Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III CZ 38/12 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal for retrial due to lack of statutory grounds and failure to exercise due diligence.

Numero d'incarto III CZ 38/12
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the appeal for retrial filed by I. R. and A. R. against the District Court's refusal to reopen proceedings regarding acquisitive prescription. The plaintiffs argued that a previously unknown 1957 gift deed constituted a new piece of evidence under Article 403 § 2 of the Civil Procedure Code, claiming they could not have discovered it earlier due to age and time lapse. The court rejected this, ruling that the plaintiffs had actual knowledge of the document and failed to exercise the necessary diligence required to locate and present it in the prior proceedings.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 403 § 2 k.p.c.; Art. 410 k.p.c.: A request for retrial based on new evidence is admissible only if the evidence was completely unknown and unobtainable with due diligence in the prior proceedings; mere discovery of a document known to the party constitutes a failure to exercise due diligence.

Parole chiave

Generato dall'IA
retrial appeal new evidence due diligence acquisitive prescription Civil Procedure Code strict interpretation procedural grounds

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 403 § 2 k.p.c.
Skarżący wskazali na podstawę z art. 403 § 2 k.p.c., tj.
Art. 410 k.p.c.
w art. 410 k.p.c., należą uchybienie terminowi, brak oparcia skargi na ustawowej
Art. 398 § 14 k.p.c.
na podstawie art. 39814 w zw.
Art. 394 § 3 k.p.c.
na podstawie art. 39814 w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c.
art. 403 § 2 k.p.c
Skarżący wskazali na podstawę z art. 403 § 2 k.p.c., tj.
art. 410 k.p.c
w art. 410 k.p.c., należą uchybienie terminowi, brak oparcia skargi na ustawowej
art. 3941 § 3 k.p.c
na podstawie art. 39814 w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 sierpnia 2005 r., IV CK 57/05
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 sierpnia 2005 r., IV CK 57/05,
postanowienie z dnia 26 października 2011 r., III CZ 57/11
postanowienie z dnia 25 maja 2011 r., II CZ 20/11
IV CK 57/05
Supreme Court allows retrial due to improper service of notice by unauthorized recipient violating civil procedure rules.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III CZ 38/12

POSTANOWIENIE

Dnia 6 czerwca 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Krzysztof Pietrzykowski (przewodniczący)

SSN Wojciech Katner

SSN Anna Owczarek (sprawozdawca)

w sprawie ze skargi I. R. i A. R. o wznowienie postępowania zakończonego

prawomocnym postanowieniem Sądu Okręgowego

z dnia 6 maja 2008 r.,

w sprawie z wniosku I. R.

przy uczestnictwie A. R., i innych

o stwierdzenie nabycia własności przez zasiedzenie,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 6 czerwca 2012 r.,

zażalenia I. R. i A. R.

na postanowienie Sądu Okręgowego

z dnia 26 stycznia 2012 r.,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Sąd Okręgowy postanowieniem z dnia 26 stycznia 2012 r. odrzucił skargę I.

R. i

A.

R. o

wznowienie

postępowania

zakończonego

prawomocnym

postanowieniem Sądu Okręgowego z dnia 6 maja 2008 r. w sprawie z wniosku o

stwierdzenie nabycia własności przez zasiedzenie, jako nieopartą na ustawowej

podstawie wznowienia.

Skarżący wskazali na podstawę z art. 403 § 2 k.p.c., tj. wykrycie nowego

środka dowodowego, poprzez odnalezienie przez I. R. podczas porządków

pisemnej umowy z dnia 18 lutego 1957 r., którą jej ojciec J. W. przekazał I. i A.

małżonkom R. nieruchomość o powierzchni 2100 m2 jako darowiznę. W uprzednio

toczącym się postępowaniu wnioskodawczyni nie mogła złożyć przedmiotowego

dokumentu z uwagi na przekonanie, że uległ on zniszczeniu.

W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący zarzucili obrazę art. 403

§ 2 k.p.c. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w sprawie, podczas gdy wiek

stron i upływ 50 lat od zawarcia umowy oznaczał brak zaniedbania, czy

opieszałości. Wskazali, że prawidłowa wykładnia tego przepisu powinna prowadzić

do wniosku, że wnioskodawczyni nie miała możliwości skorzystania z tego środka

dowodowego w postępowaniu o zasiedzenie.

