Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III CZ 48/09 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal for non-payment of court fees under old law applicable to pre-2006 cases.

Numero d'incarto III CZ 48/09
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the plaintiff's appeal against a lower court's decision rejecting an unpaid appeal. The plaintiff, fully exempt from court costs, filed the appeal after new laws removed the fee requirement for such parties. The court ruled that the old fee obligation applied because the case was initiated before the 2006 amendment, which only covered new cases.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 130 § 2 pkt 3 k.p.c.; Art. 2 ustawy z dnia 14 grudnia 2006 r. o zmianie ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych: The obligation to pay court fees for fully exempt parties remains binding in cases initiated before the 2006 amendment, as the amendment applies only to proceedings commenced after its entry into force.

Parole chiave

Generato dall'IA
court fees fully exempt parties intertemporal law civil procedure code appeal rejection statutory interpretation procedural history

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 130 § 2 pkt 3 k.p.c.
podstawę prawną wskazując art. 130 2 § 3 k.p.c.
Art. 2 ustawy z dnia 14 grudnia 2006 r. o zmianie ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych
ustawy, ponieważ jej art. 2 nakazuje stosować w nich przepisy dotychczasowe,
Art. 149 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych
Ze względu jednak na to, że art. 149 ust.
Art. 394 § 1 pkt 3 k.p.c.
zostać uwzględnione i podlegało oddaleniu na podstawie art. 394 1 § 3 i art.
Art. 398 § 14 k.p.c.
zostać uwzględnione i podlegało oddaleniu na podstawie art. 394 1 § 3 i art. 39814
art. 1302 § 3 k.p.c
wobec czego art. 1302 § 3 k.p.c.
art. 39814 k.p.c
zostać uwzględnione i podlegało oddaleniu na podstawie art. 394 1 § 3 i art. 39814

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III CZ 48/09

POSTANOWIENIE

Dnia 20 listopada 2009 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Marian Kocon (przewodniczący)

SSN Józef Frąckowiak

SSN Katarzyna Tyczka-Rote (sprawozdawca)

w sprawie z powództwa T. M.

przeciwko Towarzystwu Ubezpieczeń "ERGO HESTIA" S.A.

Centrum Onkologii w K.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 20 listopada 2009 r.,

zażalenia powódki na postanowienie Sądu Apelacyjnego w […]

z dnia 16 lipca 2009 r.,

oddala zażalenie.

i

Uzasadnienie

Sąd Apelacyjny postanowieniem z dnia 16 lipca 2009 r. odrzucił apelację

powódki od wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 9 kwietnia 2009 r., jako

podstawę prawną wskazując art. 130 2 § 3 k.p.c. W uzasadnieniu wyjaśnił, że

powódka,

reprezentowana

przez

adwokata

i korzystająca

z

całkowitego

zwolnienia od kosztów sądowych, wniosła w dniu 5 czerwca 2009 r. apelację

nieopłaconą opłatą podstawową. Wprawdzie czynność ta nastąpiła po uchyleniu art.

1302 § 3 k.p.c. (z dniem 1 lipca 2009 r.) ustawą z dnia 5 grudnia 2008 r. o

zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw

(Dz. U. Nr 234. poz. 1571), jednak art. 8 ust. 1 ustawy nowelizującej nakazał

stosowanie jej przepisów do postępowań wszczętych po dniu jej wejścia w życie.

Sprawa niniejsza natomiast została wszczęta wcześniej (30 września 2004 r.),

wobec czego art. 1302 § 3 k.p.c. nadal znajdował w niej zastosowanie, podobnie

jak art. 14 ust. 2 i art. 100 ust. 2 zd. 2 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach

sądowych w sprawach cywilnych (Dz.U. Nr 167, poz. 1398 - dalej powoływana jako

„u.k.s.c.” - w brzmieniu obowiązującym do 9 marca 2007 r.). Uchylenie art. 14 ust. 2

oraz zmiana treści art. 100 ust. 2 u.k.s.c., dokonane ustawą z dnia 14 grudnia 2006

r. o zmianie ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz.U. z 2007 r.,

Nr 21, poz. 123) nie odnosi się do spraw wszczętych przed wejściem w życie tej

ustawy, ponieważ jej art. 2 nakazuje stosować w nich przepisy dotychczasowe,

rozumiane jako przepisy ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych w

brzmieniu nieuwzględniającym zmian wprowadzonych w wyniku nowelizacji. W

rezultacie pełnomocnik powódki obowiązany był przy wnoszeniu apelacji uiścić

opłatę podstawową (w stałej wysokości 30 zł), a niedopełnienie tego obowiązku

uzasadniało – na podstawie art. 1302 § 3 k.p.c. - odrzucenie nieopłaconej apelacji.

Sąd Apelacyjny zwrócił uwagę, że konstytucyjność przepisów stanowiących

podstawę odrzucenia apelacji powódki nie została zakwestionowana przez Trybunał

Konstytucyjny (wyrok z dnia 17 listopada 2008 r., SK 33/07, Dz. U. Nr 207, poz.

1307), a pogląd o dalszym stosowaniu art. 14 ust. 2 i art. 100 ust. 2 ustawy o

kosztach sądowych w sprawach cywilnych w brzmieniu obowiązującym do dnia

wejścia w życie ustawy nowelizującej z dnia 14 grudnia 2006 r. w sprawach

wszczętych wcześniej zaaprobował Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 27 czerwca

2008 r. (III CZP 48/08, Biul. SN. 2008/6/12).

