Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III CZ 99/06 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal due to insufficient court fee payment for divorce property division case.

Numero d'incarto III CZ 99/06
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the appellant's appeal against the district court's rejection of a cassation complaint due to non-payment of the required court fee. The appellant argued the appeal was justified because the lower court had previously rejected a request to restore a deadline for fee exemption, but the Supreme Court clarified that such a ruling does not constitute a final decision subject to appeal. The court held that the appeal itself was subject to a fixed fee of 200 PLN, not the 40 PLN paid, and rejected the claim that the proceedings were void.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

art. 394 § 1 pkt 1 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c.; art. 19 ust. 3 pkt 2 w zw. z art. 149 ust. 1 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych; art. 1302 § 3 k.p.c.; art. 380 k.p.c.; art. 99 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych; art. 379 pkt 4 w zw. z art. 48 § 1 pkt 5 k.p.c.; Appeals against intermediate court decisions on cassation complaints in property division cases require payment of a fixed court fee; appeals based on procedural defects in prior rulings are inadmissible if the appeal itself is not properly paid.

Parole chiave

Generato dall'IA
property division appeal court fee payment cassation complaint rejection fixed court fee inadmissible appeal procedural defect Supreme Court ruling

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 394 § 1 pkt 1 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c.
na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej (art. 394 1 § 1 w zw.
art. 19 ust. 3 pkt 2 w zw. z art. 149 ust. 1 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych
k.p.c.) podlega opłacie przewidzianej w art. 19 ust.
art. 1302 § 3 k.p.c.
odrzucił – na podstawie art. 1302 § 3 k.p.c. – postanowieniem z
art. 380 k.p.c.
w nim wniosek o rozpoznanie, na podstawie art. 380 k.p.c., kwestii dotyczących
art. 99 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych
Chybiony jest także zarzut, że zażalenie – zgodnie z art. 99 ustawy
art. 379 pkt 4 w zw. z art. 48 § 1 pkt 5 k.p.c.
z powodu nieważności postępowania (art. 379 pkt 4 w zw.
art. 398 § 14 w zw. z art. 394 § 3 k.p.c.
postanowienia (art. 39814 w zw.
art. 1302 § 3 k.p.c
odrzucił – na podstawie art. 1302 § 3 k.p.c.
art. 13 § 2 k.p.c
odrzucił – na podstawie art. 1302 § 3 k.p.c.
art. 3941 § 2 k.p.c
Najwyższego (art. 3941 § 2 k.p.c.).

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III CZ 99/06

POSTANOWIENIE

Dnia 19 stycznia 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Kazimierz Zawada (przewodniczący)

SSN Mirosław Bączyk

SSN Hubert Wrzeszcz (sprawozdawca)

w sprawie z wniosku L. G.

przy uczestnictwie Z. G. i in. ,

o podział majątku wspólnego,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 19 stycznia 2007 r.,

zażalenia wnioskodawczyni na postanowienie Sądu Okręgowego w K.

z dnia 6 października 2006 r.,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 23 sierpnia 2006 r. Sąd Okręgowy w K. oddalił

wniosek

wnioskodawczyni

o

przywrócenie

terminu

do

złożenia

wniosku

o zwolnienie jej od opłaty od skargi kasacyjnej i odrzucił skargę kasacyjna.

Na to postanowienie pełnomocnik wnioskodawczyni złożył zażalenie, które

Sąd Okręgowy w K. odrzucił – na podstawie art. 1302 § 3 k.p.c. – postanowieniem z

dnia 6 października 2006 z powodu nieuiszczenia należnej opłaty (radca prawny

zapłacił 40 zł opłaty).

W zażaleniu na postanowienie z dnia 6 października 2006 r. pełnomocnik

wnioskodawczyni wniósł o uchylenie tego orzeczenia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Sąd Okręgowy trafnie uznał, że przysługujące wnioskodawczyni zażalenie

na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej (art. 394 1 § 1 w zw. z art. 13 § 2

k.p.c.) podlega opłacie przewidzianej w art. 19 ust. 3 pkt 2 w zw. z art. 149 ust. 1

ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. Nr 167, poz. 1398;

dalej – ustawa o koszach sądowych), tj. w wysokości piątej części opłaty. Zgodnie

z art. 38 ustawy o kosztach sądowych cała opłata w sprawach o podział majątku

wspólnego, mająca charakter opłaty stałej, wynosi 1000 zł, chyba że strony – co nie

miało miejsca w sprawie – złożyły zgodny projekt podziału tego majątku (wówczas

opłata wynosi 300 zł). To oznacza, że należna opłata od wniesionego w sprawie

zażalenia wynosiła 200 zł, a nie 40 zł. Sąd Okręgowy trafnie zatem uznał, że

zażalenie podlega odrzuceniu na podstawie art. 130 2 § 3 k.p.c. z powodu

nieuiszczenia należnej opłaty stałej.

Tej

oceny

nie

zmienia

podniesiona

w

zażaleniu

okoliczność,

że

„przedmiotem zażalenia (...) było w zasadzie oddalenie wniosku o przywrócenie

terminu do złożenia wniosku o zwolnienie wnioskodawczyni od opłaty od skargi

kasacyjnej”. Postanowienie sądu drugiej instancji oddalające taki wniosek nie ma

charakteru postanowienia kończącego postępowania w sprawie, ponieważ nie

kończy postępowania w sprawie jako pewnej całości poddanej pod osąd, dotyczy

natomiast jedynie określonej kwestii wpadkowej; postanowieniem kończącym

postępowanie w sprawie jest dopiero orzeczenie o odrzuceniu skargi kasacyjnej.

Na wspomniane postanowienie nie przysługuje zatem zażalenie do Sądu

Najwyższego (art. 3941 § 2 k.p.c.). Nie oznacza to jednak, że sprawa

w przedmiocie wniosku o zwolnienie od wpisu od skargi kasacyjnej w ogóle nie

podlega kontroli Sądu Najwyższego. Jest ona bowiem możliwa przy okazji

rozpoznawania zażalenia na odrzucenie skargi kasacyjnej, jeżeli skarżący zawarł

w nim wniosek o rozpoznanie, na podstawie art. 380 k.p.c., kwestii dotyczących

wniosku o zwolnienie od wpisu od skargi kasacyjnej. Jednakże warunkiem

rozpoznania tej kwestii jest złożenie zażalenia na odrzucenie skargi kasacyjnej

należycie opłaconego.

Chybiony jest także zarzut, że zażalenie – zgodnie z art. 99 ustawy

o kosztach sądowych – nie podlegało opłacie jako oczywiście uzasadnione

z powodu nieważności postępowania (art. 379 pkt 4 w zw. z art. 48 § 1 pkt 5

k.p.c.). Przede wszystkim zarzut nieważności nie dotyczy postępowania, w którym

zapadło zaskarżone postanowienie, ponieważ sędzia A. C. – K. nie brała udziału w

wydaniu tego postanowienia. Poza tym w sprawie w ogóle nie zachodzi sytuacja

przewidziana w hipotezie art. 48 § 1 pkt 5 k.p.c. gdyż wymieniona sędzia nie brała

udziału w wydaniu postanowienia o podziale majątku wspólnego przez sąd

pierwszej instancji.

Z przedstawionych powodów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji

postanowienia (art. 39814 w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c.).

db