Skarżący wnieśli o uchylenie postanowienia.

Sąd Najwyższy zważył:

Jak podkreśla się w orzecznictwie sądowym i nauce prawa skarga

o wznowienie postępowania ma charakter nadzwyczajnego środka prawnego.

Przepisy ją wprowadzające, zmierzając do wzruszenia prawomocnego orzeczenia

poza tokiem instancji i zastąpienia wydanego orzeczenia nowym, muszą być

wykładane ściśle, a podstawy wskazane przez stronę poddane restrykcyjnej ocenie

(por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 sierpnia 2005 r., IV CK 57/05,

nie publ.).

Do przesłanek odrzucenia skargi na posiedzeniu niejawnym, wskazanych

w art. 410 k.p.c., należą uchybienie terminowi, brak oparcia skargi na ustawowej

podstawie i niedopuszczalność skargi z innych przyczyn. Wyznaczają one zakres

wstępnej kontroli formalnej skargi o wznowienie postępowania.

Skarżący wnieśli o wznowienie postępowania nie wskazując wprost podstawy

skargi. Podane przez nich okoliczności polegające na odnalezieniu pisma

datowanego na dzień 18 lutego 1957 r., zawierającego stwierdzenie że J.W. w

obecności świadków nieformalną umową darowizny przekazał I. i A. małżonkom R.

nieruchomość o powierzchni 2100 m2, którego nie byli w stanie złożyć w toku

zakończonego

postępowania

o

stwierdzenie

zasiedzenia

uzasadniają

zakwalifikowanie ich jako podstawy restytucyjnej. Zgodnie z art. 403 § 2 k.p.c.

można żądać wznowienia postępowania w razie wykrycia takich okoliczności

faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy,

z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu.

Zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą Sądu Najwyższego, nowe środki

dowodowe, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, to takie, z których strona

nie

mogła

skorzystać

w

postępowaniu

prawomocnie

zakończonym

przy

zachowaniu wysokiej staranności w jego prowadzeniu. "Wykrycie", o którym mowa

w art. 403 § 2 k.p.c., odnosi się do dowodów w poprzednim postępowaniu w ogóle

nieujawnionych i wówczas nieujawnialnych, bo nieznanych stronie i dla niej

niedostępnych. Nie dotyczy to pojęcie również takich okoliczności, które strona

mogła powołać w prawomocnie zakończonym postępowaniu, mając ku temu

obiektywnie istniejącą możliwość (por. postanowienie z dnia 26 października

2011 r., III CZ 57/11, niepubl. oraz postanowienie z dnia 25 maja 2011 r., II CZ

20/11, niepubl. i powołane w nim postanowienia). Skarżąca przyznała, co wynika

z akt sprawy o zasiedzenie, w których powoływała się na tę okoliczność, że fakt

zawarcia umowy i istnienia dokumentu był jej znany, skoro uczestniczyła w jego

sporządzaniu i go podpisała. Ze skargi wynika ponadto, że była jego posiadaczką,

zabrała w lipcu 2010 r. podczas przeprowadzki do nowego mieszkania, a jedynie

odnalazła podczas porządków przedświątecznych w 2011 r., kiedy zaczęła

przeglądać dokumenty. Takie zachowanie świadczy o braku należytej staranności,

którą powinna wykazać jako strona. Argument, że skarżąca z uwagi na wiek oraz

odległość czasową od zawarcia umowy darowizny do dnia złożenia wniosku o

zasiedzenie

nie

wiedziała,

gdzie

ten

dokument

się

znajduje,

jest

nieprzekonywający.

Sąd Okręgowy trafnie przyjął, że okoliczności podniesionej przez skarżących

nie można zakwalifikować jako takiej, która w prawomocnie zakończonym

postępowaniu była „nieujawnialna”, a więc o której strona przy zachowaniu

należytej staranności nie mogła się dowiedzieć i nie dysponowała środkami

służącymi jej ujawnieniu. I. R. mogła zatem poszukiwać dokumentu i powinna go

wykorzystać jako środek dowodowy w postępowaniu o zasiedzenie.

Z

tych

względów

zażalenie

jako

niezasadne

na podstawie art. 39814 w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c.

podlega

oddaleniu