Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III CZ 283/24 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses cassation appeal, clarifying that vague facts do not equal failure to state a claim.

Numero d'incarto III CZ 283/24
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the appellant's cassation appeal against the appellate court's decision to remand the case. The appellant argued that the first-instance court failed to recognize the essence of the dispute because the plaintiff did not specify facts sufficiently. The court ruled that the plaintiff clearly stated the claim amount and provided facts supporting it, leaving the assessment of whether those facts legally justify the claim to the lower courts. Consequently, the appellate court's finding of a failure to recognize the essence of the case was incorrect.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 187 § 1 k.p.c.; Art. 386 § 4 k.p.c.: A failure to recognize the essence of the case occurs only when the claim is unclear; merely failing to prove facts or having insufficient facts does not constitute such a failure.

Parole chiave

Generato dall'IA
failure to recognize essence of case unclear claim specification insufficient factual basis civil procedure standard remand for retrial difetto di motivazione recupero dei costi accertamento inesatto dei fatti

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 187 § 1 k.p.c.
Z argumentacji Sądu Apelacyjnego należy jednak wnosić, że podanie (wszystkich) faktów, które miałyby uzasadniać zasadność żądania, zostało potraktowane jako konieczne do uznania, że powód wypełnił obowiązek z art. 187 § 1 k.p.c. Stanowisko takie nie jest trafne.
Art. 386 § 4 k.p.c.
Pozwana wniosła zażalenie na wyrok Sądu drugiej instancji, zarzucając mu naruszenie art. 386 § 4 k.p.c. przez błędne przyjęcie, że Sąd Okręgowy nie rozpoznał istoty sprawy.
Art. 3941 § 3 k.p.c.
Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 3941 § 3 w zw.
Art. 39815 § 1 k.p.c.
art. 72 § 2 k.c
Sąd Okręgowy w Poznaniu oddalił powództwo, wskazując, że w świetle ustalonych w sprawie faktów nie nadawało się ono do uwzględnienia ani na podstawie art. 72 § 2 k.c., ani art.
art. 735 § 1 k.c
72 § 2 k.c., ani art. 735 § 1 k.c.
art. 746 § 1 k.c
lub art. 746 § 1 k.c., a strony nie zawarły umowy konsorcjum.
art. 405 k.c
art. 187 § 1 pkt 1 k.p.c
Stwierdził, że dochodzone przez powodów roszczenie nie zostało dostatecznie sprecyzowane (art. 187 § 1 pkt 1 k.p.c.), a Sąd Okręgowy nie usunął tego braku, choć powinien był czuwać nad dostatecznym wyjaśnieniem podstawy faktycznej żądania strony powodowej.
art. 386 § 4 k.p.c
Pozwana wniosła zażalenie na wyrok Sądu drugiej instancji, zarzucając mu naruszenie art. 386 § 4 k.p.c.
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

III CZ 283/24 POSTANOWIENIE 14 marca 2025 r.Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: SSN Beata Janiszewska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym 14 marca 2025 r. w Warszawie‎zażalenia W. spółki akcyjnej w P.‎na wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu‎z 14 sierpnia 2024 r., I AGa 370/23,‎w sprawie z powództwa H. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w P.‎przeciwko W. spółce akcyjnej w P.‎o zapłatę, uchyla zaskażony wyrok i pozostawia rozstrzygnięcie o kosztach postępowania kasacyjnego w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

UZASADNIENIE

Powódka H. sp. z o.o. z siedzibą w P. wniosła o zasądzenie od pozwanej W. S.A. w P. kwoty 369 000 zł wraz z odsetkami; podała przy tym szereg faktów dotyczących współpracy stron oraz liczne podstawy prawne zgłoszonego żądania. Sąd Okręgowy w Poznaniu oddalił powództwo, wskazując, że w świetle ustalonych w sprawie faktów nie nadawało się ono do uwzględnienia ani na podstawie art. 72 § 2 k.c., ani art. 735 § 1 k.c. lub art. 746 § 1 k.c., a strony nie zawarły umowy konsorcjum. Podobnie oceniono art. 18 ust. 1 u.z.n.k. oraz art. 405 k.c. Na skutek apelacji powódki Sąd Apelacyjny w Poznaniu uchylił wyrok Sądu pierwszej instancji i przekazał mu sprawę do ponownego rozpoznania.

Stwierdził, że dochodzone przez powodów roszczenie nie zostało dostatecznie sprecyzowane (art. 187 § 1 pkt 1 k.p.c.), a Sąd Okręgowy nie usunął tego braku, choć powinien był czuwać nad dostatecznym wyjaśnieniem podstawy faktycznej żądania strony powodowej. W konsekwencji, wobec niewyjaśnienia, za co dokładnie powódka dochodzi wynagrodzenia, a także niewskazania, jak wyliczone zostały przez nią dochodzone alternatywnie kwoty odszkodowania lub zwrotu bezpodstawnego wzbogacenia, Sąd Apelacyjny ocenił, że doszło do nierozpoznania istoty sprawy (art. 386 § 4 k.p.c.).

