywilnego,

spowodowanego

zmierzające

do

wymienionym

usunięcia

wyrokiem

rozstroju

Trybunału

Konstytucyjnego. W ich wyniku w dniu 22 lica 2010 r. uchwalono ustawę o zmianie

ustawy - Kodeks cywilny, ustawy - Kodeks postępowania cywilnego oraz ustawy Prawo upadłościowe i naprawcze (Dz.U. Nr 155, poz. 1037), która weszła w życie

w dniu 25 września 2010 r.

Zgodnie z przepisami tej ustawy, skarga o stwierdzenie niezgodności

z prawem orzeczenia przysługuje tylko od prawomocnych wyroków sądu drugiej

instancji kończących postępowanie w sprawie oraz od postanowień co do istoty

sprawy

kończących

postępowanie,

wydanych

przez

sąd

drugiej

instancji

w postępowaniu nieprocesowym, w postępowaniu o uznanie i stwierdzenie

wykonalności orzeczeń sądów państw obcych oraz w postępowaniu o uznanie

i stwierdzenie wykonalności wyroku sądu polubownego wydanego za granicą lub

ugody zawartej przed sądem polubownym za granicą (art. 4241, art. 5192, art.

11481 § 3, art. 11511 § 3 i art. 1215 § 3 k.p.c.). Od innych prawomocnych orzeczeń,

w tym postanowień incydentalnych, a także orzeczeń wydanych w postępowaniu

egzekucyjnym oraz upadłościowym i naprawczym, skarga nie przysługuje (art. 7674

§ 3 k.p.c. oraz art. 33 ust. 3 i art. 2231 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo

upadłościowe i naprawcze, jedn. tekst: Dz.U. z 2009 r. Nr 175, poz. 1361 ze zm.),

a jeżeli przez ich wydanie została wyrządzona szkoda, strona może dochodzić jej

wynagrodzenia bez uprzedniego stwierdzenia niezgodności orzeczenia z prawem

w postępowaniu ze skargi, czyli przed sądem powszechnym, bezpośrednio od

Skarbu Państwa, w sprawie o odszkodowanie (art. 4241b). Unormowanie to jest

zharmonizowane z art. 4171 § 2 zdanie pierwsze k.c. w nowym brzmieniu, z którego

jednoznacznie obecnie wynika, że jeżeli przepisy odrębne stanowią inaczej – a te

właśnie tak stanowią – można dochodzić odszkodowania bez obowiązku uzyskania

orzeczenia prejudycjalnego.

W tej sytuacji zagadnienie prawne sformułowane we wniosku Pierwszego

Prezesa Sądu Najwyższego straciło aktualność. Jest to tym bardziej oczywiste,

że w ustawie z dnia 22 lipca 2010 r. nie przewidziano przepisów międzyczasowych,

co oznacza – zgodnie z zasadą bezzwłocznego stosowania przepisu procesowego

(por. uzasadnienie uchwały składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego, zasady

prawnej, z 17 stycznia 2001 r., III CZP 49/00, OSNC 2001, nr 4, poz. 53) – iż od

chwili wejścia w życie tej ustawy skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem

orzeczeń innych niż wymienionych w art. 4241 k.p.c. jest niedopuszczalna. Dotyczy

to także skarg wniesionych przed dniem wejścia w życie wymienionej ustawy.

Mając na względzie przedstawione okoliczności – uznawszy, że podjęcie

oczekiwanej uchwały stało się zbędne – Pierwszy Prezes Sądu Najwyższego cofnął

wniosek i wniósł o umorzenie postępowania.

W tym stanie rzeczy, zważywszy również, że Pierwszy Prezes Sądu

Najwyższego jest wyłącznym dysponentem wniosku przewidzianego w art. 60 § 1

ustawy z dnia 23 listopada 2002 r. o Sądzie Najwyższym (Dz.U. Nr 240, poz. 2052

ze zm.), Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 61 § 1 ustawy o Sądzie

Najwyższym).