Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III CZP 101/06 Generato dall'IA

Plaintiff's failure to cite specific facts for alternative jurisdiction does not trigger Article 130 CPC dismissal.

Numero d'incarto III CZP 101/06
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court ruled that omitting specific factual circumstances justifying alternative jurisdiction in a civil complaint does not warrant dismissal under Article 130 of the Civil Procedure Code. The plaintiff merely cited the relevant statutes without detailing the facts establishing the alternative venue, while the defendant argued for a formal defect requiring dismissal. The court held that since the defendant's address was known, the general jurisdiction was established, and the omission of alternative facts was not a formal defect preventing the case's proper progression.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 187 § 1 pkt 2 in fine k.p.c.; Art. 130 § 1 k.p.c.: The failure to cite factual circumstances justifying alternative jurisdiction does not constitute a formal defect warranting dismissal under Article 130 of the Civil Procedure Code.

Parole chiave

Generato dall'IA
alternative jurisdiction formal defect Civil Procedure Code dismissal proceedings complaint requirements venue selection procedural defect

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 187 § 1 pkt 2 in fine k.p.c.
do określenia właściwości miejscowej ogólnej sądu (art. 27 k.p.c.). Przepis art. 187
Art. 130 § 1 k.p.c.
przemienną sądu nie uzasadnia zastosowania art. 130 § 1 k.p.c.
Art. 27 k.p.c.
się miejsce mieszkania pozwanego (art. 27 k.p.c.).
Art. 34 k.p.c.
oraz art. 34 k.p.c. i nie wskazał jakichkolwiek
Art. 454 k.c.
określonych w art. 454 k.c. oraz art.
art. 130 k.p.c
przewodniczącego trybu określonego w art. 130 k.p.c., czy też postanowieniem
art. 130 § 1 k.p.c
przemienną sądu nie uzasadnia zastosowania art. 130 § 1 k.p.c.
art. 390 § 1 k.p.c
Przedstawione na podstawie art. 390 § 1 k.p.c.
art. 27 k.p.c
się miejsce mieszkania pozwanego (art. 27 k.p.c.).
art. 454 k.c
określonych w art. 454 k.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
III CZP 58/65
III CZP 53/01
Najwyższego z dnia 24 października 2001 r., III CZP 53/01, "Prokuratura i Prawo",
III CKN 289/97
dnia 8 grudnia 1997 r., III CKN 289/97, OSNC 1998, nr 5, poz.
III CZP 165/93
dnia 7 grudnia 1993 r., III CZP 165/93, OSNCP 1994, nr 6, poz.
III CZP 52/98
III CZP 52/98, OSNC 1999, nr 5, poz.
III CZP 16/98
90, z dnia 25 czerwca 1998 r., III CZP 16/98,
III CZP 28/05
Civil claim must cite facts establishing jurisdiction in the complaint text, not just attached documents.
II CZP 148/94
stycznia 1995 r., II CZP 148/94, OSNCP 1995, nr 4, poz.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Uchwała z dnia 21 listopada 2006 r., III CZP 101/06

Sędzia SN Jacek Gudowski (przewodniczący)

Sędzia SN Jan Górowski (sprawozdawca)

Sędzia SN Elżbieta Skowrońska-Bocian

Sąd Najwyższy w sprawie z powództwa Leszka N. przeciwko Henrykowi K. o

zapłatę, po rozstrzygnięciu w Izbie Cywilnej na posiedzeniu jawnym w dniu 21

listopada 2006 r. zagadnienia prawnego przedstawionego przez Sąd Okręgowy w

Opolu postanowieniem z dnia 24 lipca 2006 r.:

„Czy brak formalny pozwu w postaci niewskazania okoliczności

uzasadniających właściwość sądu winien skutkować zastosowaniem przez

przewodniczącego trybu określonego w art. 130 k.p.c., czy też postanowieniem

sądu o przekazaniu sprawy innemu sądowi?"

podjął uchwałę:

Nieprzytoczenie w pozwie okoliczności uzasadniających właściwość

przemienną sądu nie uzasadnia zastosowania art. 130 § 1 k.p.c.

