Supreme Court quashes lower court dismissal of appeal due to improper identification of the defendant party in the appeal document.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court quashed the Regional Court's decision dismissing the appellant's cassation appeal. The lower court rejected the appeal because the appellant failed to correctly identify the specific defendants (Minister of Finance, Voivode, and County Mayor) alongside the State Treasury. The Supreme Court ruled that while the appeal must identify the parties, it does not require re-listing them if the original judgment already clearly names them, as this is a standard requirement for any procedural document.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3933 § 1 pkt 1 k.p.c.; Art. 126 § 1 pkt 1 k.p.c.: The requirement to identify the parties in a cassation appeal is a general procedural requirement applicable to all writs, not a specific structural element of the cassation itself; therefore, a defect in party identification is curable and does not constitute a fatal flaw warranting immediate dismissal.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III CZ 60/05
POSTANOWIENIE
Dnia 14 lipca 2005 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Irena Gromska-Szuster (przewodniczący)
SSN Barbara Myszka (sprawozdawca)
SSN Marek Sychowicz
w sprawie z powództwa F. K.
przeciwko Skarbowi Państwa reprezentowanemu przez Ministra Skarbu Państwa,
Wojewodę X. i Starostę Powiatu w B. oraz Gminę J.
o odszkodowanie,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 14 lipca 2005 r.,
zażalenia powoda na postanowienie Sądu Okręgowego w Z. z dnia 19 stycznia 2005 r.,
sygn. akt I Ca (…),
uchyla zaskarżone postanowienie.
Uzasadnienie
Sąd Rejonowy w B. – po rozpoznaniu sprawy z powództwa F. K. i S. K. przeciwko
Skarbowi Państwa, reprezentowanemu przez Ministra Skarbu Państwa, Wojewodę X. i
Starostę Powiatu B., oraz Gminie J. o odszkodowanie – wyrokiem z dnia 18 marca 2004
r. zasądził od pozwanego Skarbu Państwa, reprezentowanego przez Ministra Skarbu
Państwa, na rzecz powoda F. K. kwotę 7 435,50 zł i na rzecz powódki S. K. kwotę 7
435,50 zł – w obu wypadkach z ustawowymi odsetkami od dnia 3 czerwca 2002 r. do
dnia zapłaty, natomiast w pozostałej części powództwo w stosunku do tego pozwanego
oraz w całości w stosunku do pozwanej Gminy oddalił. Apelacje wniesione przez
powoda F. K. i przez Skarb Państwa, reprezentowany przez Ministra Skarbu Państwa,
zostały przez Sąd Okręgowy w Z. oddalone wyrokiem z dnia 18 listopada 2004 r.
Powód F. K. złożył od wyroku Sądu Okręgowego kasację, w której jako stronę
pozwaną oznaczył „Skarb Państwa reprezentowany przez Ministra Skarbu Państwa, ul.
K.”.
Postanowieniem z dnia 19 stycznia 2005 r. Sąd Okręgowy odrzucił wniesioną
kasację, stwierdzając, że w sposób niedokładny wskazano w niej stronę pozwaną, którą
jest Skarb Państwa reprezentowany – poza Ministrem Skarbu Państwa – przez
Wojewodę X. i Starostę Powiatu B., a także Gmina J.. Do szczególnych wymagań
stawianych kasacji, które określone zostały w § 1 art. 3933 k.p.c., należy oznaczenie
zaskarżonego orzeczenia. Powinno ono nastąpić przez wskazanie sądu, który wydał
orzeczenie, jego sygnatury, daty wydania, oznaczenia stron i przedmiotu sprawy. Braki
w zakresie prawidłowego oznaczenia stron zaskarżonego wyroku są – jak stwierdził Sąd
Okręgowy – wadą istotną kasacji, która nie podlega uzupełnieniu. Z tej przyczyny Sąd
Okręgowy odrzucił kasację bez wzywania powoda do uzupełnienia jej braków w trybie
art. 130 § 1 k.p.c.
W zażaleniu na postanowienie odrzucające kasację powód zarzucił, że – wbrew
odmiennemu stanowisku Sądu Okręgowego – wniesiona kasacja zawiera oznaczenie
strony pozwanej, ponieważ wskazano w niej, że stroną tą jest Skarb Państwa
reprezentowany przez Ministra Skarbu Państwa. Wymaganie oznaczenia stron należy –
jak podkreślił żalący – do wymagań przewidzianych w art. 126 k.p.c. dla pisma
procesowego, nie zaś do szczególnych wymagań kasacji, stąd ewentualne braki w tym
zakresie podlegają naprawieniu w trybie określonym w art. 130 k.p.c. Zatem, gdyby
nawet zawarte w kasacji oznaczenie strony pozwanej nie było wyczerpujące, Sąd
Okręgowy, nie mógłby odrzucić kasacji bez uprzedniego wezwania do uzupełnienia tego
braku. W konkluzji żalący wnosił o uchylenie zaskarżonego postanowienia.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 22 grudnia 2004 r. o zmianie ustawy – Kodeks
postępowania cywilnego oraz ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. z
2005 r. Nr 13, poz. 98), do złożenia i rozpoznania kasacji od orzeczenia wydanego
przed dniem wejścia w życie ustawy (tj. przed dniem 6 lutego 2005 r.), a także do
odmowy przyjęcia jej do rozpoznania stosuje się przepisy dotychczasowe. W niniejszej
sprawie kasacja powinna czynić zadość wymaganiom określonym w art. 393 3 k.p.c. w
brzmieniu ustawy z dnia 24 maja 2000 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania
cywilnego, ustawy o zastawie rejestrowym i rejestrze zastawów, ustawy o kosztach
sądowych w sprawach cywilnych oraz ustawy o komornikach sądowych i egzekucji (Dz.
