Supreme Court dismisses appeal by State as lawyer lacks standing; only General Prosecutor may represent State at Supreme Court.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court rejected the State's appeal against a lower court order that had revoked a district court decision and remanded the case. The State, represented by a lawyer, sought to challenge the procedural ruling regarding court deposit permissions. The court held that under the General Prosecutor Law, only the General Prosecutor possesses standing to represent the State before the Supreme Court, thereby stripping lawyers of this specific capacity.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 4 ust. 1 pkt 1 u.PGRP; Art. 871 § 3 k.p.c.: The General Prosecutor exclusively represents the State before the Supreme Court, meaning appeals filed by a lawyer on the State's behalf are inadmissible due to lack of standing.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
III CZ 376/23 POSTANOWIENIE 20 lutego 2024 r.Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: SSN Marcin Łochowski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym 20 lutego 2024 r. w Warszawiezażalenia Skarbu Państwa - Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad w W.na postanowienie Sądu Okręgowego w Lubliniez 7 września 2023 r., II Ca 1193/22,w sprawie z wniosku Skarbu Państwa - Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad w W.z udziałem A. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W., A. S.A. w M. i M. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w R.o zezwolenie na złożenie depozytu sądowego, odrzuca zażalenie.
UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy w Lublinie postanowieniem z 7 września 2023 r. uchylił postanowienie Sądu Rejonowego w Kraśniku z 11 maja 2022 r., zniósł postępowanie w całości i przekazał sprawę temu Sądowi do ponownego rozpoznania. Zażalenie na to postanowienie wniósł wnioskodawca Skarb Państwa – Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, reprezentowany przez adwokata B.P.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 grudnia 2016 r. o Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej (dalej: „u.PGRP”) do zadań Prokuratorii Generalnej RP należy wyłączne zastępstwo Skarbu Państwa przed Sądem Najwyższym.
Zważywszy na art. 4 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 7 i 8 u.PGRP reprezentacja Skarbu Państwa przed sądami powszechnymi i Sądem Najwyższym różni się zasadniczo. Mianowicie w przypadku postępowania przed sądem powszechnym obowiązkowe zastępstwo Skarbu Państwa przez Prokuratorię Generalną RP ogranicza się do spraw wymienionych w art. 7 ust. 2 u.PGRP, przy czym Prokuratoria Generalna RP może przejąć zastępstwo w każdej sprawie, jeśli uznana, że wymaga tego ochrona ważnych praw lub interesów Skarbu Państwa (art. 7 ust. 5 u.PGRP).Ze względu na przedmiot niniejszej sprawy (zezwolenie na złożenie do depozytu sadowego) nie było i nie jest obowiązkowe zastępstwo wnioskodawcy przez Prokuratorię Generalną RP w postępowaniu przed Sądami obu instancji.
Natomiast sytuacja ulega zmianie w razie konieczności, tak jak w niniejszej sprawie, zastępstwa przed Sądem Najwyższym, bowiem brzmienie art. 4 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 8 ust. 6 u.PGRP nie dopuszcza w tej materii jakichkolwiek wyjątków, w tym ze względu na przedmiot postępowania przed Sądem Najwyższym.W konsekwencji zgodnie z art. 871 § 3 k.p.c. paragraf 1 tego przepisu nie ma zastosowania w sprawach, w których zastępstwo procesowe Skarbu Państwa wykonuje Prokuratoria Generalna. Należy bowiem zwrócić uwagę, że art. 4 ust. 1 pkt 1 u.PGRP, przyznając zdolność postulacyjną przed Sądem Najwyższym wyłącznie Prokuratorii Generalnej, pozbawia jednocześnie tej zdolności adwokatów i radców prawnych (postanowienie SN z 24 stycznia 2017 r., V CZ 91/16, zob. też postanowienia SN: z 31 sierpnia 2006 r., I CZ 45/06; z 10 listopada 2006 r., III CSK 327/06; z 20 listopada 2009 r., II CSK 353/09).Pojęcie „zastępstwo Skarbu Państwa przed Sądem Najwyższym”, użyte w art. 4 ust. 1 pkt 1 u.PGRP, ma taki sam zakres, jak określony w art. 871 § 3 k.p.c., a więc obejmuje również czynności związane z postępowaniem przed Sądem Najwyższym podejmowane przed sądem niższej instancji.
W konsekwencji zarówno skarga kasacyjna, jak i zażalenie (art. 3941 § 3 k.p.c.), wniesione przez adwokata lub radcę prawnego umocowanego przez Skarb Państwa (organ jednostki organizacyjnej, z której działalnością wiąże się dochodzone roszczenie – art. 67 § 2 k.p.c.), podlegają odrzuceniu a limine jako niedopuszczalne, ze względu na brak zdolności postulacyjnej skarżącego (zob. postanowienia SN: z 30 sierpnia 2006 r., I CSK 192/06; z 31 sierpnia 2006 r., I CZ 47/06, OSNC 2007, nr 5, poz. 75; z 3 grudnia 2010 r., IV CSK 415/10; z 14 stycznia 2014 r., , OSNP 2015, nr 3, poz. 37; z 4 kwietnia 2018 r., V CSK 279/17; z 9 stycznia 2019 r., III CSK 151/18; z 4 października 2019 r., III CZ 33/19; z 19 marca 2021 r., V CSK 249/20;
z 23 czerwca 2022 r., III CZ 208/22).Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3986 § 3 k.p.c. w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c. odrzucił zażalenie. [ał] (D.Z.)