Uzasadnienie

Przedstawione na podstawie art. 390 § 1 k.p.c. zagadnienie prawne powstało

przy rozpoznawaniu przez Sąd Okręgowy w Opolu zażalenia na wydane – przed

doręczeniem pozwanemu odpisu pozwu – postanowienie Sądu Rejonowego w

Opolu z dnia 24 stycznia 2006 r o stwierdzeniu niewłaściwości i przekazaniu sprawy

do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Częstochowie, w którego okręgu znajduje

się miejsce mieszkania pozwanego (art. 27 k.p.c.). W pozwie powód ograniczył się

do stwierdzenia, że dokonał wyboru właściwości miejscowej sądu według zasad

określonych w art. 454 k.c. oraz art. 34 k.p.c. i nie wskazał jakichkolwiek

okoliczności uzasadniających właściwość miejscową inną niż ogólna. W zażaleniu

powód podniósł, że wystarczające jest przytoczenie przepisów uzasadniających

wybór sądu właściwego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Brakiem formalnym pozwu jest m.in. nieoznaczenie miejsca zamieszkania

pozwanego (art. 126 § 2 k.p.c.), którego wskazanie stanowi w zasadzie podstawę

do określenia właściwości miejscowej ogólnej sądu (art. 27 k.p.c.). Przepis art. 187

§ 1 pkt 2 in fine k.p.c. nakazuje natomiast w miarę potrzeby przytoczyć w pozwie

okoliczności faktyczne dotyczące właściwości miejscowej sądu, która przede

wszystkim opiera się na umowie stron (art. 46 k.p.c.) lub zależy od wyboru powoda

(art. 31-37 k.p.c.)

W pozwie zostało oznaczone miejsce zamieszkania pozwanego, a więc w

sprawie nie wystąpił problem braku podstawy do określenia właściwości miejscowej

jako takiej, lecz jedynie kwestia skutków niewskazania okoliczności

uzasadniających właściwość miejscową przemienną (art. 187 § 1 pkt 2 in fine

k.p.c.), przy jednoczesnym powołaniu art. 454 k.c. w związku art. 34 k.p.c. W istocie

Sąd Okręgowy oczekuje odpowiedzi na pytanie, jakie skutki procesowe wywołuje

brak formalny pozwu w postaci niewskazania okoliczności uzasadniających

właściwość przemienną sądu, a tym samym czy zachowała aktualność uchwała

siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 25 października 1965 r., III CO 58/65

(OSNCP 1966, nr 7-8, poz. 107), mająca moc zasady prawnej.

Nie budzi wątpliwości Sądu drugiej instancji pogląd, że samo wskazanie w

pozwie art. 454 k.c. w związku z art. 34 k.p.c. nie jest określeniem okoliczności

uzasadniających właściwość przemienną sądu (por. uchwałę Sądu Najwyższego z

dnia 9 czerwca 2005 r., III CZP 28/05, OSNC 2006, nr 4, poz. 61), jest natomiast

wątpliwe, czy gdy powód wskazał, iż wybiera właściwość przemienną sądu z

powołaniem się tylko na konkretny przepis, należy wydać postanowienie o

przekazaniu sprawy do rozpoznania sądowi według właściwości ogólnej, czy też

zarządzenie o wezwaniu do uzupełnienia wskazanego braku pozwu (art. 187 § 1

pkt 2 w związku z art. 130 § 1 k.p.c.).

