Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III CZ 78/05 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal by lawyer for failure to specify appeal scope under Civil Procedure Code.

Numero d'incarto III CZ 78/05
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the appellant's protest against the appellate court's decision to reject the appeal. The appellant, represented by a lawyer, argued that the appellate court erred in applying procedural rules regarding the scope of the appeal. The court held that lawyers must strictly adhere to formal requirements, specifically defining the scope of the requested change in the appeal document. Consequently, the appeal was rejected for failing to specify the amount of compensation sought, rendering the procedural remedy ineffective.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3701 k.p.c.; Art. 368 § 1 pkt 5 k.p.c.: An appeal drafted by a qualified legal representative must strictly specify the scope of the requested change; failure to do so constitutes a formal defect warranting immediate rejection without opportunity for correction.

Parole chiave

Generato dall'IA
qualified legal representative scope of appeal formal defect Civil Procedure Code immediate rejection professional standards procedural remedy

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 3701 k.p.c.
– odrzucił, powołując się na art. 3701 k.p.c. i stwierdzając, że w apelacji tej,
Art. 368 § 1 pkt 5 k.p.c.
wyroku, wymaganej w art. 368 § 1 pkt 5 k.p.c.
Art. 378 § 1 and 2 k.p.c.
1 pkt 5 w związku z art. 378 § 1 i 2 k.p.c.).
Art. 3933 § 1 k.p.c.
odwoławczego i skutków ich niespełnienia dotyczyło kasacji (art. 3933 § 1 k.p.c.; obecnie
Art. 3984 § 1 k.p.c.
– w odniesieniu do skargi kasacyjnej – art. 3984 § 1 w związku z art.
Art. 3986 § 2 and 3 k.p.c.
3984 § 1 w związku z art. 3986 § 2 i 3 k.p.c.).
Art. 39814 k.p.c.
Art. 3941 § 3 k.p.c.
z art. 3941 § 3 k.p.c.).
Art. 98 § 1 k.p.c.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 98 § 1 w związku z art.
Art. 39821 k.p.c.
3941 § 3, art. 39821 i art.
Art. 391 § 1 k.p.c.
39821 i art. 391 § 1 k.p.c.).

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
V CZ 61/03
Najwyższego z dnia 11 czerwca 2003 r., V CZ 61/03, „Izba Cywilna” 2004, nr 5, s.
II PK 194/94
oraz z dnia 28 października 2004 r., II PK 194/94, nie publikowane).

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III CZ 78/05

POSTANOWIENIE

Dnia 27 października 2005 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jacek Gudowski (przewodniczący, sprawozdawca)

SSA Aleksandra Marszałek

SSN Gerard Bieniek

w sprawie z powództwa T. W.

przeciwko Towarzystwu Ubezpieczeniowemu "E.(…)" S.A. z siedzibą w W. o

zadośćuczynienie, odszkodowanie i rentę, po rozpoznaniu w Izbie Cywilnej na

posiedzeniu niejawnym w dniu 27 października 2005 r., zażalenia powoda na

postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 18 maja 2005 r., sygn. akt I ACa (…),

oddala zażalenie i zasądza od powoda na rzecz strony pozwanej kwotę 1420 zł

(tysiąc

czterysta

dwadzieścia

zł)

tytułem

zwrotu

kosztów

postępowania

zażaleniowego.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 18 listopada 2004 r. Sąd Okręgowy w L. zasądził od pozwanego

Towarzystwa Ubezpieczeniowego „E.(…)” S.A. w W. na rzecz powoda T. W. kwotę 115

996,69 zł, oddalając powództwo w pozostałej części.

Apelację powoda od tego wyroku Sąd Apelacyjny – postanowieniem z dnia 18

maja 2005 r. – odrzucił, powołując się na art. 3701 k.p.c. i stwierdzając, że w apelacji tej,

sporządzonej przez adwokata, nie określono zakresu żądanej zmiany zaskarżonego

wyroku, wymaganej w art. 368 § 1 pkt 5 k.p.c.

W zażaleniu powód zarzucił, że art. 3701 k.p.c. może być stosowany jedynie

przez sąd pierwszej instancji, a art. 373 k.p.c. upoważnia sąd drugiej instancji do

odrzucenia apelacji tylko przed rozpoczęciem rozprawy. Podniósł również, że na

rozprawie apelacyjnej „zmodyfikował” apelację w oczekiwanym kierunku, co znalazło

odzwierciedlenie w protokole.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zmiany dokonywane w ostatnich latach w kodeksie postępowania cywilnego

wskazują jednoznacznie, że ustawodawca systematycznie zwiększa wymagania

stawiane adwokatom, radcom prawnym i rzecznikom patentowym, co jest w pełni

uzasadnione, gdyż chodzi o uczestników procesu, których udział w postępowaniu nosi

znamiona funkcji o charakterze

publicznym.

