Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III CZP 1/14 Generato dall'IA

Supreme Court rejects referral question due to binding precedent resolving Minister's delegate authority issue.

Numero d'incarto III CZP 1/14
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court refused to accept a legal question regarding the validity of a judge's transfer decision signed by a State Secretary. The lower court raised doubts because the decision was signed by a State Secretary rather than the Minister of Justice. The Court declined to rule because a binding precedent from the Full Bench had already settled this specific issue of ministerial delegation authority.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 75 § 3 in conjunction with Art. 75 § 2 point 1 of the Act on the Organization of Common Courts; The power of the Minister of Justice to decide on a judge's transfer to another workplace cannot be exercised by a State Secretary or Deputy State Secretary, as established by binding precedent.

Parole chiave

Generato dall'IA
transfer of judge Minister of Justice State Secretary binding precedent legal question referral court composition administrative delegation

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 75 § 3 in conjunction with Art. 75 § 2 point 1 of the Act on the Organization of Common Courts
w S., w którym orzekał sędzia przeniesiony w trybie art. 75 § 3 w
Art. 37 ust. 1 and 5 of the Council of Ministers Act
administracyjną, nie ma więc do niego zastosowania art. 37 ust.
Art. 36 of the Council of Ministers Act
w warunkach określonych w art. 36 u.RM.
Art. 61 § 6 of the Supreme Court Act
Uchwała ta z chwilą jej podjęcia, zgodnie z art. 61 § 6 ustawy z dnia 23 listopada
Art. 62 of the Supreme Court Act
uzyskała moc zasady prawnej, wiążącej, według art. 62 tej ustawy, wszystkich

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III CZP 1/14

POSTANOWIENIE

Dnia 23 maja 2014 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Marta Romańska (przewodniczący)

SSN Dariusz Dończyk (sprawozdawca)

SSN Irena Gromska-Szuster

Protokolant Bożena Kowalska

w sprawie z powództwa Wspólnoty Mieszkaniowej nieruchomości przy ulicy K. nr

52 w S.

przeciwko H. M. i S. I.

o zapłatę,

na posiedzeniu jawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 23 maja 2014 r.,

na skutek zagadnienia prawnego przedstawionego

przez Sąd Okręgowy w S.

postanowieniem z dnia 8 listopada 2013 r.,

"Czy jest zgodny z przepisami prawa skład Sądu Rejonowego S. – C.

w S., w którym orzekał sędzia przeniesiony w trybie art. 75 § 3 w

związku z art. 75 § 2 pkt 1 ustawy

z dnia 27 lipca 2001 roku

Prawo

o

ustroju

sądów

powszechnych,

w sytuacji gdy decyzję o przeniesieniu podpisał Podsekretarz Stanu

w Ministerstwie Sprawiedliwości?"

odmawia podjęcia uchwały.

Uzasadnienie

Wyrok Sądu Rejonowego S.-C. w S. z dnia 22 listopada 2012 r. został

zaskarżony apelacją przez powódkę. Rozpoznając jej apelację, Sąd Okręgowy w S.

powziął poważne wątpliwości prawne, którym dał wyraz w postanowieniu z dnia 8

listopada 2013 r. o przedstawieniu Sądowi Najwyższemu do rozstrzygnięcia

zagadnienia prawnego. Wątpliwości te zostały wywołane tym, że w składzie Sądu

pierwszej instancji zasiadał sędzia Z. P., który decyzją Ministra Sprawiedliwości z

dnia 12 grudnia 2008 r., podpisaną przez podsekretarza stanu, został w związku z

likwidacją z dniem 1 stycznia 2009 r. Sądu Rejonowego w S. przeniesiony do Sądu

Rejonowego S.-C. w S. Przeniesienie było następstwem wydania rozporządzenia

Ministra Sprawiedliwości z dnia 19 marca 2008 r. w sprawie zniesienia Sądu

Rejonowego w S., utworzenia Sądu Rejonowego S.-C. w S. i Sądu Rejonowego

S.-P. i Z. w S. oraz zmiany rozporządzenia w sprawie sądów apelacyjnych, sądów

okręgowych i sądów rejonowych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości

(Dz. U. Nr 54, poz. 334 ze zm.). Na tej podstawie zniesiono w obszarze właściwości

Sądu Okręgowego w S. – Sąd Rejonowy w S. i jednocześnie utworzono w to

miejsce dwa sądy: Sąd Rejonowy S.-C. w S. oraz Sąd Rejonowy S.-P. i Z. w S. Z

aktem tym związane były decyzje Ministra Sprawiedliwości o przeniesieniu sędziów

Sądu Rejonowego w S. na miejsca służbowe w dwóch nowoutworzonych Sądach.

