Supreme Court dismisses appeal against President's order to pay court fees as inadmissible under civil procedure law.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court rejected the applicant's appeal against a district court president's order requiring payment of additional court fees. The applicant argued that the appeal was exempt from fees under specific civil procedure statutes, but the court noted the appeal was filed against an order from the second instance court, not the first. Relying on established precedent, the court held that such orders regarding appeal filing fees are non-appealable, rendering the current appeal inadmissible.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 23 ust. 1 u.k.s.c.; Art. 22 ust. 2 u.k.s.c.: Appeals against a president's order to pay court fees issued by the second instance court are inadmissible as the law excludes such appeals.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III CZ 72/05
POSTANOWIENIE
Dnia 29 września 2005 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Bronisław Czech (przewodniczący)
SSN Mirosław Bączyk
SSN Barbara Myszka (sprawozdawca)
w sprawie z wniosku H. B.
przy uczestnictwie C. S., W. S., J. B., E. C., K. C., A. K., H. B., T. B., M. C., A. C., B. B.,
E. B. i M. B. o stwierdzenie zasiedzenia, po rozpoznaniu w Izbie Cywilnej na
posiedzeniu niejawnym w dniu 29 września 2005 r., zażalenia wnioskodawcy na
zarządzenie Przewodniczącego Sądu Okręgowego w Z. z dnia 16 maja 2005 r., sygn.
akt I WCK (...),
odrzuca zażalenie.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 27 kwietnia 2005 r. Sąd Okręgowy w Z. odrzucił kasację
wnioskodawcy od postanowienia tego Sądu z dnia 31 grudnia 2004 r., stwierdzając, że
wnioskodawca pomimo wezwania nie uiścił opłaty należnej od kasacji (art. 16 ust. 3
ustawy z dnia 13 czerwca 1967 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (jedn.
tekst: Dz. U. z 2002 r., Nr 9, poz. 88 ze zm. – dalej: „u.k.s.”).
Wnioskodawca złożył na powyższe postanowienie zażalenie, na którym nakleił
znaki opłaty sądowej wartości 30 zł. W związku z tym przewodniczący w dniu 16 maja
2005 r. wydał zarządzenie w przedmiocie wezwania pełnomocnika wnioskodawcy, aby
pod rygorem odrzucenia zażalenia uiścił brakującą część wpisu w kwocie 330 zł w
terminie tygodniowym od dnia doręczenia wezwania. Na zarządzenie to wnioskodawca
złożył zażalenie, zaskarżając je w części określającej należny wpis na kwotę
przewyższającą 28, 80 zł. Powołał się na przepis art. 23 u.k.s.c. i podniósł, że w
zażaleniu na postanowienie odrzucające kasację oznaczył wartość przedmiotu
zaskarżenia kwotą 1 800 zł, wobec czego należna opłata sądowa wynosiła 28, 80 zł, a
łącznie z wniesieniem zażalenia uiścił opłatę w wysokości 30 zł. W konkluzji żalący
wnosił o uchylenie zaskarżonego zarządzenia i nadanie biegu zażaleniu na
postanowienie odrzucające kasację.
Sąd Okręgowy przedstawił akta sprawy wraz z zażaleniem Sądowi Najwyższemu.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
W pierwszej kolejności rozważenia wymaga kwestia dopuszczalności zażalenia.
Wnosząc zażalenie, pełnomocnik wnioskodawcy powołał się na art. 23 u.k.s.c.,
stanowiący, że zażalenie dotyczące wyłącznie wysokości opłaty albo wysokości
wydatków oraz podanie o zwrot opłaty lub zaliczki na pokrycie wydatków, jak również
zażalenie w tej sprawie – wolne są od opłat sądowych. Z faktu powołania się na
przytoczony przepis można wnioskować, że żalący upatrywał podstawy dopuszczalności
zażalenia w przepisach ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych. Uszło
jednak jego uwagi, że nie chodziło tu o zażalenie na zarządzenie przewodniczącego w
przedmiocie obowiązku uiszczenia kosztów sądowych wydane w sądzie pierwszej
instancji, lecz o zażalenie na takie zarządzenie przewodniczącego w sądzie drugiej
instancji.
Trzeba przypomnieć, że przedmiotem rozważań Sądu Najwyższego była już
kwestia dopuszczalności zażalenia na zarządzenie przewodniczącego w sądzie drugiej
instancji o wezwaniu do uiszczenia wpisu od kasacji. W postanowieniu zarówno z dnia
29 kwietnia 1999 r., I CKN 120/99 (Przegląd Sądowy 1999, nr 11-12, s. 189), jak i z dnia
3 października 2000 r., I CZ 97/00 (OSNC 2001, nr 3, poz. 45) Sąd Najwyższy zajął
stanowisko o niezaskarżalności takiego zarządzenia. Uznał bowiem, że porównanie ust.
2 art. 22 u.k.s.c. z ust. 1 tego artykułu prowadzi do wniosku, że ustawa wyłącza
możliwość zaskarżenia zażaleniem zarządzenia przewodniczącego w sądzie drugiej
instancji o wezwaniu do uiszczenia wpisu od kasacji (w tym o wyznaczeniu wysokości
tego wpisu). Skład orzekający Sądu Najwyższego podziela stanowisko wyrażone w
powołanych orzeczeniach oraz argumentację przytoczoną dla jego uzasadnienia. Zatem
nie inaczej należy rozstrzygnąć kwestię dopuszczalności zażalenia na zarządzenie
przewodniczącego w sądzie drugiej instancji o wezwaniu do uiszczenia wpisu od
zażalenia.
Z powyższych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 398 21 w związku z art.
394 1 § 3, art. 373 i art. 370 k.p.c. odrzucił zażalenie, jako niedopuszczalne.