Supreme Court allows retrial appeal by correcting lower court's error on when a party learned the ruling's content.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court partially overturned the District Court's decision rejecting a retrial appeal filed by G.M. The lower court had incorrectly determined that G.M. learned the content of the final ruling on May 7, 2008, based on a single sentence in a letter dated September 10, 2008. The Supreme Court clarified that the statutory deadline for filing a retrial appeal begins only when a party actually obtains information regarding the content of the ruling, not merely the fact of its issuance. Consequently, the Supreme Court found the lower court's factual assessment premature and ordered the retrial appeal to be reinstated.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 407 § 1 k.p.c.; Art. 516 k.p.c.: The period for filing a retrial appeal based on inability to act runs from the day the party learns the content of the final ruling, not the day it was issued.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III CZ 33/09
POSTANOWIENIE
Dnia 19 sierpnia 2009 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Jan Górowski (przewodniczący)
SSN Teresa Bielska-Sobkowicz
SSN Barbara Myszka (sprawozdawca)
w sprawie ze skargi G.M. o wznowienie postępowania zakończonego
prawomocnym postanowieniem Sądu Okręgowego w K.
z dnia 7 maja 2008 r., sygn. akt[...],
wydanym w sprawie z wniosku S.B.
przy uczestnictwie: [...]
o zasiedzenie,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 19 sierpnia 2009 r.,
zażalenia G.M.
na postanowienie Sądu Okręgowego w K.
z dnia 3 kwietnia 2009 r., sygn. akt [...],
uchyla zaskarżone postanowienie w części odrzucającej
skargę o wznowienie postępowania (pkt 3).
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 3 kwietnia 2009 r. Sąd Okręgowy w K. – po
rozpoznaniu skargi G.M. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym
postanowieniem tego Sądu z dnia 7 maja 2008 r., wydanym w sprawie z wniosku
S.B. przy uczestnictwie [...] o zasiedzenie – oddalił wnioski skarżącej o zwolnienie
od kosztów sądowych oraz o udzielenie zabezpieczenie, natomiast skargę o
wznowienie postępowania odrzucił.
Sąd Okręgowy stwierdził, że w skardze wniesionej dnia 6 lutego 2009 r. G.M.
powołała się na pozbawienie możności działania, spowodowane naruszeniem art.
510 § 2 k.p.c. przez zaniechanie wezwania jej do udziału w sprawie, i przytoczyła,
że o wyniku postępowania zakończonego postanowieniem z dnia 7 maja 2008 r.
dowiedziała się w dniu 6 listopada 2008 r. podczas przeglądania akt w sekretariacie
Sądu. Zgodnie z art. 407 w związku z art. 524 § 2 k.p.c., skargę o wznowienie, gdy
podstawą
jest
pozbawienie
możności
działania,
wnosi
się
w
terminie
trzymiesięcznym od dnia, w którym strona dowiedziała się o orzeczeniu kończącym
sprawę merytorycznie. Z akt sprawy o zasiedzenie wynika, że o wydaniu
postanowienia z dnia 7 maja 2008 r. skarżąca wiedziała już w dniu 10 września
2008 r. Świadczy o tym treść pisma skierowanego przez nią w tym dniu do Sądu,
zwłaszcza sformułowanie: „mimo upływu kilku miesięcy od wydania postanowienia
przez Sąd do chwili obecnej nikt z ewentualnych właścicieli nie zgłosił się do nas w
tej sprawie”. Zatem twierdzenia skarżącej o uzyskaniu informacji o orzeczeniu
kończącym postępowanie w sprawie dopiero w dniu 6 listopada 2008 r. nie
odpowiadają rzeczywistemu stanowi rzeczy. Bez znaczenia – podkreślił Sąd
Okręgowy – jest natomiast okoliczność czy już w dniu 10 września 2008 r. skarżąca
znała dokładną treść postanowienia, gdyż to nie konkretny wynik postępowania jest
podstawą wznowienia, lecz sam fakt uniemożliwienia zainteresowanemu udziału w
postępowaniu, a termin do wniesienia skargi o wznowienie liczy się od dnia
powzięcia wiadomości o wydaniu orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie,
nie zaś od dnia, w którym skarżący zapoznał się z jego treścią. O fakcie wszczęcia
postępowania skarżąca wiedziała zresztą znacznie wcześniej, gdyż w dniu 21
lutego 2007 r. złożyła wniosek o dopuszczenie do udziału w sprawie w charakterze
uczestnika postępowania. Wniosek ten został oddalony postanowieniem Sądu
Rejonowego z dnia 14 marca 2007 r., którego G.M. nie zaskarżyła. Konkludując,
Sąd Okręgowy stwierdził, że skarga o wznowienie została wniesiona po upływie
przepisanego terminu i z tej przyczyny, zgodnie z art. 410 k.p.c., ulega odrzuceniu.
