Supreme Court dismisses appeal for retrial as statutory grounds for retrial were not substantiated by the applicant.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the appellant's appeal against the appellate court's decision to reject a request for a retrial of a civil case. The appellant argued for retrial based on lack of legal capacity, newly discovered evidence, and forged documents, but failed to substantiate these claims. The court ruled that the appeal was inadmissible because the appellant did not prove the existence of any statutory grounds for reopening the proceedings.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 410 § 1 k.p.c.; Art. 401 pkt 2 k.p.c.; Art. 403 § 1, 2 k.p.c.; Art. 398 § 14 k.p.c.; Art. 394 § 3 k.p.c. – A request for retrial is inadmissible if, despite matching the statutory wording, the reasoning clearly demonstrates that the statutory grounds for retrial do not exist.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III CZ 47/07
POSTANOWIENIE
Dnia 22 listopada 2007 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Hubert Wrzeszcz (przewodniczący, sprawozdawca)
SSN Mirosław Bączyk
SSN Zbigniew Kwaśniewski
w sprawie z powództwa Telekomunikacji Polskiej S.A. Zakładu
Telekomunikacyjnego
w K.
przeciwko E. K.
o zapłatę,
i z powództwa wzajemnego E. K.
przeciwko Telekomunikacji Polskiej S.A. Zakładowi Telekomunikacyjnemu
w K.
o zapłatę,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 22 listopada 2007 r.,
zażalenia powoda E. K.
na postanowienie Sądu Apelacyjnego w […]
z dnia 29 maja 2007 r.,
oddala zażalenie i przyznaje adw. T. Ż. od Skarbu Państwa Sądu Apelacyjnego 1200 (tysiąc dwieście) zł tytułem kosztów
nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej E. K. z urzędu
w postępowaniu zażaleniowym.
Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem Sąd Apelacyjny– na podstawie art. 410 § 1
k.p.c. – odrzucił wniesioną przez pozwanego i powoda wzajemnego E. K. skargę o
wznowienie postępowania w sprawie zakończonej prawomocnym wyrokiem Sądu
Apelacyjnego z dnia 22 maja 2002 r., , którym Sąd odwoławczy – na skutek apelacji
pozwanego
i
powoda
wzajemnego
–
wyrok
Sądu
Okręgowego
w
K.,
uwzględniający w całości powództwo Telekomunikacji Polskiej S.A. przeciwko E. K.
o zapłatę 3294,43 zł i oddalający powództwo wzajemne, zmienił i obniżył
zasądzona kwotę do 2715,27 zł, a w pozostałym zakresie apelację oddalił.
Z uzasadnienia postanowienia wynika, że Sąd stwierdził – na podstawie
analizy obszernej skargi o wznowienie postępowania – iż E. K. oparł skargę na
trzech podstawach. Po pierwsze, domaga się on wznowienia postępowania z
powodu nieważności postępowania wywołanej tym, że nie miał zdolności sądowej i
procesowej ze względu na całkowicie zniesioną poczytalność oraz że nie był
należycie reprezentowany i został pozbawiony możności działania (art. 401 pkt 2
k.p.c.). Po drugie, żądał wznowienia postępowania z powodu późniejszego
wykrycia takich okoliczności faktycznych i środków dowodowych, które mogły mieć
wpływ na wynik sprawy, a z których nie mógł skorzystać w poprzednim
postępowaniu (art. 403 § 2 k.p.c.). Po trzecie, domagał się wznowienia
postępowania na tej podstawie, że wyrok został oparty na sfałszowanych
dokumentach i uzyskany za pomocą przestępstwa (art. 403 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c.).
Ponadto Sąd podkreślił, że w skardze o wznowienie postępowania powód nie może
wychodzić poza przedmiot postępowania, którego wznowienia domaga się. Zatem
nie mogą być brane pod rozwagę – właśnie ze względu na wspomniany przedmiot
postępowania – okoliczności dotyczące opisanych w skardze szkód wyrządzonych
powodowi przez funkcjonariuszy służb specjalnych i policji.
Sąd Apelacyjny uznał, że E. K. nie wykazał, aby zachodziła przewidziana w
art. 401 pkt 2 podstawa wznowienia postępowania. Nie ma podstaw do przyjęcia,
że pozwany i powód wzajemny wskutek naruszenia przepisów prawa został
pozbawiony możności działania, zwłaszcza, że przez pewien czas działał w sprawie
z
udziałem
profesjonalnego
pełnomocnika
procesowego.
E.
K. nie
jest
ubezwłasnowolniony, ma więc pełną zdolność do czynności procesowych. Dla
oceny tej przesłanki procesowej nie ma znaczenia niepoczytalność powoda,
stwierdzona w jednym z procesów karnych. Poza tym E. K.i nie wykazał, aby w
sprawie I C …/00 działał w stanie wyłączającym świadome albo swobodne podjęcie
decyzji i wyrażenie woli. Sąd uznał za niezrozumiały zarzut powoda, że nie posiada
on zdolności sądowej.
Nie zachodzi także podstawa wznowienia przewidziana w art. 403 § 2 k.p.c.
