Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III CZ 37/09 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses retrial claim where forged signature did not affect final property boundary judgment outcome.

Numero d'incarto III CZ 37/09
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the applicant's request for a retrial, ruling that a forged signature on a procedural motion did not justify reopening the case. Although the signature was indeed falsified, the court held that the lower court correctly determined this defect did not influence the substantive property boundary decision, which was based on official land registry documents. Furthermore, the applicant failed to meet the statutory time limit for filing the retrial request, rendering the claim inadmissible on both substantive and procedural grounds.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 403 § 1 pkt 1 k.p.c.; Art. 407 § 1 k.p.c.: A claim for retrial is inadmissible if the alleged ground for retrial, while formally cited, did not actually occur or did not affect the final judgment's outcome.

Parole chiave

Generato dall'IA
retrial claim forged signature procedural defect substantive outcome statutory time limit property boundary civil procedure

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 403 § 1 pkt 1 k.p.c.
przewidziana w art. 403 § 1 pkt 1 k.p.c., w rzeczywistości nie wystąpiła.
Art. 407 § 1 k.p.c.
o podstawie wznowienia (art. 407 § 1 k.p.c.).
Art. 408 k.p.c.
Art. 410 § 2 k.p.c.
Art. 180 § 1 in principio k.p.c.
Stosownie do treści art. 180 § 1 in principio k.p.c. sąd podejmuje
Art. 398 § 14 k.p.c.
Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 398 14 w związku
Art. 394 § 1 § 3 k.p.c.
z art. 3941 § 3 k.p.c. orzekł, jak w sentencji.
art. 403 § 1 pkt 1 k.p.c
przewidziana w art. 403 § 1 pkt 1 k.p.c., w rzeczywistości nie wystąpiła.
art. 407 § 1 k.p.c
o podstawie wznowienia (art. 407 § 1 k.p.c.).
art. 3941 § 3 k.p.c
z art. 3941 § 3 k.p.c. orzekł, jak w sentencji.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III CZ 37/09

POSTANOWIENIE

Dnia 29 października 2009 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Wojciech Jan Katner (przewodniczący)

SSN Grzegorz Misiurek (sprawozdawca)

SSN Hubert Wrzeszcz

w sprawie ze skargi S.P. o wznowienie postępowania w sprawie

z wniosku J.G. i P.G.

przy uczestnictwie St.P.

o rozgraniczenie,

zakończonej prawomocnym postanowieniem Sądu Okręgowego w N.

z dnia 14 czerwca 2005 r., sygn. akt [...]

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 29 października 2009 r.,

zażalenia uczestniczki postępowania

na postanowienie Sądu Okręgowego w N.

z dnia 27 maja 2009 r., sygn. akt [...],

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Sąd Okręgowy w N. postanowieniem z dnia 27 maja 2009 r. odrzucił skargę

S.P. o wznowienie postępowania w sprawie o rozgraniczenie nieruchomości,

zakończonego prawomocnym postanowieniem tegoż Sądu z dnia 14 czerwca 2005

r. Sąd Okręgowy uznał, że wskazana w skardze podstawa wznowienia,

przewidziana w art. 403 § 1 pkt 1 k.p.c., w rzeczywistości nie wystąpiła. Wprawdzie

podpis skarżącej na wniosku z dnia 21 kwietnia 2004 r. o podjecie postępowania

zawieszonego przed Sądem pierwszej instancji istotnie został sfałszowany, jednak

nie usprawiedliwia to twierdzenia, że wydane przez ten Sąd orzeczenie kończące

postępowanie

w

sprawie

oparte

zostało

na

dokumencie

podrobionym.

Postępowanie zawieszone z powodu braku dokumentów koniecznych do

rozpoznania sprawy (odpisów z ksiąg wieczystych) podlegało podjęciu z urzędu, a

więc niezależnie od tego, czy zgłoszony został w tym przedmiocie stosowny

wniosek. Nie jest zatem istotne, czy dokumenty te złożyła skarżąca, czy też inna

osoba. Okoliczność ta nie miała żadnego wpływu na treść wydanego w sprawie

orzeczenia o rozgraniczeniu.

