Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III CZ 267/22 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal filed personally by a party, violating mandatory attorney representation rules in Supreme Court proceedings.

Numero d'incarto III CZ 267/22
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court rejected an appeal filed personally by the appellant, who argued that the lower court incorrectly dismissed her claim for legal representation. The court held that the Civil Procedure Code mandates attorney representation for all parties in Supreme Court proceedings, excluding personal filing. Consequently, the appeal was deemed inadmissible due to the irreparable defect of lacking a qualified legal representative.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 871 § 1 k.p.c.; Art. 130 § 1 k.p.c.: The mandatory attorney representation rule in Supreme Court proceedings renders a personally filed appeal inadmissible due to an irreparable defect, as the court must first clarify the document's true intent before assessing formal compliance.

Parole chiave

Generato dall'IA
mandatory attorney representation inadmissible appeal Supreme Court procedure irreparable defect personal filing disqualification legal representative capacity procedural defect correction difetto di legittimazione del ministero pubblico

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 871 § 1 k.p.c.
odrzucił skargę wniesioną osobiście przez skarżącą wskazując, że w postępowaniu przed Sądem Najwyższym obowiązuje przymus adwokacko-radcowski (art. 871 § 1 k.p.c.).Zażalenie na postanowienie Sądu Rejonowego wniosła skarżąca osobiście.
art. 130 § 1 k.p.c.
Z art. 130 § 1 zdanie drugie k.p.c.
art. 3986 § 3 k.p.c.
Mając na uwadze powyższe, Sąd Najwyższy na podstawie art. 3986 § 3 w zw.
art. 3941 § 3 k.p.c.
z art. 3941 § 3 k.p.c. odrzucił zażalenie.[as]
art. 359 k.p.c.
Skarżąca nie tylko adresowała pismo bezpośrednio do Sądu Rejonowego, ale też zawarte w nim wnioski i twierdzenia sugerowały, że żądanie autokorekty wydanego orzeczenia, na podstawie art. 359 k.p.c., skierowane było do tego Sądu, a nie do Sądu Najwyższego na podstawie art.
art. 4241 k.p.c.
359 k.p.c., skierowane było do tego Sądu, a nie do Sądu Najwyższego na podstawie art. 4241 k.p.c. Skarżąca powtórzyła te argumenty w uzasadnieniu wniesionego osobiście zażalenia.
art. 871 § 1 k.p.c
odrzucił skargę wniesioną osobiście przez skarżącą wskazując, że w postępowaniu przed Sądem Najwyższym obowiązuje przymus adwokacko-radcowski (art. 871 § 1 k.p.c.).Zażalenie na postanowienie Sądu Rejonowego wniosła skarżąca osobiście.
art. 359 k.p.c
Podniosła, że doszło do nadinterpretacji treści jej pisma i wniosków w nim zawartych, opartych na art. 359 k.p.c.
art. 4241 k.p.c
359 k.p.c., skierowane było do tego Sądu, a nie do Sądu Najwyższego na podstawie art. 4241 k.p.c.
art. 3941 § 3 k.p.c
Mając na uwadze powyższe, Sąd Najwyższy na podstawie art. 3986 § 3 w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c. odrzucił zażalenie.[as]

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienia SN z 8 maja 2013 r., I CZ 19/13
postanowienia SN z 25 lipca 2013 r., II CZ 46/13
postanowienia SN z 7 maja 2014 r., II CZ 19/14
postanowienia SN z 30 czerwca 2022 r., III CZ 158/22
postanowienia SN z 14 kwietnia 2021 r., I CZ 33/20
postanowienie SN z 5 września 2001 r., I CZ 110/01
postanowienie SN z 5 września 2001 r., I CZ 110/01).
postanowienie SN z 8 grudnia 1997 r., III CKN 289/97
postanowienie SN z 8 grudnia 1997 r., III CKN 289/97, OSNC 1998, nr 5, poz.
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III CZ 267/22 POSTANOWIENIE Dnia 3 listopada 2022 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Mariusz Łodko (przewodniczący, sprawozdawca)‎SSN Jacek Grela‎SSN Maciej Kowalski w sprawie z powództwa Banku spółki akcyjnej w W.‎przeciwko A. S.‎o zapłatę,‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 3 listopada 2022 r.,‎zażalenia pozwanej na postanowienie Sądu Rejonowego w Busku-Zdroju‎z dnia 28 kwietnia 2022 r., sygn. akt I C 84/21, odrzuca zażalenie.

UZASADNIENIE

Sąd Rejonowy w Busku – Zdroju pismo pozwanej A. S. z 20 kwietnia 2022 r. zakwalifikował jako skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku tego Sądu z 18 marca 2022 r. Postanowieniem z 28 kwietnia 2022 r. odrzucił skargę wniesioną osobiście przez skarżącą wskazując, że w postępowaniu przed Sądem Najwyższym obowiązuje przymus adwokacko-radcowski (art. 871 § 1 k.p.c.).Zażalenie na postanowienie Sądu Rejonowego wniosła skarżąca osobiście. Podniosła, że doszło do nadinterpretacji treści jej pisma i wniosków w nim zawartych, opartych na art. 359 k.p.c. Wskazała również, że wniesienie skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia przez stronę osobiście, zamiast przez adwokata lub radcę prawnego, uruchamia tryb naprawczy w celu uzupełnienia tego braku.

