Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III CZ 223/24 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal on cassation rejection due to insufficient property value threshold under Civil Procedure Code. The court held the appeal inadmissible because the disputed value was 150 zł, below the statutory limit for cassation. The request to restore the filing deadline was also rejected as the appeal itself was inadmissible. The decision clarifies that incidental non-property effects do not negate the property nature of the case. The appeal is dismissed, and the appellant bears the costs. The ruling emphasizes strict adherence to the monetary threshold for cassation appeals. The court notes the appellant did not contest the property nature during the proceedings. The decision applies the Civil Procedure Code provisions on cassation admissibility. The appeal is dismissed, and the appellant bears the costs. The ruling emphasizes strict adherence to the monetary threshold for cassation appeals. The court notes the appellant did not contest the property nature during the proceedings. The decision applies the Civil Procedure Code provisions on cassation admissibility.

Numero d'incarto III CZ 223/24
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the appellant's appeal against the district court's rejection of a cassation complaint. The appellant argued the case was not purely property-related, but the court found the dispute inherently property-based despite incidental non-property effects. Since the claimed value of 150 zł fell below the statutory threshold for cassation, the complaint was inadmissible, and the request to restore the filing deadline was also rejected. The court ruled that the appeal was inadmissible under the Civil Procedure Code, resulting in the dismissal of the appeal and the assignment of costs to the appellant.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3982 § 1 k.p.c.; Art. 3986 § 2 k.p.c.: A cassation complaint is inadmissible if the value of the subject matter does not meet the statutory threshold, even if the execution of the judgment may affect non-property rights of the respondent.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation admissibility property value threshold Civil Procedure Code non-property rights restoration of deadline inadmissible appeal costs of appeal ritiro della querela penale

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 3982 § 1 k.p.c.
Zdaniem żalącego, Sąd Okręgowy w Koszalinie naruszył art. 3982 § 1 k.p.c., przez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że przedmiotowa sprawa miała charakter majątkowy.
art. 3986 § 2 k.p.c.
3982 § 1 k.p.c.) i podlegającą odrzuceniu przez Sąd drugiej instancji na podstawie art. 3986 § 2 k.p.c. W tej sytuacji rozstrzygnięcie w przedmiocie wniosku pozwanego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej zasadnie zostało odrzucone w świetle art.
art. 171 k.p.c.
W tej sytuacji rozstrzygnięcie w przedmiocie wniosku pozwanego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej zasadnie zostało odrzucone w świetle art. 171 k.p.c. Jedynie uzupełniającą należy wskazać, że zgodnie z art.
art. 3941 § 1 pkt 1 k.p.c.
Jedynie uzupełniającą należy wskazać, że zgodnie z art. 3941 § 1 pkt 1 k.p.c. zażalenie do Sądu Najwyższego przysługuje na postanowienie sądu drugiej instancji odrzucające skargę kasacyjną albo skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia.
art. 39821 k.p.c.
Przy rozpoznawaniu zażalenia na postanowienie odrzucające skargę kasacyjną, na wniosek skarżącego zawarty w zażaleniu (art. 39821 k.p.c. w zw.
art. 380 k.p.c.
z art. 380 k.p.c.), Sąd Najwyższy może jednak badać zasadność odmowy przywrócenia terminu do dokonania czynności koniecznych dla wniesienia skargi albo zasadność odrzucenia takiego wniosku (zob.
art. 98 § 1, § 11 k.p.c.
3941 § 3 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł, jak w punkcie pierwszym sentencji postanowienia.O kosztach postępowania zażaleniowego orzeczono na podstawie art. 98 § 1, § 11, art.
art. 99 k.p.c.
98 § 1, § 11, art. 99 k.p.c. w zw.
art. 391 § 1 k.p.c.
art. 3941 § 3 k.p.c.
39821 i art. 3941 § 3 k.p.c. wniósł o jego kontrolę w zakresie punktu drugiego rozstrzygnięcia.
§ 10 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienie Sądu Najwyższy z 11 sierpnia 1999 r., I CKN 367/99
uchwała składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższy z 31 maja 2000 r.
uchwała Sądu Najwyższy z 4 stycznia 2008 r., III CZP 119/07
postanowienie Sądu Najwyższy z 20 września 2013 r., II CZ 50/13
postanowienie Sądu Najwyższy z 25 czerwca 2014 r., IV CZ 36/14
postanowienie Sądu Najwyższy z 24 września 2015 r.
postanowienie Sądu Najwyższy z 26 kwietnia 2019 r., V CZ 16/19
III CZP 111/05
Supreme Court rules that appeals against apartment owners' resolutions on management are property rights cases.
III CZP 54/09
Fixed court fee for personality rights applies only to non-monetary claims, not monetary damages.
V CSK 291/11
Cassation appeal dismissed; separate proceedings mean costs cannot be summed with third-party intervenor's share.
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

