Supreme Court dismisses retrial claim as discovering new law after judgment does not qualify as new facts under Civil Procedure Code.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the applicant's appeal against the District Court's refusal to grant a retrial in a debt claim. The applicant argued that learning the text of Article 17(1) of the Civil Procedure Code after the final judgment constituted new facts warranting a retrial. The court held that discovering the content of a legal norm post-judgment does not meet the statutory requirements for retrial, which demand undisclosed facts rather than new legal knowledge.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 401, 4011, 403 k.p.c.; Discovering the content of a legal norm after a final judgment does not constitute new facts or circumstances justifying a retrial under the Civil Procedure Code.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III CZ 3/13
POSTANOWIENIE
Dnia 28 lutego 2013 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Marta Romańska (przewodniczący, sprawozdawca)
SSN Krzysztof Pietrzykowski
SSN Agnieszka Piotrowska
w sprawie ze skargi Z. B. o wznowienie postępowania zakończonego
prawomocnym postanowieniem Sądu Okręgowego w K.
z dnia 9 lutego 2012 r., sygn. akt II Ca …/11
z powództwa Z. B.
przeciwko B. .
o zapłatę,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 28 lutego 2013 r.,
zażalenia skarżącego
na postanowienie Sądu Okręgowego w K.
z dnia 20 sierpnia 2012 r.,
oddala zażalenie.
Uzasadnienie
Postanowieniem z 20 sierpnia 2012 r. Sąd Okręgowy w K. odrzucił skargę Z.
B. o wznowienie postępowania w sprawie z jego powództwa przeciwko B. G. o
zapłatę, zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w K. z 9 lutego
2012 r. Sąd Okręgowy uznał, że skarga nie została oparta na ustawowych
podstawach, a powzięcie przez powoda informacji o brzmieniu art. 17 pkt 1 k.p.c.
nie może stanowić okoliczności wpływającej na wzbogacenie lub zmianę
ustalonego w sprawie stanu faktycznego.
W zażaleniu na postanowienie z 20 sierpnia 2012 r. powód zarzucił, że
zapadło ono z naruszeniem: - art. 410 k.p.c. przez odrzucenie skargi o wznowienie
postępowania na skutek błędnej oceny, że jest ona pozbawiona podstaw prawnych;
- art. 401 pkt 2 k.p.c. w zw. z art. 379 pkt 6 k.p.c. poprzez bezzasadne przyjęcie, że
nieważność postępowania spowodowana orzeczeniem w sprawie przez sąd
niewłaściwy rzeczowo nie jest podstawą wznowienia postępowania, chociaż
prowadziła ona do pozbawienia skarżącego możności działania w sprawie; - art.
403 § 2 k.p.c. poprzez błędne przyjęcie, że nie stanowi podstawy wznowienia
postępowania wykrycie przez skarżącego nowych okoliczności faktycznych
i środków dowodowych.
Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
W art. 401, art. 4011 i art. 403 k.p.c. ustawodawca wymienił podstawy, na
których można oprzeć skargę o wznowienie prawomocnie zakończonego
postępowania. Ze względu na nadzwyczajny charakter tego środka zaskarżenia od
wnoszącego skargę o wznowienie postępowania wymaga się nie tylko wskazania
okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia, ale też wykazania, że podstawa
taka rzeczywiście istnieje, a podane okoliczności uzasadniają jej powołanie
(por. wyrok Sądu Najwyższego z 16 maja 2007 r., III CSK 56/07, Lex nr 334985
oraz postanowienia Sądu Najwyższego z 6 marca 2009 r., II CZ 9/09, Lex nr
746171 i z 3 lutego 2011 r., II UZ 47/10, Lex nr 844755). Powołanie podstawy
wznowienia postępowania w skardze nie polega na samym tylko zacytowaniu
ustawowego określenia tej podstawy w zgodzie z terminologią użytą w powołanych
wyżej przepisach. Spełnienie tego wymagania ma miejsce wówczas, gdy
okoliczność przytoczona przez skarżącego ma właściwości pozwalające powiązać
ją z ustawowymi przesłankami wznowienia postępowania. Okoliczności, które
powód przytoczył w skardze o wznowienie postępowania nie mają takich cech.
Skarżący wskazał, że już po prawomocnym zakończeniu postępowania
w sprawie o zadośćuczynienie, dowiedział się o brzmieniu art. 17 pkt 1 k.p.c., co
w znaczący sposób miało wpływać na wzbogacenie i zmianę ustalonego w sprawie
stanu faktycznego. Tego rodzaju okoliczność nie stanowi dowodu w rozumieniu art.
403 § 2 k.p.c. Okoliczności i dowody wykryte później, to okoliczności w poprzednim
postępowaniu w ogóle nieujawnione i nieznane stronom. W orzecznictwie trafnie
zwraca się uwagę, że podstawa wznowienia postępowania przewidziana tym
przepisem dotyczy okoliczności, które w postępowaniu prawomocnie zakończonym
nie tylko były nieujawnione, ale były nieujawnialne z braku wiedzy o nich
(postanowienie Sądu Najwyższego z 15 maja 1968 r., I CO 1/68, OSNC 1969, nr 2,
poz. 36 i wyrok Sądu Najwyższego z 22 lipca 2010 r., I CSK 601/09, Lex nr
737247). W taki sposób nie można też kwalifikować okoliczności przytaczanych
przez skarżącego, które nie dotyczą faktów doniosłych w sprawie lecz treści aktów
normatywnych.
Reasumując
stwierdzić
trzeba,
że
skarga
powoda
o
wznowienie
postępowania nie została oparta na ustawowej podstawie, a zatem trafnie została
odrzucona zaskarżonym postanowieniem Sądu Okręgowego. Zważywszy na
powyższe, na podstawie art. 39814 w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c., orzeczono jak
w sentencji.
db