Supreme Court dismisses cassation appeal for failure to specify if judgment is challenged in whole or part.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the appellant's cassation appeal because the notice of appeal failed to explicitly state whether the challenged judgment was contested in its entirety or only in part. The appellant argued that omitting the word 'partially' implied a challenge to the whole, but the court held that the Civil Procedure Code requires precise, unambiguous specification of the scope of the appeal. Consequently, the appeal was rejected as lacking a constructive element, and the request for legal aid costs was also denied.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3984 § 1 pkt 1 k.p.c.; Art. 39813 § 1 k.p.c.: A cassation appeal must explicitly specify whether the challenged judgment is contested in its entirety or in part; failure to do so renders the appeal non-constructive and inadmissible.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III CZ 52/13
POSTANOWIENIE
Dnia 10 października 2013 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Jacek Gudowski (przewodniczący, sprawozdawca)
SSN Irena Gromska-Szuster
SSN Zbigniew Kwaśniewski
w sprawie z powództwa S. G.
przeciwko Pogotowiu Ratunkowemu w D. i in. ,
o zapłatę,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 10 października 2013 r.,
zażalenia powoda na postanowienie Sądu Apelacyjnego w […]
z dnia 6 czerwca 2013 r.,
oddala zażalenie oraz wniosek o przyznanie kosztów pomocy
prawnej udzielonej z urzędu.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 6 czerwca 2013 r. Sąd Apelacyjny odrzucił skargę
kasacyjną powoda S. G. od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 27 lutego 2013 r. z
powodu niespełnienia wymagania przewidzianego w art. 3984 § 1 pkt 1 k.p.c.
Zdaniem
Sądu
drugiej
instancji,
wskazanie
zaskarżonego
wyroku,
bez
jednoznacznego określenia, czy jest on zaskarżony w całości lub w części, oznacza
brak konstrukcyjny uzasadniający odrzucenie skargi a limine.
Powód zarzucił w zażaleniu, że wskazanie zakresu zaskarżenia orzeczenia
może nastąpić w sposób dowolny. W jego ocenie, oznaczenie zaskarżonego
wyroku bez określenia, że jest ono zaskarżone w części, jest w sposób oczywisty
jednoznaczne z tym, że zostało zaskarżone w całości. Przyjęcie odmiennego
poglądu oznaczałoby – zdaniem skarżącego – nadmierny formalizm skutkujący
ograniczeniem prawa do sądu.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 3984 § 1 pkt 1 k.p.c., skarga kasacyjna powinna zawierać
oznaczenie orzeczenia, od którego jest wniesiona, ze wskazaniem, czy jest ono
zaskarżone w całości czy w części. Stylizując ten przepis, ustawodawca wyraźnie
sprecyzował to wymaganie skargi; skarżący zobowiązany jest wskazać, czy
zaskarża orzeczenie w całości czy tylko w części, a jeżeli w części, to o jaką część
chodzi. Wskazanie to powinno być precyzyjne, wyznacza ono bowiem granice
zaskarżenia, a tym samym – wraz z podstawami – kształtuje zakres rozpoznania
skargi (art. 39813 § 1 k.p.c.). Z tego względu skarżący musi wyraźnie
zamanifestować, czy zaskarża orzeczenie „w całości” czy „w części”, a zatem
jakiekolwiek spekulacje logiczne lub semantyczne nie są w tym wypadku
dopuszczalne. Niedopuszczalna jest także wykładnia zakresu zaskarżenia oparta
na analizie treści skargi oraz akt sprawy (por. postanowienie Sądu Najwyższego
z dnia 10 stycznia 2007 r., I CZ 113/07, nie publ).
Należy pamiętać, że postępowanie kasacyjne – w tym skarga kasacyjna jako
czynność procesowa – jest bardziej sformalizowane niż inne formy postępowania
cywilnego i inne przewidziane w nim środki prawne. Ścisły formalizm skargi,
zsynchronizowany z jednej strony z bezwzględnym przymusem adwokackoradcowskim, a z drugiej strony ze szczególnym, uzasadnionym w tym wypadku
rygoryzmem prawnym, gwarantuje spełnianie przez skargę kasacyjną jej publicznej
funkcji oraz służy ochronie prawomocności. O – jak to określił skarżący –
nadmiernym formalizmie nie może być zatem mowy, a teza, że formalizm
ustanowiony w postępowaniu przed Sądem Najwyższym, w odniesieniu do
nadzwyczajnego środka zaskarżenia, skutkuje ograniczeniem prawa do sądu, jest
oparta na nieporozumieniu. Poza tym nie może być wątpliwości co do tego, że
wskazanie w skardze kasacyjnej zakresu zaskarżenia, w szczególności przez
wskazanie, iż obejmuje ona skarżone orzeczenie „w całości”, nie jest wymaganiem
nadmiernym,
przekraczającym
podstawowe
umiejętności
zawodowego
pełnomocnika.
Z tych przyczyn, skoro wymaganie określone w art. 398 4 § 1 pkt 1 k.p.c. jest
wymaganiem konstrukcyjnym (art. 3986 § 2 k.p.c.), należało uznać zaskarżone
postanowienie za trafne i orzec, jak w sentencji (art. 398 14 w związku z art. 3941 § 3
k.p.c.).
Wniosek o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu
oddalono, gdyż judykatura Sądu Najwyższego od dawna stoi na stanowisku,
że sporządzenie skargi kasacyjnej niespełniającej wymagań konstrukcyjnych,
w sposób sprzeczny z zasadami profesjonalizmu, nie jest udzieleniem pomocy
prawnej (por. np. postanowienia z dnia 12 lutego 1999 r., II CKN 341/98, OSNC
1999, nr 6, poz. 123, z dnia 18 marca 1999 r., I CKN 1046/97, OSNC 1999, nr 10,
poz. 178, z dnia 20 września 2007 r., II CZ 69/07, OSNC 2008, nr 3, poz. 41, z dnia
11 maja 2011 r., II CSK 699/10, OSNC-ZD 2011, nr C, poz. 72 i z dnia 2 grudnia
2011 r., III CZ 69/11, OSNC-ZD 2013, nr A, poz. 12).
es