Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III CZ 56/11 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal on renewal claim due to missed deadline and inadmissible request for time extension.

Numero d'incarto III CZ 56/11
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Parzialmente accolto (Partially Allowed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court partially dismissed the appellant's appeal, rejecting the request to extend the deadline for filing a claim for trial renewal while allowing the appeal on the merits. The appellant argued that the three-month period for filing the renewal claim had not expired because they only discovered the new evidence regarding flood-prone land after several floods in 2010. The court held that the deadline began when the appellant could reasonably assess the evidence's impact, which occurred after the second flood in June, rendering the December filing untimely. Consequently, the appeal regarding the dismissal of the renewal claim was rejected, but the appeal regarding the inadmissibility of the time extension request was allowed.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3941 § 1 k.p.c.; Art. 407 § 1 k.p.c.: The appeal to the Supreme Court against a second-instance decision denying a request to extend the time limit for filing a claim for trial renewal is inadmissible, as such appeals are strictly limited to specific exceptions under Art. 3941 § 1, and the time limit for renewal claims based on new evidence runs from the day the party could reliably assess the evidence's probable effect on the case outcome.

Parole chiave

Generato dall'IA
claim for trial renewal time limit expiration new evidence discovery inadmissible appeal Supreme Court jurisdiction civil procedure code flood-prone land

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 3941 § 1 k.p.c.
Zgodnie z art. 3941 § 1 k.p.c., zażalenie do Sądu Najwyższego przysługuje
Art. 373 k.p.c.
odrzuceniu jako niedopuszczalne na podstawie art. 373 w zw.
Art. 39821 k.p.c.
3941 § 3 i art. 39821 k.p.c. Środek zaskarżenia przewidziany w art.
Art. 407 § 1 k.p.c.
art. 407 § 1 k.p.c. skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie
Art. 39814 k.p.c.
art. 403 § 2 k.p.c
§ 2 k.p.c.), po terminie określonym w art. 403 § 2 k.p.c., a w sprawie brak było
art. 168 k.p.c
podstaw do przywrócenia tego terminu w oparciu o art. 168 k.p.c., o co powód
art. 3941 § 1 k.p.c
Zgodnie z art. 3941 § 1 k.p.c., zażalenie do Sądu Najwyższego przysługuje
art. 39821 k.p.c
3941 § 3 i art. 39821 k.p.c.
art. 407 § 1 k.p.c
art. 407 § 1 k.p.c. skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
II CZ 128/66
II CZ 128/66, OSP 1968, nr 9, poz.
IV CZ 105/76
II CZ 87/04
II CZ 87/04, niepubl.). Należy przy tym podkreślić, iż przepis nie wiąże świadomości

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III CZ 56/11

POSTANOWIENIE

Dnia 26 października 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Dariusz Zawistowski (przewodniczący)

SSN Jan Górowski (sprawozdawca)

SSN Wojciech Katner

w sprawie ze skargi W. K. o wznowienie postępowania zakończonego

prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego

z dnia 14 sierpnia 2007 r.,

w sprawie z powództwa W. K.

przeciwko Uniwersytetowi Rolniczemu w K. o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 26 października 2011 r.,

zażalenia powoda na postanowienie Sądu Apelacyjnego

z dnia 24 stycznia 2011 r.,

1.

2. odrzuca zażalenie w części dotyczącej punktu 1

postanowienia Sądu Apelacyjnego z dnia 24 stycznia

2011 r. a w pozostałym zakresie zażalenie oddala;

przyznaje adwokat K. W. kwotę 3600 (trzy tysiące

sześćset) złotych powiększoną o należny podatek VAT

z tytułu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej

udzielonej z urzędu.

Uzasadnienie

Postanowieniem z 24 stycznia 2011 r. Sąd Apelacyjny odrzucił wniosek

powoda o przywrócenie terminu do wniesienia skargi o wznowienie postępowania

(punkt 1), odrzucił skargę powoda o wznowienie postępowania (punkt 2) oraz

orzekł o kosztach postępowania (punkt 3). Sąd Apelacyjny wskazał, iż powód złożył

skargę o wznowienie postępowania, opartą na wykryciu nowych dowodów (art. 403

§ 2 k.p.c.), po terminie określonym w art. 403 § 2 k.p.c., a w sprawie brak było

podstaw do przywrócenia tego terminu w oparciu o art. 168 k.p.c., o co powód

wnosił.

