Supreme Court dismisses appeal for non-compliance with mandatory lawyer representation and lack of appealable order.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the appellant's appeal against a previous ruling rejecting a cassation complaint. The appellant failed to comply with the mandatory requirement for legal counsel under Article 871 of the Civil Procedure Code and attempted to appeal a Supreme Court decision, which is not appealable. The court rejected the appeal because the appellant lacked the necessary legal representation and because the specific order was not listed among the appealable decisions in the Civil Procedure Code.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 871 § 1 k.p.c.; Art. 3941 § 1, 11 k.p.c.: Appeals to the Supreme Court require mandatory legal representation and must target only specific orders listed in the Civil Procedure Code; appeals against Supreme Court decisions are inadmissible.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III CZ 56/22 POSTANOWIENIE Dnia 26 stycznia 2022 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Beata Janiszewska w sprawie z powództwa Z. B.przeciwko Skarbowi Państwa - Pierwszemu Prezesowi Sądu Najwyższego, Ministrowi Sprawiedliwości i Prezesowi Rady Ministrówo zapłatę,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 26 stycznia 2022 r.,na skutek zażalenia powoda na postanowienie Sądu Najwyższegoz dnia 9 lipca 2021 r., sygn. akt IV CZ 26/21 odrzuca zażalenie.
UZASADNIENIE
Postanowieniem z 9 lipca 2021 r. Sąd Najwyższy odrzucił zażalenie powoda Z. B. złożone od postanowienia Sądu Apelacyjnego Lublinie, odrzucającego skargę kasacyjną powoda w sprawie o zapłatę przeciwko Skarbowi Państwa – Pierwszemu Prezesowi Sądu Najwyższego, Ministrowi Sprawiedliwości i Prezesowi Rady Ministrów.Powód wniósł, datowane na 17 listopada 2021 r., zażalenie na ww. postanowienie Sądu Najwyższego z 9 lipca 2021 r.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Zażalenie podlegało odrzuceniu z dwóch niezależnych przyczyn.Po pierwsze, zgodnie z art. 871 § 1 k.p.c. w postępowaniu przed Sądem Najwyższym obowiązuje zastępstwo stron przez adwokatów lub radców prawnych, z wyjątkami przewidzianymi w art. 871 § 2 k.p.c., które w niniejszej sprawie nie wystąpiły.
Przymus adwokacko-radcowski ustanowiony w art. 871 § 1 k.p.c. obejmuje wszelkie postępowania, które przynależą do właściwości Sądu Najwyższego; kwestia ta była już przedmiotem wyjaśnień skierowanych do skarżącego w motywach postanowienia Sądu Najwyższego z 9 lipca 2021 r., IV CZ 26/21. Zasadniczo wniesienie pisma z naruszeniem art. 871 § 1 k.p.c. skutkuje jego zwrotem, chyba że ustawa stanowi inaczej (art. 130 § 5 k.p.c.). Odmienny skutek przewiduje m.in. art. 3986 § 3 (w zw. z art. 3986 § 2 in fine) k.p.c., znajdujący odpowiednie zastosowanie w sprawie na podstawie art. 3941 § 3 k.p.c. Nieusuwalna wada zażalenia, polegająca na wniesieniu go przez stronę pozbawioną zdolności postulacyjnej, stanowi verba legis inną przyczynę niedopuszczalności tego środka zaskarżenia i powoduje konieczność odrzucenia zażalenia (postanowienia Sądu Najwyższego z: 12 grudnia 2013 r., V CZ 70/13, 3 czerwca 2015 r., V CZ 25/15, 7 maja 2014 r., II CZ 19/14).Po drugie, nawet gdyby złożone w sprawie zażalenie zostało sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego, podlegałoby odrzuceniu z uwagi na to, że złożono je od postanowienia Sądu Najwyższego.
Katalog postanowień, które podlegają zaskarżeniu zażaleniem do Sądu Najwyższego, zawarty jest aktualnie w art. 3941 § 1 i 11 k.p.c. Wyliczenie to ma charakter wyczerpujący. Postanowienie zakwestionowane przez skarżącego nie zostało wymienione w przytoczonych przepisach, co przesądza o niedopuszczalności zażalenia. Przypomnieć należy, że zarówno art. 3941 § 1 k.p.c., jak i art. 3941 § 11 k.p.c., podobnie do uchylonego obecnie art. 3941 § 2 k.p.c., dotyczą postanowień Sądu drugiej instancji; żadne postanowienie Sądu Najwyższego nie jest bowiem zaskarżalne, co wynika z ustrojowej pozycji tego sądu (postanowienia Sądu Najwyższego z: 22 listopada 2010 r., III SO 3/10 oraz 9 marca 2011 r., III SO 1/11, 29 lipca 2020 r., IV CSK 132/19).Z przytoczonych względów zażalenie podlegało odrzuceniu.[as]