Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III CZ 61/12 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal on costs, upholding the loser-pays principle under Polish Civil Procedure Code.

Numero d'incarto III CZ 61/12
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the appellant's appeal against the lower court's decision to award litigation costs to the respondent. The appellant argued that the proceedings were flawed and that the cost allocation violated specific judicial fee regulations. The court rejected this, affirming that the fundamental rule of liability for the losing party under Article 98 of the Civil Procedure Code applies unless specific statutory exceptions are met.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 98 k.p.c.; Art. 365 § 1 k.p.c.: The loser-pays principle for litigation costs is the primary rule, and mere dissatisfaction with the judgment or procedural conduct does not constitute a valid ground for deviating from this statutory allocation.

Parole chiave

Generato dall'IA
loser-pays principle litigation costs allocation civil procedure code judicial fees regulation appeal on costs binding precedent procedural fairness

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 175 ust. 1 Konstytucji
Art. 365 § 1 k.p.c.
orzeczenia regulującego konkretną sprawę. Art. 365 §1 k.p.c. stanowi, że
Art. 98 k.p.c.
zarzucał naruszenie art. 98 k.p.c. i paragrafu 6 pkt 5 w związku z paragrafem 2 ust.
art. 398 § 14 k.p.c.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 398 14 k.p.c.
art. 394 § 1 § 3 k.p.c.
rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie
art. 98 k.p.c
zarzucał naruszenie art. 98 k.p.c.
art. 175 ust. 1 Konstytucji
Art. 365 §1 k.p.c
orzeczenia regulującego konkretną sprawę. Art. 365 §1 k.p.c. stanowi, że
art. 3941 §3 k.p.c

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienie Sądu Najwyższy z dnia 23 lutego 2012 r., V CZ 146/11
postanowienie Sądu Najwyższy z dnia 8 marca 2012 r., III CZ 11/12
postanowienie Sądu Najwyższy z dnia 26 stycznia 2012 r., III CZ 79/11
postanowienie Sądu Najwyższy z dnia 17 czerwca 2011 r., II PZ 10/11

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III CZ 61/12

POSTANOWIENIE

Dnia 8 sierpnia 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Dariusz Zawistowski (przewodniczący)

SSN Maria Szulc

SSA Andrzej Niedużak (sprawozdawca)

w sprawie z powództwa A. R.

przeciwko W.G.

o zniesienie służebności,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 8 sierpnia 2012 r.,

zażalenia powoda na postanowienie o kosztach zawarte

w wyroku Sądu Okręgowego

z dnia 15 marca 2012 r.,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Sąd Okręgowy wyrokiem z dnia 15 marca 2012 r. oddalił apelację powoda od

wyroku Sądu Rejonowego oddalającego żądanie zniesienia służebności i zasądził

od powoda na rzecz pozwanego kwotę 600 zł tytułem zwrotu kosztów

postępowania apelacyjnego.

W zażaleniu na orzeczenie o kosztach postępowania apelacyjnego, powód

zarzucał naruszenie art. 98 k.p.c. i paragrafu 6 pkt 5 w związku z paragrafem 2 ust.

1 i 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie

opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów

nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze

zm.) przez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, wyrażające się

w obciążeniu powoda kosztami zastępstwa procesowego. Wnioski zażalenia

zmierzały do zmiany zaskarżonego postanowienia i oddalenia wniosku pozwanego

o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego, ewentualnie jego uchylenia

i przekazania sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.

Z uzasadnienia zażalenia wynika, że powód nie akceptuje zaskarżonego

postanowienia

co

do

zasady,

bowiem proces prowadzony był w sposób

niesatysfakcjonujący, bez uwzględnienia wszystkich oferowanych dowodów.

Wydane wyroki powód ocenia jako wadliwe.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie

z

art.

175 ust. 1 Konstytucji,

wymiar

sprawiedliwości

w Rzeczypospolitej Polskiej sprawują Sąd Najwyższy, sądy powszechne, sądy

administracyjne oraz sądy wojskowe. Wyroki sądowe mają moc wiążącą. Z tego

związania

wynika

konieczność

uwzględnienia

faktu

istnienia

konkretnego

orzeczenia regulującego konkretną sprawę. Art. 365 §1 k.p.c. stanowi, że

orzeczenia prawomocne wiążą nie tylko strony i sąd który je wydał, lecz również

inne

sądy

oraz

inne organy państwowe i organy administracji publicznej,

a w wypadkach w ustawie przewidzianych, także inne osoby. W konsekwencji

wszystkie wymienione podmioty musza się liczyć z wydanym orzeczeniem, nie

mogą go zmienić ani zignorować.

Podstawową zasadą rozstrzygnięcia o kosztach procesu, jest wyrażona w art.

98 k.p.c. zasada odpowiedzialności za wynik sprawy. Oznacza ona, że strona

przegrywająca sprawę zwraca na żądanie przeciwnika koszty procesu. Do kosztów

niezbędnych

do

celowego

dochodzenia

praw

i

celowej

obrony

strony

reprezentowanej przez adwokata (lub radcę prawnego), należy wynagrodzenie tego

pełnomocnika w wysokości określonej stawkami opłat uregulowanych w powołanym

wyżej rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. (por.

postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 23 lutego 2012 r., V CZ 146/11 – niepubl.,

z dnia 8 marca 2012 r., III CZ 11/12 – niepubl., z dnia 26 stycznia 2012 r., III CZ

79/11 – niepubl.). Odstąpienie od zasad orzekania o kosztach procesu określonych

w art. 98 k.p.c. jest możliwe, jednak zależy od wystąpienia okoliczności to

odstępstwo uzasadniających. Nie należy do nich brak akceptacji wyroku przez

stronę przegrywającą (por. przykładowo postanowienie Sądu Najwyższego z dnia

17 czerwca 2011 r., II PZ 10/11 – niepubl.).

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 398 14 k.p.c. w związku z art.

3941 §3 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.