W zażaleniu na postanowienie odrzucające skargę o wznowienie G.M.
zarzuciła naruszenie art. 407 w związku z art. 524 § 2 k.p.c. przez przyjęcie, że
termin do wniesienia skargi biegnie od dnia dowiedzenia się o „wydaniu orzeczenia”
oraz błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na przyjęciu, że o orzeczeniu
kończącym sprawę merytorycznie dowiedziała się przed dniem 6 listopada 2008 r.
W konkluzji żaląca wnosiła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w części
odrzucającej skargę (pkt 3).
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Żaląca trafnie zauważa, że ani jej wcześniejsza wiedza o toczącym się
postępowaniu w sprawie o zasiedzenie, ani fakt nie zaskarżenia postanowienia
Sądu pierwszej instancji o odmowie dopuszczenia do wzięcia udziału w sprawie nie
mają znaczenia dla dokonania oceny czy skarga o wznowienie postępowania
została wniesiona w przepisanym terminie. Termin ten bowiem liczy się od dnia,
w którym żaląca dowiedziała się o postanowieniu Sądu Okręgowego z dnia 7 maja
2008 r.
Skargę o wznowienie – jak stanowi art. 407 § 1 k.p.c. – wnosi się w terminie
trzymiesięcznym; termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się
o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub
brak należytej reprezentacji – od dnia, w którym o wyroku dowiedziała się strona, jej
organ lub jej przedstawiciel ustawowy. W postępowaniu nieprocesowym chodzi
oczywiście o dowiedzenie się o postanowieniu orzekającym co do istoty sprawy
(art. 516 k.p.c.). Żaląca ma rację podnosząc, że w art. 407 § 1 k.p.c. jest mowa
o dowiedzeniu się o wyroku (postanowieniu), nie zaś o dowiedzeniu się o wydaniu
wyroku (postanowienia). Dowiedzenie się o wyroku (postanowieniu) w rozumieniu
powołanego przepisu oznacza natomiast – wbrew odmiennym zapatrywaniom
Sądu Okręgowego – uzyskanie informacji o treści tego orzeczenia, a nie o samym
fakcie jego wydania. To bowiem znajomość treści orzeczenia, a nie wiedza
o samym fakcie jego wydania, umożliwia podjęcie decyzji o wniesieniu skargi
o wznowienie postępowania.
Trafnie też zarzuca żaląca, że Sąd Okręgowy swoje stanowisko,
o dowiedzeniu się przez nią najpóźniej w dniu 10 września 2008 r. o prawomocnym
postanowieniu w sprawie o zasiedzenie, wywiódł z analizy pisma skierowanego
w tym dniu do Sądu, ograniczonej – niestety – do jednego zdania wyrwanego
z kontekstu. W piśmie tym żaląca i M.M. zwracali się do Sądu z „.......prośbą o
przekazanie informacji w sprawie osób, ich udziałów i adresów, które uzyskały
w sprawie sygn. akt [...] w drodze zasiedzenia własność kamienicy przy ul. S. 24 w
K......”.
W odpowiedzi Sąd Rejonowy pismem z dnia 16 października 2008 r.,
doręczonym żalącej w dniu 22 października 2008 r., poinformował ją, że może
przeglądać akta sprawy. Analiza całego pisma z dnia 10 września 2008 r. nie
pozwala na wyprowadzenie wniosku, że już w dniu jego sporządzenia żaląca znała
treść postanowienia z dnia 7 maja 2008 r. wydanego w sprawie o zasiedzenie.
Wyrażone zatem w zaskarżonym postanowieniu stanowisko o wniesieniu skargi o
wznowienie po upływie przepisanego terminu trzeba uznać za przedwczesne.
Z powyższych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 398 15 § 1 zdanie
pierwsze w związku z art. 3941 § 3 k.p.c. uchylił zaskarżone postanowienie w części
odrzucającej skargę o wznowienie postępowania (pkt 3).