Supreme Court dismisses appeal for lack of power of attorney covering Supreme Court proceedings.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the appellant's appeal regarding a final order to change a property manager. The appellant argued that a power of attorney submitted to the lower court was valid for the Supreme Court proceedings, but the court found it only covered the lower court case and execution proceedings. The court ruled that a power of attorney granted in the concluded lower court case does not automatically extend to the separate Supreme Court review proceedings.
Regesto Legislator
Generato dall'IAart. 4241 i nast. k.p.c.; art. 398 § 14 k.p.c.: A power of attorney granted in a concluded case does not automatically cover a subsequent appeal to the Supreme Court, which initiates a distinct proceeding requiring specific authorization.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III CZ 66/10
POSTANOWIENIE
Dnia 18 marca 2011 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Jacek Gudowski (przewodniczący)
SSN Dariusz Dończyk
SSN Barbara Myszka (sprawozdawca)
w sprawie ze skargi D. C.
o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego
postanowienia Sądu Okręgowego w T.
z dnia 4 września 2008 r.,
wydanego w sprawie z wniosku D. C.
przy uczestnictwie G. D., W. T. i Zrzeszenia Właścicieli Nieruchomości w T.
o zmianę zarządcy,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 18 marca 2011 r.,
zażalenia D. C. na postanowienie Sądu Okręgowego w T.
z dnia 14 października 2010 r.,
oddala zażalenie.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 14 października 2010 r. Sąd Okręgowy w T. –
powołując się na przepisy art. 4246 § 3 w związku z art. 4245 § 2 i 126 § 3 k.p.c. –
odrzucił skargę D. C. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego
postanowienia tego Sądu z dnia 4 września 2008 r., wydanego w sprawie z
wniosku skarżącego przy uczestnictwie G. D., W. T. i Zrzeszenia Właścicieli
Nieruchomości w T. o zmianę zarządcy, opatrzonej sygnaturą I Ca 168/08.
Sąd Okręgowy stwierdził, że skarga została wniesiona przez adwokata, który
nie dołączył do niej pełnomocnictwa, a po wezwaniu do usunięcia tego braku
przedłożył pełnomocnictwo do występowania w imieniu skarżącego przed Sądem
Okręgowym w T. w sprawie oznaczonej sygnaturą I Ca 168/08 oraz „w instancjach
właściwych w tej sprawie, jak również w postępowaniu egzekucyjnym”. Wskazany
zakres pełnomocnictwa nie obejmuje postępowania przed Sądem Najwyższym
wywołanego wniesieniem skargi, a tym samym nie dotyczy również czynności
procesowych
związanych
z
postępowaniem
przed
Sądem
Najwyższym,
podejmowanych przed Sądem Okręgowym. Zachodzą zatem podstawy, by
stwierdzić, że brak formalny skargi nie został usunięty w terminie, co skutkuje jej
odrzuceniem.
W zażaleniu skarżący zarzucił naruszenie art. 126 § 3 w związku z art. 424 5
§ 2 k.p.c. przez przyjęcie, że nie przedłożył właściwego pełnomocnictwa, art. 424 6
§ 3 k.p.c. przez odrzucenie skargi pomimo usunięcia wskazanych braków
w terminie, art. 130 § 3 k.p.c. przez odrzucenie skargi pomimo usunięcia jej braków,
i art. 90 pkt 1 k.p.c. przez bezpodstawne ograniczenie zakresu udzielonego
pełnomocnictwa. W konkluzji wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Żalący ma rację podnosząc, że pismo Sądu Okręgowego z dnia 16 września
2010 r., wzywające do usunięcia braku pełnomocnictwa, zostało opatrzone
sygnaturą właściwą dla sprawy, w której zapadło zaskarżone postanowienie (k. 15).
To trafne spostrzeżenie pozostaje jednak bez znaczenia dla oceny zasadności
zażalenia.
Jak wyjaśnił Sąd Najwyższy w uchwale składu siedmiu sędziów z 5 czerwca
2008 r., III CZP 142/07 (OSNC 2008, nr 11, poz. 122), skarga o stwierdzenie
niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, przewidziana w art. 4241 i nast.
k.p.c., jest szczególnym środkiem zaskarżenia, który wszczyna nową, odrębną
sprawę, toczącą się przed Sądem Najwyższym, a celem postępowania wszczętego
skargą
jest
wyłącznie
kontrola
legalności
zaskarżonego
orzeczenia.
W
konsekwencji, pełnomocnictwo procesowe udzielone w sprawie zakończonej
zaskarżonym orzeczeniem nie obejmuje z samego prawa uprawnienia do
wniesienia odnośnej skargi.
Żalący przedłożył w wyznaczonym terminie pełnomocnictwo, lecz jego
zakres został ograniczony do zastępstwa mocodawcy przed Sądem Okręgowym
w T. w sprawie sygn. akt I Ca 168/08 oraz „w instancjach właściwych w tej sprawie,
jak również w postępowaniu egzekucyjnym”. Analiza treści pełnomocnictwa nie
pozostawia wątpliwości co do tego, że nie dotyczy ono postępowania przed Sądem
Najwyższym w sprawie ze skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem
prawomocnego orzeczenia.
Uszło uwagi żalącego, że sprawa ze skargi o stwierdzenie niezgodności
z prawem
prawomocnego
orzeczenia
toczy
się
wyłącznie
przed
Sądem
Najwyższym, w związku z czym w sprawie takiej nie może być mowy o dalszych
właściwych instancjach. Sąd, który wydał zaskarżone orzeczenie, nie jest właściwy
do rozpoznania skargi, a jedynie do dokonania określonych czynności procesowych
związanych z postępowaniem przed Sądem Najwyższym, co wynika wyraźnie
z przepisów art. 4241 - 42412 k.p.c.
W sytuacji, w której zakres umocowania został ograniczony do postępowania
przed Sądem Okręgowym, kwestia powołania w treści pełnomocnictwa błędnej
sygnatury akt ma znaczenie drugorzędne. Uszło natomiast uwagi żalącego, że
w złożonym pełnomocnictwie nie oznaczył przedmiotu sprawy, której ma ono
dotyczyć, nazywając ją jedynie sprawą „własną”.
Konkludując, trzeba stwierdzić, że Sąd Okręgowy dokonał niewadliwej oceny
treści przedłożonego pełnomocnictwa.
Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 39814 w związku z art.
3941 § 3 k.p.c. postanowił, jak w sentencji.