Żaden z sędziów znoszonego Sądu nie złożył wniosku o przeniesienie na inne

miejsce służbowe, ani też nie wyraził pisemnej zgody na przeniesienie.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Przyczyną uzasadniającą przedstawienie zagadnienia prawnego była

występująca w chwili orzekania przez Sąd drugiej instancji, rozbieżność stanowisk

Sądu Najwyższego dotyczącą prawidłowej wykładni art. 75 § 3 w zw. z art. 75 § 2

pkt 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych (jedn.

tekst: Dz. U. z 2013 r., poz. 427 ze zm. – dalej: „Pr. o u.s.p.”). Zgodnie z art. 75 § 1

tej ustawy, przeniesienie sędziego na inne miejsce służbowe może nastąpić tylko

za jego zgodą. Jak stanowi art. 75 § 2 Pr. o u.s.p., zgoda sędziego na przeniesienie

na inne miejsce służbowe nie jest wymagana w przypadkach wymienionych

w punktach 1-4, w tym, w razie zniesienia stanowiska wywołanego zmianą

organizacji sądownictwa lub zniesienia danego sądu lub wydziału zamiejscowego

albo przeniesienia siedziby sądu (pkt 1). Według jednego ze stanowisk Sądu

Najwyższego, wyrażonego w uchwale składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego

z dnia 17 lipca 2013 r., III CZP 46/13 (OSNC 2013, nr 12, poz. 135), uprawnienie

do przeniesienia sędziego na inne miejsce służbowe przewidziane w art. 75 § 3

w zw. z art. 75 § 2 pkt 1 Pr. o u.s.p. przysługuje wyłącznie Ministrowi

Sprawiedliwości, w związku z czym nie może być przekazane innej osobie, w tym

sekretarzowi i podsekretarzowi stanu. Wskazane wyżej uprawnienie Ministra

Sprawiedliwości

nie

należy

do

władzy

wykonawczej

i

nie

jest

decyzją

administracyjną, nie ma więc do niego zastosowania art. 37 ust. 1 i 5 ustawy z dnia

8 sierpnia 1996 r. o Radzie Ministrów (jedn. tekst: Dz. U. z 2012 r., poz. 392 – dalej:

u.RM”), ani przepisy ustawy z dnia 4 września 1997 r. o działach administracji

rządowej (jedn. tekst: Dz. U. z 2013 r., poz. 743). Wydając decyzję o przeniesieniu

sędziego, Minister Sprawiedliwości nie działa jako organ administracji publicznej,

lecz organ władzy publicznej, a w konsekwencji może być zastąpiony jedynie przez

Prezesa Rady Ministrów lub innego wskazanego członka Rady Ministrów,

w warunkach określonych w art. 36 u.RM. Według drugiego, odmiennego

stanowiska, wyrażonego w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 16 października

2013 r., III KK 280/13 (nie publ.) Minister Sprawiedliwości może być zastąpiony

w realizacji uprawnienia wynikającego z art. 75 § 3 w zw. z art. 75 § 2 pkt 1 Pr.

o u.s.p. przez sekretarza lub podsekretarza stanu, co wynika z argumentów

wynikających z uchwały pełnego składu Sądu Najwyższego z dnia 14 listopada

2007 r., BSA I-4110-5/07 (OSNC 2008, nr 4, poz. 42), w której przyjęto,

że uprawnienie Ministra Sprawiedliwości do delegowania sędziego do pełnienia

obowiązków sędziego w innym sądzie (art. 77 § 1 Pr. o u.s.p.) może być w jego

zastępstwie (art. 37 ust. 5 u.RM) albo z jego upoważnienia (art. 37 ust. 1 u.RM)

wykonywane przez sekretarza lub podsekretarza stanu.

Przedstawiona wyżej rozbieżność stanowisk Sądu Najwyższego co do

omawianego zagadnienia prawnego - mającego znaczenie dla oceny prawidłowości

obsady sądów, w których składzie zasiadali sędziowie przeniesieni na podstawie

decyzji Ministra Sprawiedliwości podpisanych przez sekretarza lub podsekretarza

stanu - stała się podstawą podjęcia, na wniosek Pierwszego Prezesa Sądu

Najwyższego, uchwały Pełnego Składu Sądu Najwyższego z dnia 28 stycznia

2014 r., BSA-4110-4/13 (OSNC 2014, nr 5, poz. 49), w której przyjęto,

że w wydaniu decyzji o przeniesieniu sędziego na inne miejsce służbowe

na podstawie art. 75 § 3 w zw. z art. 75 § 2 pkt 1 Pr. o u.s.p., Minister

Sprawiedliwości nie może być zastąpiony przez sekretarza ani podsekretarza stanu

(pkt 1) oraz że wykładnia dokonana w uchwale wiąże od chwili jej podjęcia (pkt 2).

Uchwała ta z chwilą jej podjęcia, zgodnie z art. 61 § 6 ustawy z dnia 23 listopada

2002 r. o Sądzie Najwyższym (jedn. tekst: Dz. U. z 2013 r., poz. 499 ze zm.),

uzyskała moc zasady prawnej, wiążącej, według art. 62 tej ustawy, wszystkich

sędziów Sądu Najwyższego.

W tej sytuacji wątpliwości prawne Sądu Okręgowego, które słały się

przyczyną

przedstawienia

zagadnienia

prawnego,

zostały

jednoznacznie

rozstrzygnięte w powołanej wyżej uchwale Pełnego Składu Sądu Najwyższego,

co uzasadnia odmowę podjęcia uchwały (por. postanowienie Sądu Najwyższego

z dnia 10 maja 2000 r., III CZP 7/00, OSNCP 2000, nr 12, poz. 221).

Z tych względów na podstawie art. 61 § 1 ustawy o Sądzie Najwyższym

postanowiono, jak w sentencji.