Supreme Court dismisses appeal against second-instance ruling annulling a preliminary order, ruling it does not end proceedings. The appeal is inadmissible because annulling a preliminary order does not conclude the proceedings in that scope. The court held that such an order does not satisfy the requirement of concluding proceedings under Article 5191 of the Code of Civil Procedure. The decision clarifies that annulling a preliminary order does not end the proceedings in that scope. The court ruled that such an order does not satisfy the requirement of concluding proceedings under Article 5191 of the Code of Civil Procedure. The decision clarifies that annulling a preliminary order does not end the proceedings in that scope.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the appellant's appeal against the District Court's decision to annul a preliminary order. The appellant argued that annulling the preliminary order meant the District Court's decision addressed the substance of the case and thus warranted cassation. The Court ruled that while annulling a preliminary order concerns the substance, it does not conclude the proceedings in that specific scope. Consequently, the decision does not meet the statutory requirements for a cassable ruling under Article 5191 of the Code of Civil Procedure.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 5191 § 1 k.p.c.; Art. 567, 618, 685 k.p.c.; Art. 318 k.p.c. w związku z art. 13 § 2 k.p.c.; A ruling annulling a preliminary order concerns the substance but does not conclude the proceedings in that scope and is therefore not subject to cassation.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III CZ 55/07
POSTANOWIENIE
Dnia 7 grudnia 2007 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Józef Frąckowiak (przewodniczący)
SSN Kazimierz Zawada (sprawozdawca)
SSA Michał Kłos
w sprawie z wniosku M.P.
przy uczestnictwie S.D. i "N." sp. z o.o.
o zniesienie współwłasności,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 7 grudnia 2007 r.,
zażalenia wnioskodawcy
na postanowienie Sądu Okręgowego w K.
z dnia 3 września 2007 r., sygn. akt [...],
oddala zażalenie.
Uzasadnienie
Sąd Okręgowy postanowieniem z dnia 3 września 2007 r. odrzucił skargę
kasacyjną S.D. i spółki z ograniczoną odpowiedzialnością „N.”, uczestników
postępowania o zniesienie współwłasności, na postanowienie tego Sądu z dnia 14
czerwca 2007 r. W uzasadnieniu wyjaśnił, że zaskarżonym postanowieniem Sąd
Okręgowy uchylił postanowienie wstępne Sądu
Rejonowego. Zaskarżone
postanowienie Sądu Okręgowego nie było zatem postanowieniem, na które
zgodnie art. 5191 § 1 k.p.c. przysługuje skarga kasacyjna.
W zażaleniu wnioskodawca podniósł, że postanowieniem z dnia 14 czerwca
2007 r. Sąd Okręgowy zmienił postanowienie wstępne Sądu Rejonowego w ten
sposób, że je uchylił; w rezultacie postanowienie Sądu Okręgowego z dnia
14 czerwca 2007 r. dotyczyło istoty sprawy i jako takie podlegało zaskarżeniu
skargą kasacyjną.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Nie ulega w orzecznictwie wątpliwości, że wydane przez sąd drugiej instancji
postanowienie wstępne oraz postanowienie oddalające apelację od postanowienia
wstępnego sądu pierwszej instancji są orzeczeniami co do istoty kończącymi
postępowanie w sprawie w pewnym jej zakresie, które, jeżeli w sprawie w myśl art.
5191 k.p.c. przysługuje skarga kasacyjna, podlegają zaskarżeniu tą skargą
(por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 20 października 1997 r., I CZ
155/97, „Prokuratura i Prawo” 1998, nr 5, poz. 44, i z dnia 6 stycznia 1999 r., II CKN
110/98, OSNC 1999, nr 7-8, poz. 129, oraz wyrok Sądu Najwyższego z dnia 16
kwietnia 1997 r., II CKN 106/97, OSNC 1997, nr 11, poz. 170, i postanowienia Sądu
Najwyższego z dnia 21 października 1999 r., I CKN 169/98, OSP 2001, z. 4, poz.
63, i z dnia 30 września 2004 r., IV CK 455/04, Biul. SN 2005, nr 2, s. 15).
Nie ma natomiast takich cech – jak trafnie przyjął Sąd Okręgowy –
postanowienie sądu drugiej instancji uchylające postanowienie wstępne sądu
pierwszej instancji.
Postanowienie wstępne, podobnie jak wyrok wstępny, może zapaść tylko
w razie uznania żądania (roszczenia) za usprawiedliwione co do zasady (art. 567,
618 i 685 k.p.c. oraz art. 318 k.p.c. w związku z art. 13 § 2 k.p.c.). Nie ma natomiast
podstaw do wydania postanowienia wstępnego stwierdzającego, że żądanie jest
co do zasady nieusprawiedliwione (por. końcowy fragment uzasadnienia wyroku
Sądu Najwyższego z dnia 11 października 2000 r., III CKN 264/00, OSNC 2001,
nr 3, poz. 47). Jeżeli więc sąd pierwszej instancji wydał postanowienie wstępne
dotyczące określonego żądania, choć żądanie to nie było usprawiedliwione co do
zasady, wydane postanowienie powinno zostać w razie jego zaskarżenia uchylone
przez sąd drugiej instancji. Skutkiem jego uchylenia będzie objęcie kwestii, której
ono dotyczyło, orzeczeniem rozstrzygającym o całym wniosku (orzeczeniem
pełnym). Jakkolwiek więc postanowienie sądu drugiej instancji, uchylające
postanowienie wstępne sądu pierwszej instancji, jest orzeczeniem co do istoty
w określonym zakresie sprawy, to jednak nie kończy postępowania w sprawie
w tym zakresie i tym samym nie podlega, zgodnie z art. 5191 § 1 k.p.c., zaskarżeniu
skargą kasacyjną, choćby nawet w ogóle skarga kasacyjna była w sprawie,
w świetle art. 5191 k.p.c., dopuszczalna.
Z powyższych względów Sąd Najwyższy orzekł na podstawie art. 398 14
w związku z art. 3941 § 3 k.p.c. jak w sentencji.