Supreme Court dismisses appeal on costs as first-instance costs are not appealable, allowing only second-instance cost allocation.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court partially dismissed the defendant's appeal regarding litigation costs in a civil dispute between W.-I. International S.A. and D. Biuro Architektoniczne sp. z o.o. The defendant argued that the appellate court failed to specify the calculation method for costs, violating procedural rules. The court held that costs from the first instance are not subject to appeal, rendering that portion of the objection inadmissible, while the allocation of second-instance costs was upheld as legally sound.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3941 § 1 pkt 2 k.p.c.; Art. 373 k.p.c. in conjunction with Art. 39821 k.p.c.; Art. 3941 § 3 in conjunction with Art. 39814 k.p.c.; Costs of the first instance are not subject to appeal; only costs of the second instance may be appealed.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III CZ 27/12
POSTANOWIENIE
Dnia 28 lutego 2013 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Marta Romańska (przewodniczący, sprawozdawca)
SSN Krzysztof Pietrzykowski
SSN Agnieszka Piotrowska
w sprawie z powództwa W.- I. INTERNATIONAL S.A.
z siedzibą w K.
przeciwko D. Biuru Architektonicznemu sp. z o.o. z siedzibą w K.
o zapłatę,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 28 lutego 2013 r.,
zażalenia strony pozwanej na postanowienie o kosztach zawarte
w wyroku Sądu Apelacyjnego […]
z dnia 26 października 2011 r.,
1) odrzuca
zażalenie
w
części
dotyczącej
w pkt 1.III;
2) w pozostałym zakresie zażalenie oddala.
Uzasadnienie
rozstrzygnięcia
Wyrokiem z 26 października 2001 r. w sprawie z powództwa W.-I.
INTERNATIONAL SA przeciwko D. Biuru Architektonicznemu Sp. z o.o., w
częściowym uwzględnieniu apelacji powoda od oddalającego powództwo wyroku
Sądu Okręgowego w K., Sąd Apelacyjny zmienił ten wyrok w ten sposób, że
zasądził od pozwanego na rzecz powoda 61.000 zł oraz od powoda na rzecz
pozwanego kwotę 1 225 zł tytułem zwrotu kosztów procesu (pkt 1.III.), a w
pozostałym części apelację oddalił i zasądził od powoda na rzecz pozwanego
kwotę 135 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania apelacyjnego (pkt 3).
W
zażaleniu
na
rozstrzygnięcia
o
kosztach
zawarte
w
wyroku
z 26 października 2001 r. pozwany zarzucił, że zapadły one z naruszeniem art. 98
i 100 k.p.c. Pozwany stwierdził, że Sąd w przedmiotowej sprawie jedynie wyliczył
wysokość łącznych kosztów postępowania poniesionych przez strony, nie wskazał
jednak metody określenia kwoty zasądzonej na rzecz pozwanego, a to
uniemożliwia weryfikację zaskarżonego postanowienia.
Pozwany wniósł o uchylenie wyroku Sądu Apelacyjnego w pkt 1.III. oraz
w pkt 3 i przekazanie sprawy w tym zakresie do ponownego rozpoznania oraz
przyznanie mu kosztów postępowania zażaleniowego według norm przepisanych.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
1. W wyroku z 26 października 2011 r. Sąd Apelacyjny rozstrzygnął o
kosztach postępowania należnych pozwanemu za postępowanie przed Sądem
pierwszej instancji (pkt 1.III.) oraz za postępowanie apelacyjne (pkt 3). Stosownie
do art. 3941 § 1 pkt 2 k.p.c. zażalenie do Sądu Najwyższego przysługuje na
postanowienie sądu drugiej instancji co do kosztów procesu, które nie były
przedmiotem rozstrzygnięcia sądu pierwszej instancji. Rozstrzygnięciem Sądu
pierwszej instancji w niniejszej sprawie objęte zostały koszty postępowania przed
tym Sądem, a zatem orzeczenie Sądu drugiej instancji w pkt 1.III. jest wynikiem
rozpoznania środka zaskarżenia od orzeczenia Sądu pierwszej instancji co do
kosztów postępowania i nie jest zaskarżalne zażaleniem do Sądu Najwyższego
(por. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego z 16 czerwca 2010 r., I Cz 30/10; z
24 września 2010 r., IV Cz 60/10; z 21 kwietnia 2010 r., V Cz 219/10; z 23 czerwca
2010 r., II Cz 7/10; z 27 października 2010 r., V CZ 69/10). W tej sytuacji zażalenie
pozwanego na rozstrzygnięcie zawarte w pkt 1.III. wyroku, jako niedopuszczalne,
podlegało odrzuceniu, a to na podstawie art. 373 k.p.c. w zw. z art. 39821 k.p.c.
2. W świetle art. 3941 § 1 pkt 2 k.p.c. dopuszczalne jest zażalenie
na rozstrzygnięcie zawarte w pkt 3 wyroku z 26 października 2011 r., bowiem jego
przedmiotem są koszty postępowania odwoławczego. Jak wynika z uzasadnienia
zaskarżonego postanowienia, rozstrzygnięcie o nich Sąd Apelacyjny oparł na
podstawie art. 100 k.p.c. i wskazał, że łącznie wynosiły one 26.325 zł. W ocenie
Sądu Apelacyjnego, adekwatnie do wyniku postępowania w sprawie, powoda
koszty te obciążają w 80 %, a pozwanego w 20%. Pozwany wydatkował na koszty
postepowania apelacyjnego 5.400 zł, a obciążał go obowiązek pokrycia 20%
z 26.325 zł, a zatem powód powinien zapłacić na jego rzecz zasądzone 135 zł.
Przy orzekaniu o kosztach postępowania na podstawie art. 100 k.p.c. ma
znaczenie wynik sprawy oraz rozmiar wszystkich wydatków poniesionych przez
strony na pokrycie kosztów postępowania. Ocena zakresu, w jakim każda ze stron
powinna uczestniczyć w pokrywaniu kosztów wymaga porównania rozmiaru
ostatecznie
uwzględnionego
żądania
z
całym
dochodzonym
roszczeniem.
Otrzymana proporcja powinna następnie posłużyć do określenia należnego stronie
zwrotu kosztów. Tak też Sąd Apelacyjny rozliczył koszty postępowania w niniejszej
sprawie. Wypada dodać, że zastosowanie art. 100 k.p.c. może podlegać
dyskrecjonalnej ocenie sędziowskiej (por. postanowienie Sądu Najwyższego
z 19 stycznia 2011 r., V CZ 90/10, niepubl.), co oznacza, że rozstrzygnięcie w tym
zakresie może zostać skutecznie zakwestionowane w ramach kontroli instancyjnej
jedynie w razie oczywistego naruszenia przewidzianych w ustawie reguł.
Biorąc powyższe pod uwagę, na podstawie art. 394 1 § 3 w zw. z art. 39814
k.p.c., Sąd Najwyższy zażalenie oddalił.
es