Supreme Court dismisses appeal regarding improper appeal fee payment under new civil procedure rules.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the appellant's complaint against the appellate court's decision to reject the appeal due to improper fee payment. The appellant argued that old cost laws should apply because the first-instance proceedings concluded before the new rules took effect. The court rejected this, ruling that the new fee requirement applies regardless of the first-instance conclusion date and that exemption from costs does not waive the duty to pay the basic appeal fee.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 130 § 2 pkt 3 k.p.c.; Art. 14 ust. 2 u.k.s.c.: Exemption from court costs does not relieve the party of the obligation to pay the basic appeal fee, and the new procedural rules apply to appeals filed after their effective date regardless of the first-instance conclusion date.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III CZ 65/10
POSTANOWIENIE
Dnia 5 stycznia 2011 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Krzysztof Strzelczyk (przewodniczący)
SSA Maria Szulc (sprawozdawca)
SSN Jan Górowski
w sprawie z powództwa L. S.
przeciwko K. S.
o ustalenie,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 5 stycznia 2011 r.,
zażalenia powoda na postanowienie Sądu Apelacyjnego
z dnia 31 sierpnia 2010 r.,
oddala zażalenie.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 31 sierpnia 2010 r. Sąd Apelacyjny odrzucił apelację
powoda, wniesioną przez zastępującego go adwokata, od wyroku Sądu
Okręgowego z dnia 24 czerwca 2010 r. z powodu jej nieprawidłowego opłacenia.
Jako podstawę rozstrzygnięcia Sąd Apelacyjny wskazał art. 130 2 § 3 k.p.c., który
na podstawie art. 8 ust 1 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy - kodeks
postępowania cywilnego i niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 234, poz. 1571 - dalej
jako: ustawa z dnia 5 grudnia 2008 r.) stosuje się do postępowań wszczętych przed
dniem 1 lipca 2009 r. Pozew w rozpoznawanej sprawie wniesiony został dnia 17
kwietnia 2002 r., w związku, z czym nieprawidłowo opłacona apelacja wniesiona
przez adwokata podlegała odrzuceniu bez wezwania do uiszczenia opłaty.
W zażaleniu z dnia 21 września 2010 r. powód zarzucił wydanie tego
postanowienia z naruszeniem art. 1302 § 3 k.p.c. oraz art. 149 u.k.s.c. i wniósł na
tej podstawie o jego uchylenie.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zażalenie jest bezzasadne.
Skarżący nietrafnie podnosi, że do końca postępowania w pierwszej instancji
w sprawie powinny mieć zastosowanie przepisy poprzednio obowiązującej ustawy
o kosztach sądowych w sprawach cywilnych z dnia 13 czerwca 1967 r. (Dz. U.
z 2002 r., nr 9, poz. 88 - tj.) oraz ówczesnych przepisów kodeksu postępowania
cywilnego nie zawierających art. 1302 § 3 k.p.c., który wprowadzony został dopiero
ustawą z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U.
Nr 167, poz. 1398 - dalej jako: ustawa z dnia 28 lipca 2005 r.), jak również,
iż całkowite zwolnienie go od kosztów sądowych wykluczało konieczność
uiszczania opłaty podstawowej od apelacji.
Po pierwsze zauważyć należy, że opłata podstawowa w wysokości 30 zł
powinna zostać pobrana stosownie do art. 14 ust. 2 w zw. z art. 3 ust. 2 pkt 2
u.k.s.c., zgodnie z którym zwolnienie strony od kosztów sądowych nie zwalnia jej
z obowiązku uiszczenia opłaty podstawowej od apelacji. Przepis ten, a także
związany z nim art. 100 ust. 2 zd. 2 u.k.s.c. zostały uchylone ustawą z dnia
14 grudnia 2006 r. o zmianie ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych
(Dz.U. Nr 21/07, poz. 123), która w art. 2 nakazuje stosować przepisy
dotychczasowe do spraw wszczętych przed dniem 10 marca 2007 r. Dla obowiązku
uiszczenia opłaty nie ma znaczenia data zakończenia postępowania w pierwszej
instancji oraz data wniesienia środka odwoławczego, lecz jedynie data wniesienia
powództwa - tak, powołując się na wcześniejszą konsekwentną linię orzeczniczą,
Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 27 czerwca 2008 r., III CZP 48/08, (OSNC 2009,
nr 7-8, poz. 102) oraz w postanowieniu z dnia 30 października 2008 r., IV CZ 83/08
(niepubl.). Z tych powodów nie można zaakceptować wykładni § 2 tej ustawy, jaką
proponuje skarżący - uzależniając obowiązywanie przepisów dotychczasowych od
toczenia się postępowania w tej samej instancji.
Po drugie, skarżący, reprezentowany przez fachowego pełnomocnika,
zobowiązany był do samodzielnego uiszczenia opłaty podstawowej od środka
zaskarżenia. Jak trafnie stwierdził Sąd Apelacyjny, zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy
z dnia 5 grudnia 2008 r. do niniejszego postępowania, wszczętego pozwem z dnia
17 kwietnia 2002 r., miał zastosowanie art. 1302 § 3 k.p.c. Z okoliczności zwolnienia
powoda od kosztów sądowych skarżący błędnie wywodzi, iż na podstawie art. 149
u.k.s.c.
w sprawie
powinny mieć
także
zastosowanie
przepisy kodeksu
postępowania cywilnego sprzed nowelizacji dokonanej w/w ustawą z dnia 28 lipca
2005 r. Reguła intertemporalna wprowadzona w tym przepisie ma odniesienie
wyłącznie do przepisów u.k.s.c. i nie dotyczy art. 130 2 § 3 k.p.c. Czasowy zakres
stosowania tego przepisu wyznaczony został natomiast w art. 8 ust. 1 ustawy
z dnia 5 grudnia 2008 r. - i na tej podstawie stosuje się on do apelacji wniesionej
przez powoda w niniejszej sprawie.
Równocześnie zauważyć należy, że uiszczenie przez powoda opłaty
podstawowej
od
apelacji
w
terminie
tygodniowym
od
dnia
doręczenia
postanowienia o jej odrzuceniu, z powołaniem na art. 130 2 § 2 k.p.c. nie sanuje
braku fiskalnego apelacji. Przepis ten dotyczy, bowiem jedynie pism podlegających
zwrotowi na podstawie zarządzenia, nie zaś środków zaskarżenia podlegających
odrzuceniu w drodze postanowienia.
Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 394 1 § 3 k.p.c. w zw. z art. 39814
k.p.c. zażalenie podlega oddaleniu.