Zażaleniem z dnia 14 lutego 2011 r. powód zaskarżył postanowienie

w punkcie 1 i 2, wnosząc o jego zmianę, ewentualnie uchylenie i przekazanie

sprawy do ponownego rozpoznania. Podniósł, iż wbrew ocenie Sądu termin na

wniesienie skargi o wznowienie postępowania nie upłynął w dniu 7 września

2010 r., a w dniu 7 grudnia 2010 r., co czyni zasadnym przywrócenie terminu,

albowiem wniosek o jego przywrócenie został złożony w terminie.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Powód zażaleniem zaskarżył postanowienie Sądu Apelacyjnego w zakresie

odrzucenia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi o wznowienie

postępowania - punkt 1 oraz w punkcie 2, w którym Sąd odrzucił skargę

o wznowienie postępowania.

Zgodnie z art. 3941 § 1 k.p.c., zażalenie do Sądu Najwyższego przysługuje

na postanowienie sądu drugiej instancji odrzucające skargę kasacyjną oraz skargę

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, a także

na postanowienie sądu drugiej instancji co do kosztów procesu, które nie były

przedmiotem rozstrzygnięcia sądu pierwszej instancji. Przepis ten w punkcie

2 rozszerza krąg wyjątków od zasady, że nie przysługuje zażalenie do Sądu

Najwyższego na postanowienia sądu drugiej instancji inne, niż kończące

postępowanie w sprawie. Przepis ten - mający charakter wyjątku od zasady powinien być interpretowany ściśle. Mając powyższe na uwadze zażalenie

w zakresie, w jakim dotyczy punktu 1 zaskarżonego postanowienia podlega

odrzuceniu jako niedopuszczalne na podstawie art. 373 w zw. z art. 394 1 § 1 pkt 2,

art. 3941 § 3 i art. 39821 k.p.c. Środek zaskarżenia przewidziany w art. 3941 § 1 pkt

2 k.p.c. nie obejmuje bowiem rozstrzygnięć o odrzuceniu wniosku o przywrócenie

terminu.

W pozostałym zakresie zażalenie podlega oddaleniu. Stosownie do treści

art. 407 § 1 k.p.c. skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie

trzymiesięcznym; termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się

o podstawie wznowienia. W judykaturze wyjaśniono, że termin do wniesienia skargi

o wznowienie postępowania opartej na wykryciu nowych okoliczności faktycznych

lub środków dowodowych (art. 403 § 2 k.p.c.) biegnie od dnia, w którym strona

dowiedziała się o podstawie wznowienia w sposób wiarygodny i mogła ocenić ich

prawdopodobny wpływ na wynik sprawy (postanowienie z dnia 25 stycznia 1967 r.,

II CZ 128/66, OSP 1968, nr 9, poz. 198 i z dnia 14 października 1976 r., IV CZ

105/76, OSNC 1977, nr 5-6, poz. 96). Jednocześnie dla początku biegu tego

terminu nie ma znaczenia, kiedy strona uświadomiła sobie, że zachodzi podstawa

do wznowienia postępowania (por. postanowienie SN z dnia 11 sierpnia 2004 r.,

II CZ 87/04, niepubl.). Należy przy tym podkreślić, iż przepis nie wiąże świadomości

strony

o

istnieniu

podstawy

do

wznowienia

postępowania

z

pewnością

i wiarygodnością co do jej istnienia, a zatem wnosząc skargę o wznowienie

postępowania strona nie musi mieć pewności, ze podstawa taka rzeczywiście

zachodzi.

Skarżący powoływał się na okoliczność, iż dopiero powodzie, jakie miały

miejsce w 2010 r., a to w okresach od 16-20 maja, 1-7 czerwca, 28 lipca –16

sierpnia oraz od 17 sierpnia do 1 września potwierdziły, iż grunty będące

przedmiotem umowy dzierżawy stanowią tereny zalewowe. Z tego też względu

słusznie przyjął Sąd Apelacyjny, iż w rozpoznawanej sprawie trzymiesięczny termin

do wniesienia skargi rozpoczął bieg z dniem 7 czerwca 2010 r., a zatem wraz z

momentem ustania drugiej powodzi, gdyż fakt jej nastąpienia wskazywał na

cykliczność, powtarzalność tego zjawiska. Z tego też względu skarżący już

wówczas miał świadomość wystąpienia ewentualnej podstawy do wznowienia

postępowania. W konsekwencji termin na złożenie skargi o wznowienie

postępowania upłynął z dniem 7 grudnia 2010 r., a jako że skarga została złożona

po terminie - w dniu 23 grudnia 2010 r. - podlegała ona odrzuceniu, skoro

skarżącemu nie przywrócono terminu do jej wniesienia.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 398 14 w zw. z art. 3941 k.p.c.,

Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.

Sąd Najwyższy przyznał adw. K. W. kwotę 3600 złotych powiększoną o

należny podatek VAT tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z

urzędu, o co pełnomocnik wniósł, ustalając należne wynagrodzenie w oparciu o

treść § 12 ust. 2 pkt 2 w zw. z § 6 pkt 7 rozporządzenia.