Powódka zażaliła się na powyższe postanowienie i wniosła o uchylenie

zaskarżonego postanowienia i przyjęcie do rozpoznania jej apelacji po ponownym

rozstrzygnięciu zagadnienia prawnego, objętego uchwałą Sądu Najwyższego

wydaną w sprawie III CZP 48/08, przy zastosowaniu wykładni celowościowej.

Wykładnia ta – zdaniem skarżącej – przemawia za interpretacją art. 2 ustawy

z dnia 14 grudnia 2006 r., nowelizującej ustawę o kosztach sądowych w sprawach

cywilnych – jako odesłaniem do przepisów ustawy z dnia 13 czerwca 1967 roku

o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (tekst jedn. Dz.U. z 2002 r., nr 9, poz.

88 ze zm.).

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarżąca nie ma racji zarzucając błędy wykładni art. 2 ustawy z dnia

14 grudnia 2006 r., nowelizującej ustawę o kosztach sądowych w sprawach

cywilnych, jaką przyjął Sąd Apelacyjny. Wbrew sugestiom skarżącej nie ma

możliwości przeprowadzenia interpretacji celowościowej tego przepisu, która

doprowadziłaby do oczekiwanego przez nią rezultatu, to znaczy do przyjęcia,

że powoduje on przywrócenie skutków przyznania stronie zwolnienia od kosztów

sądowych, jakie obowiązywały pod rządami ustawy z dnia 13 czerwca 1967 r.

Nie budzi wątpliwości, że powódka wystąpiła z pozwem w czasie, kiedy

obowiązywała jeszcze ustawa o kosztach sądowych z dnia 13 czerwca 1967 r.

W toku procesu ustawa ta została uchylona i zastąpiła ją ustawa z 28 lipca 2005 r.

Ze względu jednak na to, że art. 149 ust. 1 nowej ustawy uregulował kwestie

międzyczasowe według zasady stadialności postępowania, w stosunku do

powódki - do czasu ukończenia postępowania w pierwszej instancji (na takim

bowiem etapie była się jej sprawa w chwili wejścia w życie nowej ustawy) –

zastosowanie znajdowały przepisy dotychczasowe, co oznaczało przepisy

ustawy z 13 czerwca 1967 r. Natomiast z chwilą ukończenia postępowania w tej

instancji powódkę obejmowała już – z mocy art. 149 ust. 1 ustawy z 28 lipca

2005 r. – ta właśnie ustawa. W momencie, kiedy powódka podpadła pod jej

przepisy, w ustawie tej dokonane zostały już poważne modyfikacje. Nowelizacja

z 14 grudnia 2006 r. usunęła m. in. istniejący wcześniej obowiązek uiszczania

opłaty podstawowej przez stronę całkowicie zwolnioną od kosztów sądowych.

Zakres stosowania tej zmiany, korzystnej dla źle sytuowanych stron, został jednak

ograniczony do spraw wszczynanych od dnia wejścia w życie nowelizacji. Art. 2

ustawy nowelizującej jednoznacznie nakazał bowiem stosować do spraw

wszczętych przed tym dniem „przepisy dotychczasowe”. Pod pojęciem przepisów

dotychczasowych rozumieć należy te przepisy, które obowiązywały do chwili,

w której nastąpiły zmiany przewidziane w ustawie z 14 grudnia 2006 r. Przy czym

termin „obowiązywały” odnieść trzeba do określonego przez ustawodawcę

momentu wejścia tych przepisów do obowiązującego porządku prawnego, a nie do

chwili, w której przepisy intertemporalne nakazywały je stosować w indywidualnej

sprawie. Tym

samym nie można

przyjąć,

przy zastosowaniu

wszelkich

dopuszczalnych metod wykładni, aby art. 2 omawianej ustawy mógł traktować jako

„dotychczasowe” przepisy ustawy z 13 czerwca 1967 r. W momencie nabrania

mocy obowiązującej przez ustawę nowelizującą z dnia 14 grudnia 2006 r. ustawa

z dnia 13 czerwca 1967 r. była uchylona już od ponad roku i nie sposób przypisać

ustawodawcy zamiaru włączenia jej w tok spraw, które w wielu wypadkach –

na podstawie art. 149 ust. 1 ustawy z 28 lipca 2005 r. – przebiegały

z zastosowaniem przepisów ustawy nowej.

W rezultacie stwierdzić należy, że pogląd prawny przyjęty w uchwale z dnia

27 czerwca 2008 r. (III CZP 48/08), powoływanej przez Sąd Apelacyjny i przez

skarżącą, a wcześniej prezentowany w licznych orzeczeniach Sądu Najwyższego

przytoczonych w tej uchwale – opierał się na prawidłowych metodach wykładni

i prowadził do prawidłowego wyjaśnienia znaczenia art. 2 ustawy nowelizującej

z dnia 14 grudnia 2006 r.

Zażalenie powódki, oparte na odmiennych założeniach nie mogło więc

zostać uwzględnione i podlegało oddaleniu na podstawie art. 394 1 § 3 i art. 39814

k.p.c.

jz