Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III CZ 426/22 Generato dall'IA

Supreme Court dismissed appeal on appeal fee waiver due to applicant's high income and asset value.

Numero d'incarto III CZ 426/22
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the appellant's appeal against the appellate court's refusal to grant a waiver of the appeal fee. The appellant argued that their financial situation prevented them from paying the fee without hardship, but the court found their claims regarding income and assets to be unconvincing. Consequently, the court upheld the lower court's decision based on objective evidence of the appellant's ability to pay.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 102 ust. 1 u.k.s.c.; zwolnienie od kosztów sądowych może się domagać osoba fizyczna, jeżeli złoży oświadczenie, z którego wynika, że nie jest w stanie ich ponieść bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny; niemożność poniesienia kosztów powinna mieć charakter obiektywny, a osoba mająca możliwość oszczędności nie może korzystać ze zwolnienia.

Parole chiave

Generato dall'IA
waiver of court costs civil procedure code financial situation assessment appeal fee payment objective inability to pay credibility of declaration asset valuation riduzione delle spese giudiziarie

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 102 ust. 1 u.k.s.c.
3941 § 3 k.p.c.Według art. 102 ust. 1 u.k.s.c. zwolnienia od kosztów sądowych może się domagać osoba fizyczna, jeżeli złoży oświadczenie, z którego wynika, że nie jest w stanie ich ponieść bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Art. 380 k.p.c.
Zażalenie na to postanowienie wniósł pozwany, zaskarżając je w całości, wnosząc o jego uchylenie oraz na podstawie art. 380 w zw.
Art. 397 § 3 k.p.c.
Art. 39821 k.p.c.
397 § 3 i art. 39821 k.p.c. także o objęcie badaniem prawidłowości postanowienia z 7 lipca ‎2021 r.
Art. 39814 k.p.c.
W konsekwencji skarga kasacyjna skarżącego została zasadnie odrzucona.Z tego względu Sąd Najwyższy na podstawie art. 39814 w zw.
Art. 3941 § 3 k.p.c.
z art. 3941 § 3 k.p.c.Według art.
Art. 98 § 1 i 3 k.p.c.
oddalił zażalenie, a zgodnie z art. 98 § 1 i 3 w zw.
Art. 99 k.p.c.
z art. 99 k.p.c. oraz § 10 ust.
§ 10 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r.
art. 39821 k.p.c
397 § 3 i art. 39821 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
I CZ 26/87
Niemożność poniesienia kosztów postępowania, w całości lub części, powinna mieć charakter obiektywny, na który strona nie ma realnego wpływu (postanowienia Sądu Najwyższego: z 31 marca 1987 r., I CZ 26/87, OSNCP 1988, nr 7-8, poz.
III SPP 11/05
Court dismissed appeal for delay costs due to subjective refusal to work, not objective inability.
I CZ 99/80
I CZ 151/83
II CZ 104/84
82; z 24 września 1984 r., II CZ 104/84).Sąd Najwyższy podziela ocenę sytuacji majątkowej i możliwości finansowych skarżącego, stanowiącą podstawę postanowienia Sądu Apelacyjnego o odmowie zwolnienia od kosztów sądowych, przedstawioną w zasadniczych powodach tego rozstrzygnięcia (zob.
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III CZ 426/22 POSTANOWIENIE Dnia 26 stycznia 2023 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Beata Janiszewska (przewodniczący)‎SSN Maciej Kowalski‎SSN Marcin Łochowski (sprawozdawca) w sprawie z powództwa E. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W. ‎przeciwko J. P.‎o zapłatę,‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym 26 stycznia 2023 r. w Izbie Cywilnej w Warszawie,‎zażalenia pozwanego‎na postanowienie Sądu Apelacyjnego w Warszawie‎z 30 sierpnia 2022 r., sygn. akt VII AGa 480/20, 1. oddala zażalenie;

2. zasądza od J. P. na rzecz E. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W. kwotę 2700 (dwa tysiące siedemset) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego.

UZASADNIENIE

Sąd Apelacyjny w Warszawie postanowieniem z 30 sierpnia 2022 r. odrzucił skargę kasacyjną pozwanego od wyroku tego Sądu z 1 września 2021 r. Sąd drugiej instancji wskazał, że postanowieniem z 7 lipca 2022 r. oddalił wniosek pozwanego o zwolnienie od kosztów sądowych w zakresie opłaty od skargi kasacyjnej. Postanowienie zostało doręczone pełnomocnikowi pozwanego 21 lipca ‎2022 r. Opłata od skargi kasacyjnej nie została jednak uiszczona. Zażalenie na to postanowienie wniósł pozwany, zaskarżając je w całości, wnosząc o jego uchylenie oraz na podstawie art. 380 w zw. z art. 397 § 3 i art. 39821 k.p.c. także o objęcie badaniem prawidłowości postanowienia z 7 lipca ‎2021 r.