Warunki formalne w rozumieniu art. 130 § 1 k.p.c. to wymagania określone w

art. 126-129 k.p.c. oraz wynikające z przepisów szczególnych (np. z art. 187, 368,

art. 3933 § 2, art. 47912, 485, 784, 797 oraz art. 1147 § 2 k.p.c.) Jeżeli więc

wymienione unormowania nie obejmują danego wymagania, to nie jest to brak

formalny. Poza tym nie każde wymaganie przewidziane w tych przepisach

przesądza dopuszczalność postępowania przewidzianego w art. 130 § 1 i 2 k.p.c.,

gdyż ma ono zastosowanie tylko wtedy, gdy na skutek niezachowania warunków

formalnych pismo nie może otrzymać prawidłowego biegu (por. np. uchwała Sądu

Najwyższego z dnia 24 października 2001 r., III CZP 53/01, "Prokuratura i Prawo",

dodatek "Orzecznictwo" 2002, nr 5, poz. 37 i postanowienie Sadu Najwyższego z

dnia 8 grudnia 1997 r., III CKN 289/97, OSNC 1998, nr 5, poz. 90).

Nie stosuje się więc art. 130 § 1 k.p.c. w wypadku nieprzytoczenia

okoliczności faktycznych uzasadniających właściwość przemienną sądu, o których

mowa w art. 387 § 1 pkt 2 k.p.c. Zastosowanie ma wtedy art. 200 k.p.c., co

oznacza, że sąd, który stwierdzi swą niewłaściwość, przekazuje sprawę do

rozpoznania sądowi ogólnie miejscowo właściwemu. Niedopuszczalne jest więc

zastosowanie w takiej sytuacji wezwania do uzupełnienia braków na podstawie art.

130 § 1 k.p.c., oczywiście z wyjątkiem wypadku, gdy w pozwie nie ma danych

pozwalających określić także właściwość miejscową ogólną; brak oznaczenia strony

pozwanej i jej adresu jest brakiem formalnym uniemożliwiającym nadanie sprawie

prawidłowego biegu.

Zaprezentowana wykładnia wynika, w pewnym zakresie, z art. 130 § 1 k.p.c.,

który wprost stanowi, że mylne oznaczenie pisma procesowego i inne oczywiste

niedokładności nie stanowią przeszkody do nadania pismu biegu i rozpoznania go

w trybie właściwym. Po pewnych wahaniach (por. np. uchwała Sądu Najwyższego z

dnia 7 grudnia 1993 r., III CZP 165/93, OSNCP 1994, nr 6, poz. 134) w judykaturze

utrwaliło się zapatrywanie o konieczności ścisłej wykładni pojęcia „warunki formalne

pisma procesowego” (por np. uchwały Sądu Najwyższego z dnia 1 grudnia 1998 r.,

III CZP 52/98, OSNC 1999, nr 5, poz. 90, z dnia 25 czerwca 1998 r., III CZP 16/98,

OSNC 1998, nr 11, poz. 174 i z dnia 9 czerwca 2005, III CZP 28/05).

W orzecznictwie przyjmuje się, że celem przepisów o właściwości przemiennej

jest ułatwienie uprawnionemu dochodzenia roszczeń przez stworzenie mu jak

najdogodniejszego dostępu do sądu (por. uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 4

stycznia 1995 r., II CZP 148/94, OSNCP 1995, nr 4, poz. 61), zauważyć jednak

trzeba, że w polskim procesie cywilnym obowiązuje zasada kierowania pozwu do

sądu pierwszej instancji, w którego okręgu pozwany ma siedzibę lub miejsce

zamieszkania (art. 27 k.p.c.), natomiast regulacja dotycząca właściwości

przemiennej ma charakter szczególny. Już w literaturze przedwojennej

podkreślano, że skorzystanie z wyjątku nakłada na zainteresowanego powoda

konieczność poniesienia określonego „ciężaru procesowego”, tj. przytoczenia

przede wszystkim okoliczności faktycznych dotyczących nie tylko stosowania prawa

materialnego, ale i procesowego, w tym uzasadniających właściwość sądu. Jeżeli

powód nie wypełnia tego obowiązku, powinien ponieść odpowiednie skutki, a więc

także ten, że sprawa zostanie przekazana do sądu według właściwości ogólnej. (...)

Z przytoczonych względów Sąd Najwyższy pojął uchwałę, jak na wstępie.