Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III CZ 40/09 Generato dall'IA

Cassation appeal dismissed for inadmissibility regarding court-appointed lawyer appointment order under Civil Procedure Code.

Numero d'incarto III CZ 40/09
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Parzialmente accolto (Partially Allowed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court partially revoked the appellate court's decision, finding the cassation appeal admissible after the lawyer's power of attorney was submitted within the deadline. The appellant argued that the formal defect was cured by the timely submission of the authorization document. However, the court rejected the remaining part of the appeal because no cassation remedy exists against an order to discontinue proceedings initiated by a request for a court-appointed lawyer.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 394 § 1, 2 k.p.c.; Art. 398 § 4 k.p.c.; A cassation appeal is inadmissible against a ruling to discontinue proceedings triggered by a request for the appointment of a lawyer by the court.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal admissibility court appointed lawyer discontinuation of proceedings power of attorney deadline Civil Procedure Code

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 394 § 1, 2 k.p.c.
podlegało, jako niedopuszczalne, odrzuceniu, bowiem w świetle art. 394 1 § 1 i 2
Art. 398 § 4 k.p.c.
Z przytoczonych względów należało orzec, jak w sentencji (art. 398 14 w
art. 3941 § 3 k.p.c
z art. 3941 § 3 k.p.c.).

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III CZ 40/09

POSTANOWIENIE

Dnia 7 października 2009 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Henryk Pietrzkowski (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Marian Kocon

SSN Marek Sychowicz

w sprawie z powództwa D.S.

przeciwko E.S.

o naruszenie dóbr osobistych,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 7 października 2009 r.,

zażalenia powódki na postanowienie Sądu Apelacyjnego

z dnia 2 lipca 2009 r., sygn. akt [...],

uchyla zaskarżone postanowienie w części odrzucającej

skargę kasacyjną, a w pozostałym zakresie odrzuca zażalenie.

Uzasadnienie

Sąd Apelacyjny postanowieniem z dnia 2 lipca 2009 r. odrzucił skargę

kasacyjną powódki od wyroku tego Sądu z dnia 10 lutego 2009 r. oraz umorzył

postępowanie wywołane wnioskiem powódki o ustanowienie pełnomocnika z

urzędu,

stwierdzając,

że

skarga

wniesiona

została

przez

pełnomocnika

zawodowego, który ustanowiony został z i urzędu w postępowaniu przed sądem

powszechnym, nie obejmuje ono zatem. umocowania do wniesienia skargi

kasacyjnej. Umorzenie postępowania wywołanego wnioskiem o ustanowienie

adwokata z urzędu Sąd Apelacyjny uzasadnił stwierdzeniem, że wniosek taki

złożony został po upływie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej.

W zażaleniu pełnomocnik powódki wnosił o uchylenie zaskarżonego

postanowienia wskazując, że na wezwanie Sądu uzupełni brak formalny skargi

kasacyjnej przez złożenie do akt sprawy pełnomocnictwa udzielonego mu przez

powódkę.

Sad Najwyższy zważył, co następuje:

Z akt sprawy wynika, że zarządzenie wzywające do uzupełnienia braku

skargi kasacyjnej przez złożenie pełnomocnictwa do występowania przed Sądem

Najwyższym wykonane zostało – jak zasadnie twierdzi autor zażalenia –

w terminie, bowiem zarządzenie doręczone zostało w dniu 23 czerwca 2009 r.,

natomiast pismo wraz z pełnomocnictwem, zawierającym umocowanie autora

skargi kasacyjnej do występowania przed Sądem Najwyższym złożone zostało w

dniu 30 czerwca 2009 r. Nie było zatem podstaw do odrzucenia skargi kasacyjnej z

powodu wskazanego przez Sąd Apelacyjny. W pozostałym zakresie zażalenie

podlegało, jako niedopuszczalne, odrzuceniu, bowiem w świetle art. 394 1 § 1 i 2

k.p.c. na postanowienie o umorzeniu postępowania wywołanego wnioskiem o

ustanowienie adwokata przez sąd, zażalenie do Sądu Najwyższego nie

przysługuje. Z przytoczonych względów należało orzec, jak w sentencji (art. 398 14 w

zw. z art. 3941 § 3 k.p.c.).