III CZ 223/24 POSTANOWIENIE 27 listopada 2024 r.Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: SSN Dariusz Dończyk po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym 27 listopada 2024 r. w Warszawie‎zażalenia S.K.‎na postanowienie Sądu Okręgowego w Koszalinie‎z 12 sierpnia 2024 r., VII WSC 13/24 (VII Ca 817/23),‎w sprawie z powództwa Wspólnoty Mieszkaniowej przy ulicy […] w K.‎przeciwko S.K.‎o zobowiązanie do określonego działania, 1) oddala zażalenie;

2) zasądza od pozwanego na rzecz powódki kwotę 240 (dwieście czterdzieści) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego z odsetkami, w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, za czas po upływie tygodnia od dnia doręczenia pozwanemu odpisu niniejszego orzeczenia do dnia zapłaty. (A.G.)

UZASADNIENIE

Sąd Okręgowy w Koszalinie postanowieniem z 12 sierpnia 2024 r., odrzucił skargę kasacyjną pozwanego S.K. (pkt 1), od wyroku tego Sądu z 21 marca 2024 r., wydanego sprawie (sygn. akt VII Ca 817/23) z powództwa Wspólnoty Mieszkaniowej przy ulicy […] w K. o zobowiązanie do określonego działania, a ponadto odrzucił wniosek pozwanego o przywrócenie terminu do złożenia tej skargi (pkt 2). W ocenie Sądu Okręgowego w Koszalinie skarga kasacyjna pozwanego była niedopuszczalna, gdyż nie spełniła kryterium majątkowego wobec wskazania przez skarżącego wartości przedmiotu zaskarżenia na kwotę 150 zł.

Mając na względzie majątkowy charakter sprawy, Sąd Okręgowy postanowił o odrzuceniu tej skargi kasacyjnej, przy czym, przyjął, że odrzuceniu podlegał także wniosek pozwanego o przywrócenie terminu do jej wniesienia wobec niedopuszczalności skargi kasacyjnej.Postanowienie Sądu Okręgowego w Koszalinie z 12 sierpnia 2024 r. zaskarżył zażaleniem pozwany S.K. odnośnie do jego punktu pierwszego i jednocześnie na podstawie art. 380 w zw. z art. 39821 i art. 3941 § 3 k.p.c. wniósł o jego kontrolę w zakresie punktu drugiego rozstrzygnięcia.

Zdaniem żalącego, Sąd Okręgowy w Koszalinie naruszył art. 3982 § 1 k.p.c., przez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że przedmiotowa sprawa miała charakter majątkowy. Nadto, w ocenie żalącego, Sąd ten powinien był także, wobec niewątpliwej dopuszczalności przedmiotowej skargi kasacyjnej, rozpoznać wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Pozwany wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w zakresie punktu pierwszego, a odnośnie do punktu drugiego, o jego zmianę poprzez przywrócenie terminu do złożenia skargi kasacyjnej.W odpowiedzi na zażalenie strona powodowa wniosła o jego oddalenie.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:W pierwszej kolejności należy odnieść się do zasadniczego zarzutu zażalenia, wedle którego Sąd Okręgowy w Koszalinie naruszył art. 3982 § 1 k.p.c., przez jego błędną interpretację i w konsekwencji błędne przyjęcie, iż przedmiotem sprawy był spór o prawa majątkowe.

