Supreme Court dismisses appeal for late cassation appeal due to lawyer's legal error on court fees.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the appellant's appeal against the lower court's rejection of a cassation appeal filed late due to unpaid fees. The appellant's lawyer incorrectly paid a lower fee for establishing a land registry entry instead of the higher fee required for entering property ownership rights. The court held that a professional lawyer's mistake regarding statutory fee amounts constitutes a legal error, not a lack of fault under the relevant procedural law, thus barring the restoration of the deadline.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 168 § 1 k.p.c.; Art. 3986 § 2 k.p.c.; Art. 380 k.p.c.; Art. 3941 § 3 k.p.c.; Art. 42 ust. 1 u.k.s.c.; Art. 44 ust. 1 pkt 1 u.k.s.c.: A professional lawyer's error in calculating or paying the correct court fee for a procedural act constitutes a legal fault that precludes the restoration of the filing deadline.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III CZ 22/07
POSTANOWIENIE
Dnia 26 kwietnia 2007 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Barbara Myszka (przewodniczący, sprawozdawca)
SSN Mirosław Bączyk
SSN Henryk Pietrzkowski
w sprawie z powództwa Skarbu Państwa-Starosty K.
przeciwko J. B.-B., T. G. i W. B.
o założenie księgi wieczystej i wpis prawa własności,
po rozpoznaniu w Izbie Cywilnej na posiedzeniu niejawnym
w dniu 26 kwietnia 2007 r.,
zażalenia uczestniczki J. B.-B.
na postanowienie Sądu Okręgowego w K.
z dnia 28 listopada 2006 r.,
oddala zażalenie.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 20 marca 2006 r. Sąd Okręgowy w K. odrzucił
skargę kasacyjną uczestniczki J. B. – B., stwierdzając, że skarga ta nie została
należycie opłacona, gdyż pełnomocnik uczestniczki wniósł opłatę stałą w kwocie 60
zł, pobieraną zgodnie z art. 44 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach
sądowych w sprawach cywilnych (Dz.U. Nr 167, poz. 1398 ze zm. – dalej: „u.k.s.c.”)
od wniosku o założenie księgi wieczystej, podczas gdy, zgodnie z art. 42 ust. 1 tej
ustawy, powinien uiścić opłatę stałą w kwocie 200 zł, należną od wniosku o wpis w
księdze wieczystej prawa własności (art. 3986 § 2 w związku z art. 1302 § 3 k.p.c.).
Uczestniczka zaskarżyła postanowienie odrzucające skargę kasacyjną
zażaleniem, a ponadto złożyła wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia
opłaty i wniosła prawidłowo opłaconą skargę kasacyjną.
Zażalenie
uczestniczki
zostało
przez
Sąd
Najwyższy
oddalone
postanowieniem z dnia 6 lipca 2006 r.
Z kolei postanowieniem z dnia 28 listopada 2006 r. Sąd Okręgowy oddalił
wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi kasacyjnej i wniesioną skargę
kasacyjną odrzucił. Stwierdził, że przyczyną uchybienia terminowi była pomyłka
pełnomocnika
uczestniczki
co
do
wysokości
należnej
opłaty. Warunkiem
uwzględnienia wniosku o przywrócenie terminu jest natomiast brak winy osoby,
która uchybiła terminowi do dokonania czynności procesowej. Zdaniem Sądu
Okręgowego, w zakresie wiedzy prawniczej nie można powoływać się na brak winy,
dlatego trzeba uznać, że przewidziana w art. 168 k.p.c. przesłanka braku winy nie
została w sprawie wykazana. W tej sytuacji wniosek o przywrócenie terminu
podlegał oddaleniu, a skarga kasacyjna odrzuceniu (art. 3986 § 2 k.p.c.).
