Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III CZ 90/06 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal on tenancy entry, ruling lease rights possess both personal and economic value.

Numero d'incarto III CZ 90/06
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the appellant's appeal seeking to establish entry into a residential lease agreement. The appellant argued the case was non-property-related, citing a 1997 precedent, while the court noted the lease involves both personal dignity and economic value. Consequently, the court rejected the claim that the matter lacked property character, thereby upholding the lower court's decision.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 398 § 1 k.p.c.; Art. 393 § 1 pkt 1 k.p.c.; Art. 394 § 1, 3 k.p.c.; A lease agreement constitutes a property right despite its personal elements, thus permitting cassation under the property value threshold.

Parole chiave

Generato dall'IA
tenancy agreement property right cassation appeal economic value personal rights civil procedure code residential lease

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 398 § 1 k.p.c.
i zasądzenia kosztów procesu, zarzucając naruszenie art. 398 2 § 1 k.p.c.
Art. 393 § 1 pkt 1 k.p.c.
Sądu Najwyższego wydanymi w sprawach rozpoznanych pod rządem przepisu art. 393
Art. 394 § 1, 3 k.p.c.
wstępie, zgodnie z art. 3941 § 1 i 3 k.p.c., w związku z art.
art. 39814 k.p.c
3941 § 1 i 3 k.p.c., w związku z art. 39814 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III CZ 90/06

POSTANOWIENIE

Dnia 21 grudnia 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Zbigniew Strus (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Mirosław Bączyk

SSN Antoni Górski

w sprawie z powództwa T.S.

przeciwko Gminie L.

o ustalenie wstąpienia w stosunek najmu lokalu mieszkalnego,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 21 grudnia 2006 r.,

zażalenia powoda na postanowienie Sądu Okręgowego w L.

z dnia 10 października 2006 r., sygn. akt [...],

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Powód domagał się ustalenia, że wstąpił w stosunek najmu określonego lokalu

mieszkalnego. W pozwie i apelacji od wyroku oddalającego powództwo wskazał

kwotę 1 799,61 zł jako wartość przedmiotu sprawy oraz przedmiotu zaskarżenia.

Tę

samą wartość przedmiotu zaskarżenia wskazał w skardze kasacyjnej

odrzuconej postanowieniem Sądu Okręgowego z 5 lipca 2006 r.

W zażaleniu na to postanowienia powód reprezentowany przez zawodowego

pełnomocnika domaga się uchylenia zaskarżonego orzeczenia sądu odwoławczego

i zasądzenia kosztów procesu, zarzucając naruszenie art. 398 2 § 1 k.p.c.

polegającego na przyjęciu, że sprawa ma charakter majątkowy. W uzasadnieniu

zażalenia skarżący powołuje postanowienie Sądu Najwyższego z 14 sierpnia

1997 r. sygn. II CZ 87/97.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Najem lokalu stanowi jedną z prawnych postaci władania lokalem.

Uprawnienie do mieszkania, ze względu na swe funkcje, wiąże się z prawami

osobistymi, tj. godnością człowieka, ponieważ radykalną alternatywę posiadania

mieszkania stanowi bezdomność. W określonych wypadkach osobisty charakter

uprawnienia może mieć dominujące znaczenie np. w razie rozstrzygania o prawie

do lokalu socjalnego (postanowienie Sądu Najwyższego z 15 stycznia 2004 r., II CZ

34/03, Wokanda 2004/9/8). W każdym jednak wypadku prawo do mieszkania ma

również walor ekonomiczny, gdy jako dobro zbywalne, a przynajmniej ekwiwalentne

może być nabyte za pieniądze. Dlatego prawne postacie władania lokalem

mieszkalnym podlegające ochronie, związane z innymi prawami rzeczowymi lub

obligacyjnymi (najem) uznawane są za prawa majątkowe (np. wyrok z 19 stycznia

2006 r. IV CK 336/05 nie publ., wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 2 czerwca

1999 r. K 34/98 – OTK ZU 1999, nr 4, poz. 94). W świetle powyższego, odmienny

pogląd skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie, a poza tym nie został uzasadniony.

Oczywista jest przy tym konieczność ostrożnego posługiwania się tezami orzeczeń

Sądu Najwyższego wydanymi w sprawach rozpoznanych pod rządem przepisu art. 393

pkt 1 k.p.c., uzależniającego - ze względu na progi wartościowe - dopuszczalność

kasacji w sprawach majątkowych, od ich charakteru jako „spraw o świadczenie”. Są one

nieadekwatne do kasacji i skarg kasacyjnych wnoszonych od orzeczeń sądu drugiej

instancji wydanych po 1 lipca 2000 r.

Nie znajdując podstaw uwzględnienia zażalenia, Sąd Najwyższy orzekł jak na

wstępie, zgodnie z art. 3941 § 1 i 3 k.p.c., w związku z art. 39814 k.p.c.