Supreme Court dismisses retrial appeal for correcting trial minutes made after final judgment.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court of Poland dismissed the appellant's request for a retrial based on the creation of a unified trial minutes protocol two years after the final judgment. The appellant argued that the protocol contained new information affecting the verdict, but the appellate court correctly noted the changes were merely technical corrections known to the appellate court before its ruling. The Supreme Court upheld this decision, ruling that such procedural corrections do not constitute new circumstances warranting a retrial under the Civil Procedure Code.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 403 § 1 pkt 1, Art. 403 § 2 k.p.c.; A correction of trial minutes made after the final judgment does not constitute a new circumstance for retrial if it merely clarifies existing procedural acts known to the court.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III CZ 23/13
POSTANOWIENIE
Dnia 15 maja 2013 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Katarzyna Tyczka-Rote (przewodniczący,
sprawozdawca)
SSN Jan Górowski
SSN Anna Owczarek
w sprawie ze skargi E. K.
o wznowienie postępowania
w sprawie z powództwa E. K.
przeciwko Przedsiębiorstwu Handlowo-Usługowemu "M." sp. z o.o. w K.
o stwierdzenie nieważności uchwały, zakończonej prawomocnym wyrokiem Sądu
Apelacyjnego z dnia 16 czerwca 2010 r.,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 15 maja 2013 r.,
zażalenia skarżącej na postanowienie Sądu Apelacyjnego
z dnia 19 grudnia 2012 r.,
oddala zażalenie.
Uzasadnienie
Powódka E. K. wniosła skargę o wznowienie postępowania zakończonego
prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego z dnia 16 czerwca 2010 r., wydanym
w sprawie przeciwko pozwanemu Przedsiębiorstwu Handlowo-Usługowemu „M.”
Sp. z o.o. w K. o stwierdzenie nieważności uchwały. Jako podstawę wznowienia
powódka powołała podstawy restytucyjne z art. 403 § 1 pkt 1 i art. 403 § 2 k.p.c.,
których wystąpienie łączyła z faktem sporządzenia przez Sąd Okręgowy w dniu 9
listopada 2012 r., a więc już po wydaniu wyroku, ujednoliconego protokołu
rozprawy z dnia 24 lutego 2010 r., uwzględniającego uzupełnienia i zmiany tego
protokołu dokonane na wniosek powódki z 2 marca 2010 r.
Postanowieniem z dnia 19 grudnia 2012 r. Sąd Apelacyjny odrzucił skargę
jako nieopartą na ustawowej podstawie. Wyjaśnił, że wskazane przez skarżącą
podstawy restytucyjne wymagają ujawnienia się po prawomocnym zakończeniu
sprawy okoliczności, które - gdyby były znane wcześniej - miałyby wpływ na treść
zapadłego rozstrzygnięcia. Takiego charakteru nie miało sporządzenie przez Sąd
Okręgowy jednolitego protokołu rozprawy, uwzględniającego uzupełnienia i
sprostowania dokonane na wniosek powódki, gdyż było to tylko techniczne
włączenie do treści protokołu zarządzenia z dnia 15 marca 2010 r., którym wniosek
ten został rozpoznany. Merytoryczna korekta protokołu nastąpiła więc przed
wydaniem przez Sąd Apelacyjny wyroku z dnia 16 czerwca 2010 r. i była temu
Sądowi znana. Protokół nie był przerobiony, ani podrobiony, a zmiany w treści
zapisów, które powódka uważa za decydujące dla sposobu rozstrzygnięcia sprawy,
zdaniem Sądu nie miałaby wpływu na treść rozstrzygnięcia.
Powódka zaskarżyła powyższe postanowienie zażaleniem, domagając się
„wznowienia postępowania”. Z treści uzasadnienia wynika, że skarżąca zarzuca
wadliwe odczytanie przez Sąd Apelacyjny zmian w zapisach protokołu rozprawy,
pominięcie okoliczności, że ten Sąd nie odniósł się do zmian w uzasadnieniu
wyroku z dnia 16 czerwca 2010 r. oraz nieuwzględnienie faktu przerobienia
protokołu walnego zgromadzenia wspólników pozwanej, na którym podjęto
zaskarżoną przez powódkę uchwałę.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Skarga
o
wznowienie
postępowania
jest
nadzwyczajnym
środkiem
zaskarżenia o limitowanych podstawach. Wybór podstawy wznowienia należy do
skarżącego i wiąże sąd rozpoznający skargę. Powódka powołała podstawy
przewidziane w art. 403 § 1 pkt 1 i w art. 403 § 2 k.p.c. a jako ich uzasadnienie
wskazała fakt sporządzenia przez Sąd Okręgowy dopiero dwa lata po
prawomocnym rozstrzygnięciu sprawy sprostowanego protokołu z rozprawy, na
której wydany został wyrok w pierwszej instancji. Sąd Apelacyjny słusznie jednak
ocenił, że wykonanie przez Sąd Okręgowy ujednoliconego odpisu protokołu miało
charakter odtwórczy i nie wnosiło nowych treści, nieznanych wcześniej sądom
rozpoznającym sprawę, szczególnie Sądowi Apelacyjnemu, wydającemu wyrok
z dnia 16 czerwca 2010 r. Zmiany w treści protokołu z rozprawy wprowadzone
zostały zarządzeniem z dnia 15 marca 2010 r., zarządzenie to znajdowało się
w aktach sprawy od chwili wydania, jego treść nie może więc zostać uznana za
nowość w rozumieniu art. 403 § 2 k.p.c.
Sprostowanie
protokołu
jest
czynnością
przewidzianą
w przepisach
postępowania cywilnego (art. 160 k.p.c.), uwzględniającą możliwość wystąpienia
błędów w pisemnym odtworzeniu treści wypowiedzi i potrzebę ich poprawienia.
Problem ten rozwiązuje zapisywanie przebiegu rozprawy za pomocą aparatury
rejestrującej. Usunięcie usterek pisemnego protokołu w drodze przewidzianej w art.
160 k.p.c. (w brzmieniu obowiązującym w marcu 2010 r.) nie stanowiło więc jego
przerobienia lecz nadawało mu właściwą treść. Również wcześniejszy protokół nie
był przerobiony, gdyż „przerobienie” dotyczyć może dokumentu już istniejącego,
a nie dopiero powstającego. Ponadto musi być ujawnione po prawomocnym
zakończeniu postępowania. Słusznie więc Sąd Apelacyjny ocenił, że skarga
powódki nie została oparta na ustawowej podstawie i podlega odrzuceniu na
podstawie art. 410 § 1 k.p.c.
Natomiast zawarte w uzasadnieniu rozważania odnoszące się do znaczenia
dla rozstrzygnięcia sprawy zmian wprowadzonych do pierwotnego protokołu
wykraczają poza dopuszczalny zakres badania na etapie wstępnej kontroli
skargi, przeprowadzanej w oparciu o art. 410 § 1 k.p.c. Zarzuty podniesione przez
skarżącą w tym zakresie, podobnie jak argumentacja Sądu Apelacyjnego
są pozbawione znaczenia. Również argumenty dotyczące przerobienia protokołu
walnego zgromadzenia, które powódka zgłosiła w zażaleniu, nie mogą stanowić
podstawy skargi, skoro dotyczą okoliczności znanych powódce już w toku
pierwotnego rozpoznania sprawy.
Z tych przyczyn zażalenie powódki należało oddalić (art. 394 1 § 3 k.p.c.
w zw. z art. 39814 k.p.c.).