Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III CZ 23/07 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal rejected for insufficient court fee payment by professional counsel.

Numero d'incarto III CZ 23/07
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the appellant's appeal because the required court fee was paid in an incorrect amount, falling short of the statutory obligation. Although the appellant's lawyer admitted the underpayment and suggested the court should either demand full payment or proceed with a reduced claim, the court rejected this argument. The decision rests on the principle that any fee paid below the legal requirement fails to satisfy the fiscal duty owed to the state, leaving no legal basis for the appeal to be entertained.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 1302 § 3 k.p.c.; Art. 1302 § 1-5 k.p.c. in the form of the Act of 8 July 2005 on court costs in civil matters; Payment of court fees in an amount lower than the due amount does not constitute proper payment and results in the automatic rejection of the appeal without summons.

Parole chiave

Generato dall'IA
court fee payment professional counsel automatic rejection fiscal obligation civil procedure law insufficient payment court costs

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 1302 § 3 k.p.c.
art. 1302 § 3 k.p.c. Przepis ten stanowi, że sąd odrzuca bez wezwania o uiszczenie
Art. 1302 § 1-5 k.p.c.
art. 1302 § 3 k.p.c. Przepis ten stanowi, że sąd odrzuca bez wezwania o uiszczenie
Act of 8 July 2005 on court costs in civil matters
Art. 8 of the Act of 13 June 1967 on court costs in civil matters
powodowa zwolniona została od kosztów sądowych na podstawie art. 8 ustawy
Art. 149 ust. 1
Art. 398 § 14 k.p.c.
oddaleniu (art. 39814 w zw.
Art. 3941 § 3 k.p.c.
z art. 3941 § 3 k.p.c.).
Art. 98 § 1 and 3 k.p.c.
zażaleniowego orzeczono na podstawie art. 98 § 1 i 3 w zw.
Art. 108 § 1 k.p.c.
Art. 3982 § 1 k.p.c.
§ 3, art. 39821 i art. 391 § 1 k.p.c.
Art. 391 § 1 k.p.c.
39821 i art. 391 § 1 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III CZ 23/07

POSTANOWIENIE

Dnia 26 kwietnia 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Barbara Myszka (przewodniczący)

SSN Mirosław Bączyk

SSN Henryk Pietrzkowski (sprawozdawca)

w sprawie z powództwa Powiatu K. reprezentowanego przez Dyrektora

Domu Pomocy Społecznej w K.

przeciwko Przedsiębiorstwu Projektowo-Produkcyjnemu "E." sp. z o.o.

z siedzibą w K. oraz Z. P.

o zapłatę,

po rozpoznaniu w Izbie Cywilnej na posiedzeniu niejawnym

w dniu 26 kwietnia 2007 r.,

zażalenia strony powodowej

na postanowienie Sądu Apelacyjnego w […]

z dnia 15 listopada 2006 r.,

oddala zażalenie i zasądza od strony powodowej na rzecz

pozwanej Spółki kwotę 1800 (jeden tysiąc osiemset) zł tytułem

zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego.

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem Sąd Apelacyjny odrzucił, wniesioną w dniu

12 maja 2006 r. przez pełnomocnika powoda, którym jest adwokat, apelację od

wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 8 lutego 2006 r., stwierdzając, że apelacja

nie została opłacona należną opłatą, bowiem zamiast kwoty 3 043 zł uiszczona

została kwota 3 000 zł.

W zażaleniu, zawierającym wniosek o „uchylenie tego postanowienia

i rozpoznanie wniesionej apelacji”, pełnomocnik powoda przyznał, że „wpis został

wniesiony o 43 zł za mały”. Podniósł, że „w takiej sytuacji należało albo wezwać

powoda do uzupełnienia wpisu, albo rozpatrzyć powództwo z umniejszoną kwotą”.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Opłata

uiszczona w niepełnej wysokości nie jest należną opłatą.

(zob. m.in. orzeczenia Sądu Najwyższego z dnia 3 października 2003 r., III CZ

94/03, niepubl., z dnia 18 lutego 2005 r., V CZ 182/04, niepubl. oraz z dnia

23 sierpnia 2006 r., I CNP 44/06, niepubl.).

Skutki nienależytego uiszczenia opłat od środków odwoławczych i środków

zaskarżenia wnoszonych przez profesjonalnych pełnomocników określa obecnie

art. 1302 § 3 k.p.c. Przepis ten stanowi, że sąd odrzuca bez wezwania o uiszczenie

opłaty pismo wniesione przez adwokata, radcę prawnego lub rzecznika

patentowego środki odwoławcze lub środki zaskarżenia (apelację, zażalenie,

skargę kasacyjną, skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

orzeczenia, sprzeciw od wyroku zaocznego, zarzuty od nakazu zapłaty, skargę na

orzeczenie referendarza sądowego) podlegające opłacie w wysokości stałej lub

stosunkowej,

obliczonej

od

wskazanej

przez

stronę

wartości

przedmiotu

zaskarżenia (art. 1302 § 3 k.p.c.). Rygory procesowe będące konsekwencją

nieopłacenia

lub

nienależytego

opłacenia

środka

odwoławczego

przez

profesjonalnego pełnomocnika są konsekwencją wprowadzenia z dniem 2 marca

2006 r. zasady samoobliczania

i samoopłacania kosztów sądowych przez

zawodowych pełnomocników procesowych (art.1302 § 1 – 5 k.p.c. w brzmieniu

nadanym art.126 pkt 12 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o kosztach sądowych

w sprawach cywilnych, Dz. U. Nr 167, poz.1398 ze zm.). Przedstawiona przez

autora zażalenia koncepcja „wezwania powoda do uzupełnienia wpisu albo

rozpatrzenia powództwa z umniejszoną kwotą” nie znajduje żadnych podstaw

prawnych, nie uwzględnia ponadto przyjętej w judykaturze i doktrynie zasady, że

każda opłata w wysokości niższej niż należna nie spełnia fiskalnego obowiązku

wobec Skarbu Państwa.

Podniesiona poza zarzutami zawartymi w zażaleniu okoliczność, że strona

powodowa zwolniona została od kosztów sądowych na podstawie art. 8 ustawy

z dnia 13 czerwca 1967 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (tekst jedn.

Dz. U. z 2002 r. Nr 9, poz. 88 ze zm.), nie ma znaczenia dla oceny bezskuteczności

zażalenia, skoro w świetle mających zastosowanie przepisów ustawy z dnia 8 lipca

2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych strona powodowa, po wydaniu

wyroku przez sąd pierwszej instancji (verba legis „danej instancji”) już nie korzysta

z ustawowego zwolnienia od kosztów (art.149 ust.1).

Z przytoczonych względów zażalenie, jako nieuzasadnione, podlegało

oddaleniu (art. 39814 w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c.). O kosztach postępowania

zażaleniowego orzeczono na podstawie art. 98 § 1 i 3 w zw. z art.108 § 1, art. 3941

§ 3, art. 39821 i art. 391 § 1 k.p.c.

db