Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III CZ 310/23 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal on civil appeal threshold grounds as case involves only property rights claims.

Numero d'incarto III CZ 310/23
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the appellants' appeal against the District Court's decision to reject their cassation complaint. The District Court held the case value was below the 50,000 zł threshold required for cassation in property rights disputes. The Supreme Court agreed, ruling that the plaintiff's claim for future health consequences was purely pecuniary in nature, thus excluding non-property claims from the appeal process.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3982 § 1 k.p.c.; Art. 3941 § 3 k.p.c.: A cassation complaint is inadmissible if the subject matter value does not reach the statutory threshold, provided the underlying dispute concerns exclusively property rights and does not include non-property claims.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation threshold property rights dispute subject matter value future health consequences pecuniary liability non-property claims civil procedure code soglia del valore litigioso

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 3982 § 1 k.p.c.
Zarzucili naruszenie art. 3982 §1 k.p.c.
Art. 3941 § 3 k.p.c.
39814 w związku z art. 3941 § 3 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji.[a.ł]
art. 3982 §1 k.p.c
Zarzucili naruszenie art. 3982 §1 k.p.c.
art. 3941 § 3 k.p.c
39814 w związku z art. 3941 § 3 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji.[a.ł]
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

III CZ 310/23 POSTANOWIENIE 17 stycznia 2025 r.Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: SSN Karol Weitz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym 17 stycznia 2025 r. w Warszawie‎zażalenia J. B. i S. B.‎na postanowienie Sądu Okręgowego w Tarnowie‎z 23 czerwca 2023 r., WSC 10/23,‎w sprawie z powództwa K. N.‎przeciwko J. B. i S. B.‎o ustalenie i zapłatę, oddala zażalenie.

UZASADNIENIE

Postanowieniem z 23 czerwca 2023 r. Sąd Okręgowy w Tarnowie w sprawie z powództwa K. N. przeciwko J. B. i S. B. o ustalenie i zapłatę odrzucił skargę kasacyjną pozwanych od wyroku tego Sądu z 7 lutego 2023 r. W uzasadnieniu Sąd Okręgowy w Tarnowie wyjaśnił, że wartość przedmiotu zaskarżenia w sprawie wynosi 33 134 zł (w tym 1000 zł w części obejmującej żądanie ustalenia, którą to kwotę wskazano wcześniej w postępowaniu apelacyjnym) i w konsekwencji nie osiąga wymaganego w art. 3982 § 1 zdanie pierwsze k.p.c. w sprawach o prawa majątkowe progu 50 000 zł.

Ponadto Sąd ocenił, że sprawa z powództwa K. N. ma charakter sprawy o prawa majątkowe nie tylko w części dotyczącej żądania zapłaty, ale także w części, w której powódka dochodzi ustalenia odpowiedzialności pozwanych za szkody powstałe w przyszłości. Wynika to, zdaniem Sądu z powiązania żądania ustalenia z dochodzonymi jednocześnie przez powódkę roszczeniami pieniężnymi z tytułu skutków zaniechania pozwanych dla powstałej po stronie powódki szkody. W takiej sytuacji bowiem ustalenie przedmiotowej odpowiedzialności pozwanych żądane było i zostało dokonane przez sąd jedynie w sferze skutków mających wyłącznie wymiar majątkowy i obejmowało ewentualne odszkodowanie lub zadośćuczynienie, gdyby w przyszłości ujawniły się dodatkowe problemy zdrowotne powódki powiązane przyczynowo ze zdarzeniem, za którego zaistnienie odpowiadają pozwani.

Gdyby bowiem powódka chciała formułować jakieś inne roszczenia związane z tym zdarzeniem, mające charakter niemajątkowy, na które powołują się pozwani, to niewątpliwie już by dotąd to uczyniła.Zażalenie na postanowienie z 23 czerwca 2023 r. złożyli pozwani. Zarzucili naruszenie art. 3982 §1 k.p.c. przez błędne przyjęcie, że żądanie powódki obejmowało wyłącznie roszczenia majątkowe, podczas gdy powódka w niniejszej sprawie podniosła (po odpowiednim rozszerzeniu powództwa) również roszczenie niemajątkowe, tj. roszczenie o ustalenie odpowiedzialności pozwanych za dalsze mogące wystąpić u powódki skutki zdarzenia z 23 stycznia 2017 r., i w konsekwencji błędne przyjęcie, że wywiedziona w sprawie skarga kasacyjna podlega odrzuceniu z powodu wartości przedmiotu zaskarżenia niższej niż 50 000 zł.

Pozwani wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia,

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Z akt sprawy wynika, że powódka w niniejszej sprawie dochodziła roszczeń z tytułu odpowiedzialności pozwanych za uszczerbki na zdrowiu, których doznała w wyniku zdarzenia z 23 stycznia 2017 r., polegającego na jej upadku wskutek oblodzonej nawierzchni chodnika, którym przechodziła., a o którego należyty stan nie zadbali pozwani. Swym żądaniem powódka objęła roszczenie o zadośćuczynienie z tytułu uszczerbku powódki na zdrowiu w wyniku powołanego zdarzenia oraz ustalenie odpowiedzialności pozwanych za dalsze mogące wystąpić u powódki skutki tego zdarzenia w przyszłości.

Wbrew twierdzeniom pozwanych niniejsza sprawa (także w części, w której powódka dochodziła ustalenia odpowiedzialności pozwanych za dalsze mogące wystąpić u niej skutki zdarzenia z 23 stycznia 2017r.) jest sprawą o prawa majątkowe, gdyż odpowiedzialność ta zasadniczo może sprowadzać się do dalszego zadośćuczynienia lub odszkodowania za te skutki tj. roszczeń majątkowych (wbrew twierdzeniom pozwanych nie wchodzi w sprawie w rachubę ich ewentualna odpowiedzialność za roszczenia niemajątkowe (np. o przeprosiny lub złożenie stosownego oświadczenia w prasie, skoro ma chodzić o skutki przedmiotowego zdarzenia w przyszłości, które dotąd nie wystąpiły.

W rezultacie pozbawione podstaw jest twierdzenie pozwanych, że w sprawie nie ma zastosowania wymaganie osiągnięcia progu 50 000 zł w zakresie wartości przedmiotu zaskarżenia. Przyjmując takie stanowisko należało uznać zażalenie pozwanych za bezzasadne, gdyż, jak trafnie ustalił Sąd Okręgowy, przedmiotowy próg nie został w niniejszej sprawie osiągnięty. Z tych względów, na podstawie art. 39814 w związku z art. 3941 § 3 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji.[a.ł]