Ubocznie Sąd Okręgowy wskazał również, że skoro skarżąca dowiedziała

się o podrobieniu jej podpisu na wniosku o podjecie zawieszonego postępowania

najpóźniej w dniu 20 grudnia 2005 r., to – składając skargę o wznowieniu

postępowania 30 marca 2009 r. – ewidentnie uchybiła trzymiesięcznemu terminowi

do wniesienia tego środka zaskarżenia, liczonemu od dnia powzięcia wiadomości

o podstawie wznowienia (art. 407 § 1 k.p.c.).

W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżąca zarzuciła Sądowi

Okręgowemu naruszenie art. 403 § 1 pkt 1, 407, 408 i 410 § 2 k.p.c. W konkluzji

wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zasądzenie na jej rzecz od

wnioskodawców kosztów postępowania zażaleniowego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.

Zasadniczą przesłankę zaskarżonego postanowienia stanowiła ocena, że

podrobienie podpisu skarżącej na wniosku o podjęcie zawieszonego postępowania

nie miało wpływu na treść orzeczenia o rozgraniczeniu. Zapatrywanie to zasługuje

na aprobatę. Stosownie do treści art. 180 § 1 in principio k.p.c. sąd podejmuje

postępowanie z urzędu, gdy ustanie przyczyna zawieszenia. Jeżeli zatem

w konkretnym stanie faktycznym przeszkoda do prowadzenia postępowania

w postaci

braku

wymaganych

dokumentów

została

usunięta,

to

kwestia

sfałszowania podpisu skarżącej na wniosku z dnia 21 kwietnia 2004 r. pozostawała

bez wpływu na decyzję o podjęciu postępowania, a przede wszystkim na treść

wydanego w sprawie merytorycznego rozstrzygnięcia.

Skarżąca, kwestionując w zażaleniu ten pogląd ograniczyła się do

przeciwstawienia mu własnej, odmiennej oceny, nie popartej żadną argumentacją.

Zarzut naruszenia art. 403 § 1 pkt 1 k.p.c. nie mógł więc odnieść zamierzonego

skutku.

Stwierdzenie oczywistego braku związku pomiędzy wskazywaną w skardze

podstawą wznowienia postępowania a treścią zaskarżonego orzeczenia stanowi

wystarczającą przyczynę odrzucenia skargi. W orzecznictwie Sądu Najwyższego

wskazuje się bowiem – i skąd orzekający pogląd ten podziela – że skarga

o wznowienie postępowania nie opiera się na ustawowej podstawie nie tylko wtedy,

gdy podana w niej podstawa wznowienia nie odpowiada którejkolwiek z podstaw

przewidzianych w art. 401, 4011 lub 403 k.p.c., lecz także wtedy, gdy podstawa ta

wprawdzie została objęta wymienionymi przepisami, ale w rzeczywistości nie

wystąpiła (por. m.in. postanowienia: z 15 czerwca 2005 r., IV CZ 50/05, niepubl.;

z 7 lipca 2005 r., IV CO 6/05, Biul. SN 2005, nr 9, s. 14; z 24 stycznia 2007 r., III CZ

1/07, niepubl.; z 30 maja 2007 r., IV CZ 22/07, niepubl. i z 22 listopada 2007 r.,

III CZ 47/07, niepubl.). Nie ma zatem potrzeby roztrząsania pozostałych zarzutów

skarżącej, odnoszących się do wskazanej przez Sąd Okręgowy – uzupełniająco –

dalszej przesłanki odrzucenia skargi, tj. niezachowania ustawowego terminu do jej

wniesienia.

Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 398 14 w związku

z art. 3941 § 3 k.p.c. orzekł, jak w sentencji.