Powód w toku postępowania w sprawie I C …/00 powoływał się na stan zdrowia,
składając odpowiednie dokumenty, w tym opinię sądowo-psychiatryczną z dnia
14 kwietnia 2003 r. i przeprowadzoną
w sprawie 3 Ds. …/98/S. Wymienione
dokumenty nie stanowią zatem nowych dowodów w rozumieniu art. 403 § 2 k.p.c.
Tak też należy ocenić dokumentację z badania tomograficznego z dnia
29 października 2006 r. oraz powołaną w pkt 9 ust. 1 lit. a i b skargi. Sąd podkreślił,
że w sytuacji, w której sąd stwierdził w sprawie I C …/00 brak podstaw do przyjęcia
– co do zasady – odpowiedzialności deliktowej pozwanej, omawianej podstawy
wznowienia postępowania nie mogą uzasadniać okoliczności dotyczące rozmiaru
szkody.
Zdaniem Sądu, powód nie wykazał również przewidzianej w art. 403 § 1 pkt
1 i 2 k.p.c. podstawy wznowienia postępowania. Zarzuty, że wyrok został opary na
sfałszowanych dokumentach lub uzyskany za pomocą przestępstwa są bowiem
oparte wyłącznie na twierdzeniach powoda. Sąd podkreślił, że z akt sprawy I C
…/03 wynika, że E. K. składał zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa, ale
prokurator nie dopatrzył się w postępowaniu pozwanej przestępstwa.
W zażaleniu pełnomocnik powoda wniósł o uchylenie zaskarżonego
postanowienia.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
W
orzecznictwie
Sądu
Najwyższego
dominuje
pogląd,
że
samo
sformułowanie podstawy wznowienia w sposób odpowiadający ustawie nie oznacza
oparcia skargi na ustawowej podstawie wznowienia, jeżeli już z samego jej
uzasadnienia wynika, że podniesiona podstawa nie zachodzi. Taka skarga podlega
– na podstawie art. 410 § 1 k.p.c. – odrzuceniu jako nieoparta na ustawowej
podstawie wznowienia. (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 29 stycznia
1968 r., I CZ 122/67, OSNCP 1968, nr 8-9, poz. 154, z dnia 30 maja 1996 r., I CRN
101/95, OSNC 1996, nr 10, poz. 138, z dnia 28 października 1999 r. II UKN 174/99,
OSNP 2001, nr 4, poz. 133). Nawiązując do tego nurtu orzecznictwa, Sąd
Apelacyjny trafnie uznał, że nie zachodzi żadna ze wskazanych przez skarżącego
w skardze podstaw wznowienia postępowania.
Skarżący,
kwestionując
zaskarżone
postanowienie,
nie
przedstawił
argumentów podważających stanowisko Sądu. Nie można zwłaszcza podzielić
zarzutu, że skarga o wznowienie postępowania nie została należycie rozpoznana
na skutek „rozbicia przez Sąd Apelacyjny skargi o wznowienie postępowania na
dwie sprawy, tj. sprawę sygn. akt […]”. Kwestionowany sposób rozpoznania skargi
jest konsekwencją – co skarżący pomija – wyłączenia ze sprawy I C …/00
oznaczonej części powództwa wzajemnego i rozpoznania jej jako odrębnej sprawy I
C …/03. Jest zatem oczywiste, że skarga o wznowienie postępowania – z zakresie,
w jakim dotyczyła orzeczeń wydanych w tych sprawach – została rozpoznana
odrębnie. Zaskarżonego postanowienia nie podważa zarzut „nierozpoznania
problemów
prawnych,
podniesionych
na
wstępie
skargi
o wznowienie
postępowania”, ponieważ na skutek odrzucenia skargi, jako niedopuszczalnej, nie
podlegała ona merytorycznemu rozpoznaniu. Należcie została oceniona – wbrew
przekonaniu
skarżącego
–
kwestia,
czy
zachodzi
podstawa
wznowienia
przewidziana w art. 403 § 2 k.p.c., w szczególności Sąd trafnie uznał, że względu
na przedmiot postępowania, którego dotyczy skarga o wznowienie, nie mogą być
brane pod rozwagę okoliczności
dotyczące opisanych w skardze szkód
wyrządzonych skarżącemu przez funkcjonariuszy służb specjalnych i policji.
Uzasadnienie zaskarżonego postanowienia nie potwierdza zarzutu, że ocena
podstawy wznowienia, w postaci pozbawienia skarżącego możności działania w
postępowaniu odwoławczym, nie uwzględniała okoliczności, że skarżący na tym
etapie postępowania działał bez profesjonalnego pełnomocnika. Zaskarżonego
postanowienie nie podważają zarzuty dotyczące kwestii zachowania terminu do
wniesienia skargi o wznowienia postępowania, ponieważ do odrzucenia skargi
wystarczyła trafna ocena Sądu, że nie zachodzą wskazane w skardze podstawy
wznowienia.
Z
przedstawionych
powodów
zażalenie
podlega
oddaleniu
jako
nieuzasadnione (art. 39814 w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.). Podstawę prawną
przyznania adwokatowi kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu
stanowi § 13 ust. 2 pkt 2 w związku z § 19 pkt 1 i § 6 pkt 5 rozporządzenia Ministra
Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności
adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy
prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).
jz