Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III CZ 60/05 Generato dall'IA

Supreme Court quashes lower court dismissal of appeal due to improper identification of the defendant party in the appeal document.

Numero d'incarto III CZ 60/05
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court quashed the Regional Court's decision dismissing the appellant's cassation appeal. The lower court rejected the appeal because the appellant failed to correctly identify the specific defendants (Minister of Finance, Voivode, and County Mayor) alongside the State Treasury. The Supreme Court ruled that while the appeal must identify the parties, it does not require re-listing them if the original judgment already clearly names them, as this is a standard requirement for any procedural document.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3933 § 1 pkt 1 k.p.c.; Art. 126 § 1 pkt 1 k.p.c.: The requirement to identify the parties in a cassation appeal is a general procedural requirement applicable to all writs, not a specific structural element of the cassation itself; therefore, a defect in party identification is curable and does not constitute a fatal flaw warranting immediate dismissal.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal party identification structural defect curable defect State Treasury procedural document dismissal without summons

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
§ 1 art. 3933 k.p.c.
stawianych kasacji, które określone zostały w § 1 art. 3933 k.p.c., należy oznaczenie
§ 2 art. 3933 k.p.c.
stawianych kasacji, które określone zostały w § 1 art. 3933 k.p.c., należy oznaczenie
§ 1 art. 126 k.p.c.
jak podkreślił żalący – do wymagań przewidzianych w art. 126 k.p.c.
§ 1 art. 130 k.p.c.
zakresie podlegają naprawieniu w trybie określonym w art. 130 k.p.c.
§ 1 art. 3935 k.p.c.
uzupełnione (art. 3935 k.p.c., zob.
§ 1 art. 39815 k.p.c.
podstawie art. 39815 § 1 zdanie pierwsze w związku z art.
§ 3 art. 3941 k.p.c.
39815 § 1 zdanie pierwsze w związku z art. 3941 § 3 k.p.c., uchylił
art. 3933 k.p.c
stawianych kasacji, które określone zostały w § 1 art. 3933 k.p.c., należy oznaczenie
art. 130 § 1 k.p.c
kasację do ich uzupełnienia w trybie art. 130 § 1 k.p.c.
art. 126 k.p.c
jak podkreślił żalący – do wymagań przewidzianych w art. 126 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 listopada 2000 r., II CKN 1385/00
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 listopada 2000 r., II CKN 1385/00, OSNC
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 27 marca 2000 r., I CZ 67/00
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 12 grudnia 2000 r., V CKN 1780/00
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 13 maja 2002 r., IV CKN 1889/00

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III CZ 60/05

POSTANOWIENIE

Dnia 14 lipca 2005 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Irena Gromska-Szuster (przewodniczący)

SSN Barbara Myszka (sprawozdawca)

SSN Marek Sychowicz

w sprawie z powództwa F. K.

przeciwko Skarbowi Państwa reprezentowanemu przez Ministra Skarbu Państwa,

Wojewodę X. i Starostę Powiatu w B. oraz Gminę J.

o odszkodowanie,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 14 lipca 2005 r.,

zażalenia powoda na postanowienie Sądu Okręgowego w Z. z dnia 19 stycznia 2005 r.,

sygn. akt I Ca (…),

uchyla zaskarżone postanowienie.

Uzasadnienie

Sąd Rejonowy w B. – po rozpoznaniu sprawy z powództwa F. K. i S. K. przeciwko

Skarbowi Państwa, reprezentowanemu przez Ministra Skarbu Państwa, Wojewodę X. i

Starostę Powiatu B., oraz Gminie J. o odszkodowanie – wyrokiem z dnia 18 marca 2004

r. zasądził od pozwanego Skarbu Państwa, reprezentowanego przez Ministra Skarbu

Państwa, na rzecz powoda F. K. kwotę 7 435,50 zł i na rzecz powódki S. K. kwotę 7

435,50 zł – w obu wypadkach z ustawowymi odsetkami od dnia 3 czerwca 2002 r. do

dnia zapłaty, natomiast w pozostałej części powództwo w stosunku do tego pozwanego

oraz w całości w stosunku do pozwanej Gminy oddalił. Apelacje wniesione przez

powoda F. K. i przez Skarb Państwa, reprezentowany przez Ministra Skarbu Państwa,

zostały przez Sąd Okręgowy w Z. oddalone wyrokiem z dnia 18 listopada 2004 r.

Powód F. K. złożył od wyroku Sądu Okręgowego kasację, w której jako stronę

pozwaną oznaczył „Skarb Państwa reprezentowany przez Ministra Skarbu Państwa, ul.

K.”.

Postanowieniem z dnia 19 stycznia 2005 r. Sąd Okręgowy odrzucił wniesioną

kasację, stwierdzając, że w sposób niedokładny wskazano w niej stronę pozwaną, którą

jest Skarb Państwa reprezentowany – poza Ministrem Skarbu Państwa – przez

Wojewodę X. i Starostę Powiatu B., a także Gmina J.. Do szczególnych wymagań

stawianych kasacji, które określone zostały w § 1 art. 3933 k.p.c., należy oznaczenie

zaskarżonego orzeczenia. Powinno ono nastąpić przez wskazanie sądu, który wydał

orzeczenie, jego sygnatury, daty wydania, oznaczenia stron i przedmiotu sprawy. Braki

w zakresie prawidłowego oznaczenia stron zaskarżonego wyroku są – jak stwierdził Sąd

Okręgowy – wadą istotną kasacji, która nie podlega uzupełnieniu. Z tej przyczyny Sąd

Okręgowy odrzucił kasację bez wzywania powoda do uzupełnienia jej braków w trybie

art. 130 § 1 k.p.c.