W zażaleniu pełnomocnik skarżącego próbował wykazać, że sprawa, w której została wniesiona skarga kasacyjna, nie jest sprawą o prawa majątkowe, lecz o prawa niemajątkowe, a jej rozstrzygnięcie będzie oddziaływać na jego sferę dóbr osobistych (niezasadne pozbawienia możliwości korzystania z tzw. mediów może być uznane, zdaniem pozwanego, za naruszające jego dobra osobiste), a tylko pośrednio na sferę ekonomiczną. Podkreślił także, że spór pomiędzy stronami ma charakter niemajątkowy dotycząc prawa do odbioru sygnału za pośrednictwem zamontowanego na zlecenie skarżącego sprzętu odbiorczego (anteny satelitarnej), które to prawo zaklasyfikował do sui generis dóbr osobistych.Zgodnie z art. 3982 k.p.c. w sprawach o prawa majątkowe skarga kasacyjna jest niedopuszczalna, jeżeli wartość przedmiotu zaskarżenia jest niższa niż pięćdziesiąt tysięcy złotych.

Przedmiotem sprawy są prawa majątkowe, jeżeli zgłoszone żądanie zmierza do ochrony dobra o majątkowym charakterze, służąc realizacji interesów majątkowych. O kwalifikacji tej decyduje typowy interes, jaki realizuje sporne prawo. Za majątkowe uznaje się prawa rzeczowe, wierzytelności opiewające na świadczenia majątkowe, prawa majątkowe małżeńskie i prawa własności intelektualnej (zob. uchwały Sądu Najwyższego: z 9 grudnia 2005 r., III CZP 111/05, OSNC 2006, nr 11, poz. 183 i z 16 października 2009 r., III CZP 54/09, OSNC 2010, nr 3, poz. 34, oraz postanowienia Sądu Najwyższego: z 22 czerwca 2012 r., V CSK 291/11, z 16 października 2014 r., III CZ 42/1, z 28 stycznia 2015 r., II CZ 87/14 i z 8 grudnia 2016 r., III CZ 53/16).

Konfrontując zaprezentowane powyżej stanowisko Sądu Najwyższego z twierdzeniami skarżącego zawartymi w jego zażaleniu należy stwierdzić, że przedmiotową sprawę można zaliczyć do kategorii spraw z zakresu prawa rzeczowego, jako dotyczącą prawa do korzystania z rzeczy i roszczenia z tym związanego, co wynika przede wszystkim z treści pozwu zawierającego żądanie dochodzone przez stronę powodową – o zobowiązanie pozwanego do określonego do określonego działania - oraz podstawy materialnoprawnej tego żądania. Spór wynikł bowiem z przekroczenia przez pozwanego – według twierdzeń powoda – dozwolonego, według art. 12 ust. 1 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (obecnie tekst jedn.

Dz.U. z 2021 r., poz. 1048), zakresu dozwolonego korzystania z części wspólnych budynku przez zamontowanie anteny satelitarnej na elewacji budynku. Taka treść żądania, wywodzona z przepisów regulujących funkcjonowanie wspólnot mieszkaniowych, dotyczyła sporu na tle zarządu nieruchomością wspólną, a więc będącej przedmiotem współwłasności. Sprawy wywołane sporem wynikającym z zarządu nieruchomością wspólną – a więc objętej węzłem współwłasności - należą niewątpliwie do spraw o prawa majątkowe według terminologii użytej w art. 3982 § 1 k.p.c., w których o dopuszczalności skargi kasacyjnej decyduje wartość przedmiotu zaskarżenia, która nie może być niższa niż pięćdziesiąt tysięcy złotych.