Ponadto

osoby te

są

specjalnie

kwalifikowanymi pełnomocnikami procesowymi (art. 87 § 1 in pricipio oraz art. 871

k.p.c.), a to pozwala oczekiwać od nich spełnienia wysokich standardów zawodowych,

wśród których jako zupełnie podstawowe wymienić należy prawidłowe sporządzanie

pism procesowych i środków odwoławczych (zaskarżenia), terminowe zgłoszenie

twierdzeń, zarzutów i dowodów, uiszczanie należnych opłat itp.

Jednym z przepisów zaostrzających wymagania i rygory w stosunku do

adwokatów, radców prawnych i rzeczników patentowych jest art. 370 1 k.p.c.,

wprowadzony do kodeksu ustawą z dnia 2 lipca 2004 r. o zmianie ustawy – Kodeks

postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 172, poz. 1804).

Zgodnie z tym przepisem, apelacja sporządzona przez wymienionych pełnomocników,

niespełniająca wymogów określonych w art. 368 § 1 pkt 1-3 i pkt 5, podlega odrzuceniu

przez sąd pierwszej instancji bez wzywania do usunięcia tych braków. Oznacza to, że

prawidłowe – od strony formalnej – sporządzenie apelacji jest uznawane za elementarne

zadanie warsztatowe zawodowego pełnomocnika, w związku z czym, zdaniem

ustawodawcy, nie ma uzasadnionych powodów aby – w przeciwieństwie do apelacji

wnoszonych przez same strony lub pełnomocników nieprofesjonalnych (por. art. 370

k.p.c.) – tolerować brak fachowości albo zwykłą niesumienność i wdrażać działania

naprawcze, prowadzące zwykle do przewleczenia postępowania.

Wśród wymagań apelacji, bardzo istotnych dla jej kształtu i oddziaływania na

zakres oraz przebieg postępowania apelacyjnego, jest sformułowanie wniosku o zmianę

lub uchylenie wyroku z zaznaczeniem zakresu żądanej zmiany lub uchylenia (art. 368 §

1 pkt 5 w związku z art. 378 § 1 i 2 k.p.c.). Nie budzi wątpliwości fakt, że pełnomocnik

powoda wymagania tego nie spełnił, gdyż wniosek apelacji ograniczył do żądania

„zmiany zaskarżonego wyroku poprzez podwyższenie kwoty zadośćuczynienia i

odszkodowania”, nie zaznaczając o jakie kwoty chodzi. Brak ten, niezależnie od swej

oczywistości w świetle sformułowania art. 368 § 1 pkt 5 k.p.c., uniemożliwia rozpoznanie

apelacji

oraz

prawidłowe

orzeczenie

przez Sąd

drugiej

instancji.

Naturalnie,

„uzupełnienie” tego braku w czasie rozprawy apelacyjnej – już po upływie terminu

określonego w art. 369 § 1 k.p.c. – jest bezskuteczne. Z tych przyczyn odrzucenie apelacji na podstawie art. 3701 k.p.c. było uzasadnione.

Na uboczu należy podnieść, że analogiczne unormowanie wymagań środka

odwoławczego i skutków ich niespełnienia dotyczyło kasacji (art. 3933 § 1 k.p.c.; obecnie

– w odniesieniu do skargi kasacyjnej – art. 3984 § 1 w związku z art. 3986 § 2 i 3 k.p.c.).

Na tle tego przepisu Sąd Najwyższy podkreślał, że wniosek o zmianę orzeczenia musi

być sprecyzowany przez dokładne określenie, na czym ta zmiana ma polegać,

natomiast w wypadku żądania uchylenia wyroku należy ściśle wskazać, jaka część

wyroku ma zostać, zdaniem skarżącego, skasowana (por. np. postanowienia Sądu

Najwyższego z dnia 11 czerwca 2003 r., V CZ 61/03, „Izba Cywilna” 2004, nr 5, s. 51,

oraz z dnia 28 października 2004 r., II PK 194/94, nie publikowane).

Nie można również się zgodzić z podniesionym w zażaleniu zarzutem, że

art. 3701 k.p.c. może być stosowany jedynie przez sąd pierwszej instancji, a z kolei art.

373 k.p.c. upoważnia sąd drugiej instancji do odrzucenia apelacji tylko przed rozpoczęciem rozprawy. Takie stanowisko nie znajduje uzasadnienia w treści wymienionych

przepisów, przy czym, oczywiście, nie sposób zaaprobować tezy żalącego się, że

interpretacja wymienionych przepisów, rzekomo pomijająca „pozaprawne wartości

i oceny stanowiące cele danej regulacji prawnej”, doprowadziła do „ograniczenia prawa

obywatela do sądu”. Trudno podzielić taką konkluzję zwłaszcza w sytuacji, w której

przyczyną odrzucenia środka odwoławczego było niedopełnienie przez pełnomocnika

strony – zawodowego pełnomocnika – prostego oraz jasno i jednoznacznie określonego

w art. 368 § 1 pkt 5 k.p.c. wymagania formalnego.

W tej sytuacji zażalenie jako bezzasadne podlega oddaleniu (art. 398 14 w związku

z art. 3941 § 3 k.p.c.). O kosztach orzeczono na podstawie art. 98 § 1 w związku z art.

3941 § 3, art. 39821 i art. 391 § 1 k.p.c.).