W zażaleniu na postanowienie odrzucające kasację powód zarzucił, że – wbrew

odmiennemu stanowisku Sądu Okręgowego – wniesiona kasacja zawiera oznaczenie

strony pozwanej, ponieważ wskazano w niej, że stroną tą jest Skarb Państwa

reprezentowany przez Ministra Skarbu Państwa. Wymaganie oznaczenia stron należy –

jak podkreślił żalący – do wymagań przewidzianych w art. 126 k.p.c. dla pisma

procesowego, nie zaś do szczególnych wymagań kasacji, stąd ewentualne braki w tym

zakresie podlegają naprawieniu w trybie określonym w art. 130 k.p.c. Zatem, gdyby

nawet zawarte w kasacji oznaczenie strony pozwanej nie było wyczerpujące, Sąd

Okręgowy, nie mógłby odrzucić kasacji bez uprzedniego wezwania do uzupełnienia tego

braku. W konkluzji żalący wnosił o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 22 grudnia 2004 r. o zmianie ustawy – Kodeks

postępowania cywilnego oraz ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. z

2005 r. Nr 13, poz. 98), do złożenia i rozpoznania kasacji od orzeczenia wydanego

przed dniem wejścia w życie ustawy (tj. przed dniem 6 lutego 2005 r.), a także do

odmowy przyjęcia jej do rozpoznania stosuje się przepisy dotychczasowe. W niniejszej

sprawie kasacja powinna czynić zadość wymaganiom określonym w art. 393 3 k.p.c. w

brzmieniu ustawy z dnia 24 maja 2000 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania

cywilnego, ustawy o zastawie rejestrowym i rejestrze zastawów, ustawy o kosztach

sądowych w sprawach cywilnych oraz ustawy o komornikach sądowych i egzekucji (Dz.

U. Nr 48, poz. 554). Sąd Okręgowy trafnie zauważył, że w § 1 tego artykułu wskazane

zostały

wymagania

konstrukcyjne

kasacji,

których

spełnienie

sprawiało,

że

podejmowana przez stronę czynność procesowa nosiła cechy kasacji, natomiast w § 2 –

wymagania stawiane kasacji jako pismu procesowemu. Braki kasacji w zakresie

elementów konstrukcyjnych określonych w § 1 powodowały, że kasacja była dotknięta

tzw. brakiem istotnym, nienaprawialnym w trybie właściwym dla usuwania braków

formalnych, i w związku z tym podlegała odrzuceniu a limine (zob. w szczególności

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 listopada 2000 r., II CKN 1385/00, OSNC

2001, nr 3, poz. 51, oraz orzecznictwo powołane w uzasadnieniu tego postanowienia).

Mogły być natomiast uzupełniane braki kasacji jako pisma procesowego, o których była

mowa w § 2, a konsekwencją ich nieuzupełnienia było odrzucenie kasacji (art. 393 5

k.p.c.).

Do elementów konstrukcyjnych kasacji – jak trafnie zauważył Sąd Okręgowy –

należało m.in. oznaczenie orzeczenia, od którego wniesiono kasację, ze wskazaniem,

czy zostało ono zaskarżone w całości czy w części (art. 393 3 § 1 pkt 1 k.p.c.). Do

wymagań przewidzianych dla pisma procesowego, którym powinna czynić zadość

kasacja, należało natomiast m.in. wskazanie bliższych danych dotyczących stron lub

uczestników postępowania (zob. art. 3933 § 2 i art. 126 § 1 pkt 1 k.p.c. – „....imię i

nazwisko lub nazwę stron....”). Ustawodawca nie sprecyzował, w jaki sposób powinno

nastąpić oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, należy zatem uznać, że chodziło o

dane,

które

umożliwią

jego

identyfikację

oraz określenie

granic

rozpoznania

kasacyjnego, w części nie zaskarżonej kasacją orzeczenie stawało się bowiem

prawomocne.

Skoro kasacja – ze względu na treść art. 3933 § 2 w związku z art. 126 § 1 pkt 1

k.p.c. – musiała zawierać wskazanie stron postępowania, nie można było przyjmować,

że do jej elementów konstrukcyjnych należało oznaczenie zaskarżonego orzeczenia

m.in. przez ponowne wymienienie stron wskazanych w jego komparycji. Wymaganie

oznaczenia stron postępowania było bowiem wymaganiem, któremu czynić powinno

zadość każde pismo procesowe. Jeżeli zaś sąd drugiej instancji stwierdził braki w

zakresie elementów wymaganych treścią art. 3933 § 2 w związku z art. 126 § 1 pkt 1

k.p.c., w tym dotyczące oznaczenia stron postępowania, powinien wezwać wnoszącego

kasację do ich uzupełnienia w trybie art. 130 § 1 k.p.c. Odrzucenie kasacji mogło

nastąpić dopiero wówczas, gdyby braki te nie zostały w wyznaczonym terminie

uzupełnione (art. 3935 k.p.c., zob. też postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 27

marca 2000 r., I CZ 67/00, niepubl., z dnia 12 grudnia 2000 r., V CKN 1780/00, OSNC

2001, nr 3, poz. 52, czy z dnia 13 maja 2002 r., IV CKN 1889/00, niepubl.).

Z powyższych względów Sąd Najwyższy w uwzględnieniu zażalenia, na

podstawie art. 39815 § 1 zdanie pierwsze w związku z art. 3941 § 3 k.p.c., uchylił

zaskarżone postanowienie.

Skoro kasacja – ze względu na treść art. 3933 § 2 w związku z art. 126 § 1 pkt 1

k.p.c. – musiała zawierać wskazanie stron postępowania, nie można było przyjmować,

że do jej elementów konstrukcyjnych należało oznaczenie zaskarżonego orzeczenia

m.in. przez ponowne wymienienie stron wskazanych w jego komparycji.