Tej kategorii sprawie można przypisać wartość ekonomiczną (rynkową), o czym świadczy chociażby koszt demontażu anteny z elewacji budynku. Wyżej przedstawionej oceny charakteru sprawy nie zmienia szeroko uzasadnia w uzasadnieniu zażalenia okoliczność, że wykonanie wyroku uwzględniającego powództwo może oddziaływać także na chronione dobra pozwanego o charakterze niemajątkowym. Taki skutek występuje często w przypadku realizacji orzeczeń dotyczących praw rzeczowych np. powództaw o wydanie nieruchomości, co nie oznacza, że przez to sprawę należy kwalifikować jako mającą charakter niemajątkowy.

Ubocznie tylko należy zauważyć, że w toku postępowania przed wniesieniem skargi kasacyjnej majątkowego charakteru sprawy jako majątkowej nie kwestionował sam pozwany, o czym świadczy treść odpowiedzi na pozew (k. 49), w którym nie podniesiono zarzutu rozpoznawania sprawy przez niewłaściwy sąd (zob. art. 17 pkt 1 k.p.c.) oraz treść apelacji wniesionej od wyroku Sadu pierwszej instancji (k. 151), w której wskazano wartość przedmiotu zaskarżenia na kwotę 150 zł. Uwzględniając powyższą ocenę Sąd Okręgowy w Koszalinie trafnie zakwalifikował sprawę jako majątkową w rozumieniu art. 3982 § 1 k.p.c. W konsekwencji, jeżeli wartość przedmiotu zaskarżenia wyrażała się kwotą 150 zł, która, nadto, nie była kwestionowana (tożsama zarówno w treści pozwu, jak też, w zakresie środków zaskarżenia), skargę kasacyjną pozwanego należało uznać za niedopuszczalną (art. 3982 § 1 k.p.c.) i podlegającą odrzuceniu przez Sąd drugiej instancji na podstawie art. 3986 § 2 k.p.c. W tej sytuacji rozstrzygnięcie w przedmiocie wniosku pozwanego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej zasadnie zostało odrzucone w świetle art. 171 k.p.c. Jedynie uzupełniającą należy wskazać, że zgodnie z art. 3941 § 1 pkt 1 k.p.c. zażalenie do Sądu Najwyższego przysługuje na postanowienie sądu drugiej instancji odrzucające skargę kasacyjną albo skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia.

Postanowienie odrzucające wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej nie jest takim orzeczeniem, gdyż nie zostało ono wymienione w § 1 pkt 2 oraz w § 3 tego przepisu. Przy rozpoznawaniu zażalenia na postanowienie odrzucające skargę kasacyjną, na wniosek skarżącego zawarty w zażaleniu (art. 39821 k.p.c. w zw. z art. 380 k.p.c.), Sąd Najwyższy może jednak badać zasadność odmowy przywrócenia terminu do dokonania czynności koniecznych dla wniesienia skargi albo zasadność odrzucenia takiego wniosku (zob. np. postanowienie Sądu Najwyższego z 11 sierpnia 1999 r., I CKN 367/99, OSNC 2000, nr 3, poz. 48, uchwałę składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z 31 maja 2000 r., , OSNAPiUS 2000, nr 24, poz. 887, uchwałę Sądu Najwyższego z 4 stycznia 2008 r., III CZP 119/07, OSNC-ZD 2008, nr D, poz. 98 oraz postanowienia Sądu Najwyższego: z z 20 września 2013 r., II CZ 50/13, z 25 czerwca 2014 r., IV CZ 36/14, z 24 września 2015 r. i z 26 kwietnia 2019 r., V CZ 16/19).

Z tych wszystkich względów, na podstawie art. 39814 w związku z art. 3941 § 3 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł, jak w punkcie pierwszym sentencji postanowienia.O kosztach postępowania zażaleniowego orzeczono na podstawie art. 98 § 1, § 11, art. 99 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1, art. 3941 § 3 oraz przepisów § 10 ust. 2 pkt 2 w zw. z § 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r., poz. 1935). (A.G.)r.g.‎