Supreme Court dismisses appeal for missing statutory deadline despite reliance on erroneous court notice.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the applicant's appeal against a lower court's rejection of a necessary easement request. The applicant filed the appeal one week after the statutory deadline expired, relying on a court notice that incorrectly stated the deadline was longer. The court held that procedural deadlines are statutory and cannot be extended, even if a party acted in good faith based on a flawed notice.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 394 § 2 k.p.c.; Art. 373 k.p.c.: Procedural deadlines are statutory and strictly binding; an erroneous notice does not extend the time limit, and actions taken after expiration are ineffective unless the party requests restoration of the deadline due to reliance on the notice.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III CZ 23/17 POSTANOWIENIE Dnia 26 lipca 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jacek Gudowski (przewodniczący)SSN Roman TrzaskowskiSSA Bogusław Dobrowolski (sprawozdawca) w sprawie z wniosku J. M.przy uczestnictwie Z. M., M. S. i A. S.o ustanowienie służebności drogi koniecznej,po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 26 lipca 2017 r.,zażalenia wnioskodawcy na postanowienie Sądu Okręgowego w N.z dnia 27 kwietnia 2017 r., sygn. akt III Cz […], oddala zażalenie.
UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy postanowieniem z dnia 27 kwietnia 2017 r. odrzucił zażalenie wnioskodawcy J. M. na postanowienie Sądu Rejonowego w Z. z dnia 9 lutego 2017 r. o odrzuceniu wniosku o ustanowienie służebności drogi koniecznej.Sąd Okręgowy wyjaśnił, iż przedmiotowy wniosek został odrzucony przez Sąd Rejonowy na podstawie art. 199 § 1 pkt 2 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c., uznając, że sprawa o to samo roszczenie została już prawomocnie osądzona. Postanowienie to nie jest orzeczeniem co do istoty sprawy w rozumieniu art. 518 k.p.c. i nie przysługuje od niego apelacja.
Podlega ono natomiast zaskarżeniu zażaleniem, jako postanowienie kończące postępowanie w sprawie - stosownie do art. 394 § 1 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. O rodzaju i dopuszczalności środka odwoławczego decyduje przedmiot rozstrzygnięcia i dlatego wniesiony przez wnioskodawcę środek odwoławczy podlega rozpoznaniu jako zażalenie, mimo że skarżący nazwał go apelacją. Zgodnie z art. 394 § 2 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. termin do wniesienia zażalenia jest tygodniowy od doręczenia postanowienia, a gdy strona nie zażądała w terminie przepisanym doręczenia postanowienia zapadłego na rozprawie - od ogłoszenia postanowienia.
Termin do wniesienia zażalenia jest terminem ustawowym, który nie może zostać skrócony ani wydłużony.W dniu 13 lutego 2017 r. wnioskodawca zażądał doręczenia mu orzeczenia wraz z uzasadnieniem, które mu doręczono w dniu 2 marca 2017 r. Termin do wniesienia zażalenia upłynął więc dnia 9 marca 2017 r. Środek odwoławczy nazwany apelacją, zawarty w piśmie z dnia 14 marca 2017 r., wnioskodawca złożył w dniu 15 marca 2017 r. Dlatego Sąd Okręgowy odrzucił ten środek odwoławczy, który należy potraktować jako zażalenie, na podstawie art. 373 w zw. z art. 370 w zw. z art. 397 § 2 k.p.c.Zażalenie na postanowienie Sądu Okręgowego wniósł wnioskodawca zarzucając naruszenie art. 327 k.p.c. przez uznanie środka odwoławczego za spóźniony i jego odrzucenie, podczas gdy środek ten został złożony w terminie, zgodnie z pouczeniem Sądu Rejonowego.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Sąd Okręgowy odrzucił wywiedziony przez wnioskodawcę środek odwoławczy od postanowienia Sądu Rejonowego uznając, że w istocie jest nim zażalenie, a nie apelacja. W konsekwencji wnioskodawca uchybił terminowi do zaskarżenia orzeczenia Sądu Rejonowego ponieważ nie dochował tygodniowego terminu, o którym stanowi art. 394 § 2 k.p.c.W orzecznictwie przyjęte zostało stanowisko, według którego niewłaściwe pouczenie co do terminu, w jakim strona powinna wnieść środek zaskarżenia, nie ma znaczenia dla biegu i upływu tego terminu.
Czynność dokonana po upływie terminu jest bezskuteczna. Strona, która działała w zaufaniu do udzielonego jej wadliwego pouczenia może natomiast żądać przywrócenia jej uchybionego terminu (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 13 listopada 2014 r., niepubl., postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 30 maja 2014 r., III CZ 20/14, niepubl., postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 6 września 2011 r., I UZ 23/11, niepubl., postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 19 sierpnia 2004 r., V CZ 79/04, niepubl., postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11 marca 2003 r., V CZ 16/03, niepubl. oraz postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 5 września 1997 r., III CKN 389/97, niepubl.).
Jest to przeważające stanowisko w judykaturze, które akcentuje ustawowy charakter terminu do dokonania czynności procesowej. Termin ten nie ulega przedłużeniu, natomiast strona może złożyć wniosek o jego przywrócenie, powołując się na usprawiedliwioną przyczynę jego niedochowania w postaci działania w zaufaniu do udzielonego jej pouczenia.Sąd Najwyższy zaaprobował stanowisko Sądu Okręgowego, który trafnie zakwalifikował wywiedziony przez wnioskodawcę środek odwoławczy jako zażalenie i w konsekwencji tego przyjął tygodniowy termin do zaskarżenia postanowienia Sądu Rejonowego.
Wnioskodawca wniósł zażalenie po upływie tego terminu, co skutkować powinno jego odrzuceniem. Stanowisko Sądu Okręgowego miało oparcie w art. 373 w zw. z art. 370 i 397 § 2 k.p.c.Dlatego Sąd Najwyższy oddalił zażalenie na podstawie art. 39814 § 3 w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c.awaj