W zażaleniu na postanowienie odrzucające skargę kasacyjną uczestniczka
zarzuciła Sądowi Okręgowemu naruszenie art. 168 § 1 k.p.c. przez błędną i wysoce
formalistyczną
wykładnię,
polegającą
na
nieuwzględnieniu
obiektywnych
i całkowicie nowych okoliczności związanych z charakterem rozstrzygnięcia
i wymierzeniem opłaty, oraz art. 14 ust. 1 i art. 23 ust. 2 u.k.s.c. przez ich
pominięcie, mimo że w świetle tych przepisów wniesiona skarga kasacyjna
podlegała opłacie stałej w wysokości 40 zł. W konkluzji żaląca wniosła o uchylenie
zaskarżonego postanowienia i nadanie złożonej skardze kasacyjnej dalszego biegu
ewentualnie przekazanie sprawy, w zakresie wniosku o przywrócenie terminu, do
ponownego rozpoznania.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Z treści złożonego zażalenia wynika, że żaląca kwestionuje stanowisko Sądu
Okręgowego dotyczące wysokości opłaty należnej od wniesionej skargi kasacyjnej,
a „z ostrożności” także postanowienie oddalające wniosek o przywrócenie terminu
do wniesienia skargi kasacyjnej.
Uszło uwagi żalącej, że Sąd Najwyższy, rozpoznając zażalenie na
postanowienie Sądu Okręgowego z dnia 20 marca 2006 r., rozstrzygnął już kwestię
wysokości opłaty należnej od wniesionej przez nią skargi kasacyjnej i zaaprobował
wyrażone w tym postanowieniu stanowisko, że skarga podlegała opłacie stałej
w wysokości 200 zł, określonej w art. 42 ust. 1 u.k.s.c. W tej sytuacji kwestia
wysokości należnej opłaty nie podlega już ponownemu badaniu.
Sąd Najwyższy – rozpoznając zażalenie na postanowienie sądu drugiej
instancji odrzucające skargę kasacyjną – na wniosek strony, rozpoznaje również te
postanowienia sądu drugiej instancji, które nie podlegały zaskarżeniu w drodze
zażalenia, a miały wpływ na rozstrzygnięcie sprawy (art. 380 w związku z art. 398 21
i art. 3941 § 3 k.p.c.). Do takich postanowień należy postanowienie oddalające
wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej czy do uiszczenia
należnej od niej opłaty.
Kwestionując prawidłowość postanowienia o odmowie przywrócenia terminu,
żaląca podniosła, że jest ono wyrazem daleko posuniętego formalizmu,
nieodpowiadającego rzeczywistym intencjom art. 168 § 1 k.p.c., Sąd Okręgowy nie
uwzględnił bowiem, że błąd dotyczący wysokości opłaty wynikał z całkowitej
nowości przepisów i stanowił pomyłkę, która jest rzeczą ludzką.
Odnosząc się do tego zarzutu, trzeba przypomnieć, że, zgodnie z art. 168 §
1 k.p.c., przywrócenie terminu może nastąpić tylko wtedy, gdy strona nie dokonała
w terminie czynności procesowej bez swej winy. Brak winy strony w uchybieniu
terminowi podlega ocenie z uwzględnieniem wszystkich okoliczności danej sprawy,
w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać
od strony dbającej należycie o swoje interesy. Przykładowo, o braku winy można
mówić w wypadku choroby strony czy jej pełnomocnika, która uniemożliwia
podjęcie działania nie tylko osobiście, ale i skorzystanie z pomocy innych osób,
w wypadku klęski żywiołowej, katastrofy, czy w wypadku udzielenia stronie mylnej
informacji przez pracownika sądu.
W niniejszej sprawie przyczyną nieuiszczenia należnej opłaty od skargi
kasacyjnej nie były tego rodzaju przeszkody, lecz błąd popełniony przez
profesjonalnego
pełnomocnika,
który
–
wnosząc
skargę
kasacyjną
od
postanowienia oddalającego apelację od wpisu własności w księdze wieczystej –
niewłaściwie zastosował przepisy powołanej na wstępnie ustawy z dnia 28 lipca
2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych i zamiast opłaty przewidzianej
w art. 42 ust. 1 tej ustawy uiścił opłatę stałą w kwocie 60 zł, jaką, zgodnie z art. 44
ust. 1 pkt 1 u.k.s.c. pobiera się od wniosku o założenie księgi wieczystej. Tego
rodzaju błąd profesjonalnego pełnomocnika jest błędem w zakresie stosowania
prawa, który nie może stanowić podstawy do żądania przywrócenia terminu.
Z tych względów Sąd Najwyższy na zasadzie art. 39814 w związku z art. 3941
§ 3 k.p.c. oddalił zażalenie jako pozbawione uzasadnionych podstaw.
jc