U. Nr 48, poz. 554). Sąd Okręgowy trafnie zauważył, że w § 1 tego artykułu wskazane
zostały
wymagania
konstrukcyjne
kasacji,
których
spełnienie
sprawiało,
że
podejmowana przez stronę czynność procesowa nosiła cechy kasacji, natomiast w § 2 –
wymagania stawiane kasacji jako pismu procesowemu. Braki kasacji w zakresie
elementów konstrukcyjnych określonych w § 1 powodowały, że kasacja była dotknięta
tzw. brakiem istotnym, nienaprawialnym w trybie właściwym dla usuwania braków
formalnych, i w związku z tym podlegała odrzuceniu a limine (zob. w szczególności
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 listopada 2000 r., II CKN 1385/00, OSNC
2001, nr 3, poz. 51, oraz orzecznictwo powołane w uzasadnieniu tego postanowienia).
Mogły być natomiast uzupełniane braki kasacji jako pisma procesowego, o których była
mowa w § 2, a konsekwencją ich nieuzupełnienia było odrzucenie kasacji (art. 393 5
k.p.c.).
Do elementów konstrukcyjnych kasacji – jak trafnie zauważył Sąd Okręgowy –
należało m.in. oznaczenie orzeczenia, od którego wniesiono kasację, ze wskazaniem,
czy zostało ono zaskarżone w całości czy w części (art. 393 3 § 1 pkt 1 k.p.c.). Do
wymagań przewidzianych dla pisma procesowego, którym powinna czynić zadość
kasacja, należało natomiast m.in. wskazanie bliższych danych dotyczących stron lub
uczestników postępowania (zob. art. 3933 § 2 i art. 126 § 1 pkt 1 k.p.c. – „....imię i
nazwisko lub nazwę stron....”). Ustawodawca nie sprecyzował, w jaki sposób powinno
nastąpić oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, należy zatem uznać, że chodziło o
dane,
które
umożliwią
jego
identyfikację
oraz określenie
granic
rozpoznania
kasacyjnego, w części nie zaskarżonej kasacją orzeczenie stawało się bowiem
prawomocne.
Skoro kasacja – ze względu na treść art. 3933 § 2 w związku z art. 126 § 1 pkt 1
k.p.c. – musiała zawierać wskazanie stron postępowania, nie można było przyjmować,
że do jej elementów konstrukcyjnych należało oznaczenie zaskarżonego orzeczenia
m.in. przez ponowne wymienienie stron wskazanych w jego komparycji. Wymaganie
oznaczenia stron postępowania było bowiem wymaganiem, któremu czynić powinno
zadość każde pismo procesowe. Jeżeli zaś sąd drugiej instancji stwierdził braki w
zakresie elementów wymaganych treścią art. 3933 § 2 w związku z art. 126 § 1 pkt 1
k.p.c., w tym dotyczące oznaczenia stron postępowania, powinien wezwać wnoszącego
kasację do ich uzupełnienia w trybie art. 130 § 1 k.p.c. Odrzucenie kasacji mogło
nastąpić dopiero wówczas, gdyby braki te nie zostały w wyznaczonym terminie
uzupełnione (art. 3935 k.p.c., zob. też postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 27
marca 2000 r., I CZ 67/00, niepubl., z dnia 12 grudnia 2000 r., V CKN 1780/00, OSNC
2001, nr 3, poz. 52, czy z dnia 13 maja 2002 r., IV CKN 1889/00, niepubl.).
Z powyższych względów Sąd Najwyższy w uwzględnieniu zażalenia, na
podstawie art. 39815 § 1 zdanie pierwsze w związku z art. 3941 § 3 k.p.c., uchylił
zaskarżone postanowienie.
Skoro kasacja – ze względu na treść art. 3933 § 2 w związku z art. 126 § 1 pkt 1
k.p.c. – musiała zawierać wskazanie stron postępowania, nie można było przyjmować,
że do jej elementów konstrukcyjnych należało oznaczenie zaskarżonego orzeczenia
m.in. przez ponowne wymienienie stron wskazanych w jego komparycji.