Wniosła m.in. o procedowanie wniesionego zażalenia przez Sąd Najwyższy.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Zgodnie z art. 871 § 1 k.p.c. w postępowaniu przed Sądem Najwyższym obowiązuje zastępstwo stron przez adwokatów lub radców prawnych. Przepis ten w postępowaniu przed Sądem Najwyższym oraz przy podejmowaniu przed sądem niższej instancji czynności procesowych, związanych z postępowaniem przed Sądem Najwyższym, wyłącza zdolność postulacyjną stron oraz możliwość zastępowania ich przez innych niż adwokat bądź radca prawny pełnomocników.

Jedyne wyjątki w tym zakresie o charakterze podmiotowym i przedmiotowym wprowadzono w § 2, który w sprawie nie ma zastosowania. Zastępstwo, o jakim mowa w art. 871 § 1 k.p.c. obejmuje między innymi sporządzenie danego środka prawnego, w tym zażalenia, którego rozpoznanie należy do właściwości Sądu Najwyższego. W poglądach orzeczniczych Sądu Najwyższego przyjmuje się jednolicie, że ustanowiony w tym przepisie przymus adwokacko-radcowski dotyczy postępowania zainicjowanego skargą o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia sądu oraz toczącego się w jego ramach postępowania wywołanego wniesieniem zażalenia (zob. postanowienia SN z 8 maja 2013 r., I CZ 19/13; z 25 lipca 2013 r., II CZ 46/13, i z 7 maja 2014 r., II CZ 19/14).Sporządzenie zażalenia do Sądu Najwyższego osobiście przez stronę pozbawioną zdolności postulacyjnej jest dotknięte brakiem nieusuwalnym i powoduje konieczność jego odrzucenia wprost, jako niedopuszczalnego, bez wzywania do uzupełnienia braku.

Niemożliwe jest usunięcie takiego braku samodzielnie przez stronę ani jej pełnomocnika w jakiejkolwiek formie (zob. postanowienia SN z: 30 czerwca 2022 r., III CZ 158/22; 14 kwietnia 2021 r., I CZ 33/20). Z tych względów zażalenie wniesione przez skarżącą osobiście do Sądu Najwyższego podlega odrzuceniu. Ubocznie wskazać należy, że skarżąca wprawdzie wśród wniosków zażalenia, wniosła o jego rozpoznanie przez Sąd Najwyższy, to w pierwszej kolejności Sąd Rejonowy powinien wyjaśnić, jaki rzeczywisty cel miała skarżąca wnosząc pismo z 20 kwietnia 2022 r.

Jego adresatem był Sąd Rejonowy, a jedynie oznaczenie rodzaju pisma („skarga w przedmiocie niezgodności wyroku z prawem”) sugerowało, że może być nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia – skargą o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku (k. 149). Skarżąca nie tylko adresowała pismo bezpośrednio do Sądu Rejonowego, ale też zawarte w nim wnioski i twierdzenia sugerowały, że żądanie autokorekty wydanego orzeczenia, na podstawie art. 359 k.p.c., skierowane było do tego Sądu, a nie do Sądu Najwyższego na podstawie art. 4241 k.p.c. Skarżąca powtórzyła te argumenty w uzasadnieniu wniesionego osobiście zażalenia.

Z art. 130 § 1 zdanie drugie k.p.c. wynika dyrektywa rozpoznania pisma zgodnie z jego treścią także wówczas, gdy zostanie ono mylnie oznaczone lub dotknięte innymi oczywistymi niedokładnościami. Oczywista niedokładność może dotyczyć treści pisma, gdy została ona niewłaściwie zredagowana, niemniej w sposób pozwalający na ustalenie treści tego pisma w drodze wykładni (zob. postanowienie SN z 5 września 2001 r., I CZ 110/01). Natomiast przepis ten nie dopuszcza możliwości przypisania pismu procesowemu innej treści niż została w nim wyrażona (zob. postanowienie SN z 8 grudnia 1997 r., III CKN 289/97, OSNC 1998, nr 5, poz. 90).

Realizując powyższe założenia, w pierwszej kolejności Sąd Rejonowy powinien wyjaśnić w jakim celu skarżącą wniosła pismo, zamiast nadawać mu bieg wyłącznie w oparciu o jego mylne czy niejednoznaczne oznaczenie. W szczególności, że oczywistym skutkiem błędnej kwalifikacji pisma mogło być jedynie formalne jego załatwienie i odrzucenie, z uwagi na sporządzenie „skargi” osobiście przez stronę pozbawioną zdolności postulacyjnej (art. 871 § 1 k.p.c.).Niezależnie od błędnego zakwalifikowania przez Sąd Rejonowy w Busku - Zdroju pisma skarżącej z 20 kwietnia 2022 r. niezgodnie z jego treścią i odrzucenie postanowieniem wniesionej skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku z 18 marca 2022 r., przedmiot rozpoznania Sądu Rejonowego i wniosek zażalenia upoważniał Sąd Najwyższy do zajęcia stanowiska procesowego w związku z przedstawionym zażaleniem.

Mając na uwadze powyższe, Sąd Najwyższy na podstawie art. 3986 § 3 w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c. odrzucił zażalenie.[as]