Pozwana wniosła zażalenie na wyrok Sądu drugiej instancji, zarzucając mu naruszenie art. 386 § 4 k.p.c. przez błędne przyjęcie, że Sąd Okręgowy nie rozpoznał istoty sprawy. W odpowiedzi na zażalenie powódka wniosła o jego oddalenie. Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Zażalenie okazało się zasadne. Wstępnie należy zauważyć, że in abstracto trafny jest pogląd Sądu Apelacyjnego o tym, że dopiero po prawidłowym sformułowaniu żądania przez powoda możliwe jest rozpoznanie istoty sprawy. Sąd powinien wiedzieć, o czym orzeka, toteż jeżeli w świetle treści pozwu przedmiot żądania nie jest jasny, to brak tego rodzaju powinien zostać przez Sąd pierwszej instancji bezwzględnie usunięty, zasadniczo w trybie art. 130 § 1 lub art. 1301a § 1 k.p.c. Nieuczynienie tego istotnie może prowadzić do nierozpoznania istoty sprawy, co z kolei – w razie wniesienia apelacji – uzasadnia wydanie wyroku kasatoryjnego na podstawie art. 386 § 4 k.p.c. Zażalenie pozwanej okazało się jednak uzasadnione, gdyż trafnie podnosi ona, że in casu nie zaszedł opisany wyżej przypadek nierozpoznania istoty sprawy.

Na gruncie Kodeksu postępowania cywilnego żądanie pozwu, o którym mowa w art. 187 § 1 pkt 1 k.p.c., należy odróżnić od wskazania faktów, na których powód opiera swoje żądanie (art. 187 § 1 pkt 2 k.p.c.). Oba te elementy tworzą tzw. roszczenie procesowe, czyli żądanie oparte na określonej podstawie faktycznej. Z argumentacji Sądu Apelacyjnego należy jednak wnosić, że podanie (wszystkich) faktów, które miałyby uzasadniać zasadność żądania, zostało potraktowane jako konieczne do uznania, że powód wypełnił obowiązek z art. 187 § 1 k.p.c. Stanowisko takie nie jest trafne.

Co się tyczy żądania pozwu, czyli wskazania, czego domaga się powód, to in casu nie ma wątpliwości, że zostało ono jednoznacznie sformułowane – powódka żądała zasądzenia od pozwanej kwoty 369 000 zł. W pozwie wskazano również szereg twierdzeń o faktach, z którymi powódka wiązała swe stanowisko co do zasadności żądania; następnie natomiast, z uwagi na wielość wskazywanych możliwych podstaw prawnych dochodzenia zapłaty, umożliwiono powódce ponadto dalsze określenie faktów uznanych za istotne w związku ze zgłoszonym żądaniem.

Sąd zobowiązany był jedynie do doprowadzenia do sytuacji, w której możliwe jest ustalenie przedmiotu sporu, czyli określenie, czego i w związku z jakimi okolicznościami, dochodzi powódka. Kwestią odmienną było natomiast to, czy podane przez powódkę twierdzenia o faktach były wystarczające do uwzględnienia powództwa. W postępowaniu sądowym to strona (zwykle – powód) ponosi ryzyko niepełnego wskazania twierdzeń o faktach, jak i nieudowodnienia prawdziwości twierdzeń, które miałyby uzasadnić zgłoszone żądanie. Powinnością Sądów obu instancji było zatem dokonanie oceny tak ujętej sprawy – nawet jeśli konkluzją wieńczącą tę ocenę miałoby być stwierdzenie, że ze wskazanych przez stronę powodową faktów nie wynikają podstawy do uwzględnienia żądania.

W świetle powyższych uwag nie zachodziły podstawy do przyjęcia, że doszło do nierozpoznania istoty sprawy przez Sąd pierwszej instancji. Powódka sprecyzowała bowiem zgłoszone w sprawie żądanie oraz wskazała fakty, na których opierała stanowisko o podstawach jego uwzględnienia. Odrębnym zagadnieniem jest natomiast obiektywna istotność faktów, których dotyczyły twierdzenia powódki, jak również to, czy fakty te, w razie ich wykazania, byłyby wystarczające dla pozytywnej oceny żądania pozwu. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 3941 § 3 w zw. z art. 39815 § 1 zd. 1 k.p.c., orzeczono, jak w sentencji postanowienia. [J.T.][a.ł] ‎