Zaskarżonemu orzeczeniu pozwany zarzucił naruszenie:1) art. 102 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 1125 ze zm., dalej: „u.k.s.c.”) przez błędne uznanie, że całokształt sytuacji finansowej strony wnioskującej pozwala na przyjęcie, że pozwany jest w stanie ponieść opłatę sądową od skargi kasacyjnej w kwocie 7212 zł bez uszczerbku koniecznego dla utrzymania siebie i rodziny,2) art. 3986 § 2 k.p.c. przez odrzucenie skargi kasacyjnej pozwanego.W odpowiedzi na zażalenie powód wnosił o jego oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Skarżący wnosił w zażaleniu o zbadanie postanowienia z 7 lipca 2021 r., odmawiającego zwolnienia od opłaty od skargi kasacyjnej.

Sąd Najwyższy jest uprawniony do skontrolowania prawidłowości tego, niezaskarżalnego odrębnie, postanowienia na podstawie art. 380 w zw. z art. 39821 w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c.Według art. 102 ust. 1 u.k.s.c. zwolnienia od kosztów sądowych może się domagać osoba fizyczna, jeżeli złoży oświadczenie, z którego wynika, że nie jest w stanie ich ponieść bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Niemożność poniesienia kosztów postępowania, w całości lub części, powinna mieć charakter obiektywny, na który strona nie ma realnego wpływu (postanowienia Sądu Najwyższego: z 31 marca 1987 r., I CZ 26/87, OSNCP 1988, nr 7-8, poz. 103; z 4 lutego 2005 r., III SPP 11/05, OSNP 2005, nr 16, poz. 260).

Ze zwolnienia od kosztów nie może natomiast korzystać osoba, która ma możliwość dokonania stosownych oszczędności, przewidując możliwość prowadzenia postępowania sądowego i ponoszenia z tego tytułu określonych kosztów (postanowienia Sądu Najwyższego: z 24 lipca 1980 r., I CZ 99/80; z 14 października 1983 r., I CZ 151/83, OSNCP 1984, nr 5, poz. 82; z 24 września 1984 r., II CZ 104/84).Sąd Najwyższy podziela ocenę sytuacji majątkowej i możliwości finansowych skarżącego, stanowiącą podstawę postanowienia Sądu Apelacyjnego o odmowie zwolnienia od kosztów sądowych, przedstawioną w zasadniczych powodach tego rozstrzygnięcia (zob. art. 357 § 5 k.p.c.).

Przede wszystkim za niewiarygodne należy uznać twierdzenia skarżącego jakoby jedynym źródłem utrzymania czteroosobowej rodziny pozwanego była prowadzona przez niego jednoosobowa działalność gospodarcza, z której w 2021 r. dochód wyniósł 24 959,35 zł (oświadczenie o stanie rodzinnym, majątku, dochodach i źródłach utrzymania – k. 2063-2065; oświadczenie uzupełniające – k. 2118). Pozwany nie sprecyzował, jakie są jego comiesięczne zobowiązania i stałe wydatki, wskazując jedynie na opłatę za media w wysokości 1000 zł miesięcznie.

Zasady doświadczenia życiowego nie pozwalają na przyjęcie, że czteroosobowa rodzina utrzymuje się za około 1000 zł miesięcznie. W tym kontekście nie jest w szczególności jasne, z `jakich środków pozwany w takiej sytuacji prowadził remont domu. Te okoliczności budzą uzasadnione i istotne wątpliwości co do rzetelności złożonego oświadczenia. Sąd Najwyższy podziela przy tym stanowisko Sądu Apelacyjnego, że skoro z zeznania podatkowego PIT-28 wynika, iż pozwany w 2020 r. uzyskał przychody w kwocie 558 451 zł, to miał możliwość poczynienia oszczędności na poczet kosztów postępowania, którego już w tym czasie był stroną.

Nie bez znaczenia pozostaje również, że skarżący jest właścicielem czterech nieruchomości o znacznej wartości, w tym jednej o wartości 450 000 zł. Za niewiarygodne należy natomiast uznać wyjaśnienia pozwanego, że podając początkowo wartość tych nieruchomości, pomylił się, zawyżając ich wartość dziesięciokrotnie w stosunku do wartości rynkowej.Nie ma więc podstaw, aby rozstrzygnięcie Sądu Apelacyjnego w przedmiocie odmowy zwolnienia pozwanego od obowiązku uiszczenia opłaty od skargi kasacyjnej uznać za wadliwe w świetle art. 102 ust. 1 u.k.s.c.

W konsekwencji skarga kasacyjna skarżącego została zasadnie odrzucona.Z tego względu Sąd Najwyższy na podstawie art. 39814 w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c. oddalił zażalenie, a zgodnie z art. 98 § 1 i 3 w zw. z art. 99 k.p.c. oraz § 10 ust. 2 pkt 2 w zw. z § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r. poz. 265) obciążył pozwanego kosztami postępowania zażaleniowego.