Supreme Court dismisses retrial claim where forged signature did not affect final property boundary judgment outcome.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the applicant's request for a retrial, ruling that a forged signature on a procedural motion did not justify reopening the case. Although the signature was indeed falsified, the court held that the lower court correctly determined this defect did not influence the substantive property boundary decision, which was based on official land registry documents. Furthermore, the applicant failed to meet the statutory time limit for filing the retrial request, rendering the claim inadmissible on both substantive and procedural grounds.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 403 § 1 pkt 1 k.p.c.; Art. 407 § 1 k.p.c.: A claim for retrial is inadmissible if the alleged ground for retrial, while formally cited, did not actually occur or did not affect the final judgment's outcome.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III CZ 37/09
POSTANOWIENIE
Dnia 29 października 2009 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Wojciech Jan Katner (przewodniczący)
SSN Grzegorz Misiurek (sprawozdawca)
SSN Hubert Wrzeszcz
w sprawie ze skargi S.P. o wznowienie postępowania w sprawie
z wniosku J.G. i P.G.
przy uczestnictwie St.P.
o rozgraniczenie,
zakończonej prawomocnym postanowieniem Sądu Okręgowego w N.
z dnia 14 czerwca 2005 r., sygn. akt [...]
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 29 października 2009 r.,
zażalenia uczestniczki postępowania
na postanowienie Sądu Okręgowego w N.
z dnia 27 maja 2009 r., sygn. akt [...],
oddala zażalenie.
Uzasadnienie
Sąd Okręgowy w N. postanowieniem z dnia 27 maja 2009 r. odrzucił skargę
S.P. o wznowienie postępowania w sprawie o rozgraniczenie nieruchomości,
zakończonego prawomocnym postanowieniem tegoż Sądu z dnia 14 czerwca 2005
r. Sąd Okręgowy uznał, że wskazana w skardze podstawa wznowienia,
przewidziana w art. 403 § 1 pkt 1 k.p.c., w rzeczywistości nie wystąpiła. Wprawdzie
podpis skarżącej na wniosku z dnia 21 kwietnia 2004 r. o podjecie postępowania
zawieszonego przed Sądem pierwszej instancji istotnie został sfałszowany, jednak
nie usprawiedliwia to twierdzenia, że wydane przez ten Sąd orzeczenie kończące
postępowanie
w
sprawie
oparte
zostało
na
dokumencie
podrobionym.
Postępowanie zawieszone z powodu braku dokumentów koniecznych do
rozpoznania sprawy (odpisów z ksiąg wieczystych) podlegało podjęciu z urzędu, a
więc niezależnie od tego, czy zgłoszony został w tym przedmiocie stosowny
wniosek. Nie jest zatem istotne, czy dokumenty te złożyła skarżąca, czy też inna
osoba. Okoliczność ta nie miała żadnego wpływu na treść wydanego w sprawie
orzeczenia o rozgraniczeniu.
Ubocznie Sąd Okręgowy wskazał również, że skoro skarżąca dowiedziała
się o podrobieniu jej podpisu na wniosku o podjecie zawieszonego postępowania
najpóźniej w dniu 20 grudnia 2005 r., to – składając skargę o wznowieniu
postępowania 30 marca 2009 r. – ewidentnie uchybiła trzymiesięcznemu terminowi
do wniesienia tego środka zaskarżenia, liczonemu od dnia powzięcia wiadomości
o podstawie wznowienia (art. 407 § 1 k.p.c.).
W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżąca zarzuciła Sądowi
Okręgowemu naruszenie art. 403 § 1 pkt 1, 407, 408 i 410 § 2 k.p.c. W konkluzji
wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zasądzenie na jej rzecz od
wnioskodawców kosztów postępowania zażaleniowego.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.
Zasadniczą przesłankę zaskarżonego postanowienia stanowiła ocena, że
podrobienie podpisu skarżącej na wniosku o podjęcie zawieszonego postępowania
nie miało wpływu na treść orzeczenia o rozgraniczeniu. Zapatrywanie to zasługuje
na aprobatę. Stosownie do treści art. 180 § 1 in principio k.p.c. sąd podejmuje
postępowanie z urzędu, gdy ustanie przyczyna zawieszenia. Jeżeli zatem
w konkretnym stanie faktycznym przeszkoda do prowadzenia postępowania
w postaci
braku
wymaganych
dokumentów
została
usunięta,
to
kwestia
sfałszowania podpisu skarżącej na wniosku z dnia 21 kwietnia 2004 r. pozostawała
bez wpływu na decyzję o podjęciu postępowania, a przede wszystkim na treść
wydanego w sprawie merytorycznego rozstrzygnięcia.
Skarżąca, kwestionując w zażaleniu ten pogląd ograniczyła się do
przeciwstawienia mu własnej, odmiennej oceny, nie popartej żadną argumentacją.
Zarzut naruszenia art. 403 § 1 pkt 1 k.p.c. nie mógł więc odnieść zamierzonego
skutku.
Stwierdzenie oczywistego braku związku pomiędzy wskazywaną w skardze
podstawą wznowienia postępowania a treścią zaskarżonego orzeczenia stanowi
wystarczającą przyczynę odrzucenia skargi. W orzecznictwie Sądu Najwyższego
wskazuje się bowiem – i skąd orzekający pogląd ten podziela – że skarga
o wznowienie postępowania nie opiera się na ustawowej podstawie nie tylko wtedy,
gdy podana w niej podstawa wznowienia nie odpowiada którejkolwiek z podstaw
przewidzianych w art. 401, 4011 lub 403 k.p.c., lecz także wtedy, gdy podstawa ta
wprawdzie została objęta wymienionymi przepisami, ale w rzeczywistości nie
wystąpiła (por. m.in. postanowienia: z 15 czerwca 2005 r., IV CZ 50/05, niepubl.;
z 7 lipca 2005 r., IV CO 6/05, Biul. SN 2005, nr 9, s. 14; z 24 stycznia 2007 r., III CZ
1/07, niepubl.; z 30 maja 2007 r., IV CZ 22/07, niepubl. i z 22 listopada 2007 r.,
III CZ 47/07, niepubl.). Nie ma zatem potrzeby roztrząsania pozostałych zarzutów
skarżącej, odnoszących się do wskazanej przez Sąd Okręgowy – uzupełniająco –
dalszej przesłanki odrzucenia skargi, tj. niezachowania ustawowego terminu do jej
wniesienia.
Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 398 14 w związku
z art. 3941 § 3 k.p.c. orzekł, jak w sentencji.