Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III CZ 214/22 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal on eviction case where disputed value is below statutory threshold for cassation. Appeal rejected due to lack of jurisdictional value. Court clarifies valuation rules for eviction cases.

Numero d'incarto III CZ 214/22
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the appellants' appeal against the District Court's rejection of their cassation complaint in an eviction case. The District Court correctly found the cassation inadmissible because the disputed value of 4,241 zł fell below the 50,000 zł threshold required by Article 3982 § 1 of the Civil Procedure Code. The appellants argued the case had mixed civil and administrative elements, but the Court ruled that the civil nature of the eviction claim and the specific valuation rules for such cases preclude any exception to the monetary threshold.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3982 § 1 k.p.c.; Art. 23 § 2 k.p.c.: In eviction proceedings for residential premises occupied without legal title or under a lease, the value of the subject matter for cassation is determined by the three-month rent equivalent, rendering the case inadmissible if this value falls below the statutory threshold.

Parole chiave

Generato dall'IA
eviction proceedings cassation inadmissibility value of subject matter statutory threshold mixed legal character civil procedure code judicial appeal sfratto

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 3982 § 1 k.p.c.
Tymczasem w niniejszej sprawie wartość przedmiotu sporu określono w pozwie, w apelacji pozwanych oraz skardze kasacyjnej na 4 241 zł., a więc poniżej wartości określonej w art. 3982 § 1 k.p.c.Zażalenie na ww.
Art. 398 § 2 k.p.c.
398² § 1, art. 398 § 2 k.p.c. w zw.
Art. 23 i 232 k.p.c.
z art. 23 i 232 k.p.c. w zw.
Art. 27 pkt 11 u.k.s.c.
Art. 39814 k.p.c.
Art. 3941 § 3 k.p.c.
Art. 98 k.p.c.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 98 k.p.c.
art. 3982 § 1 k.p.c
W uzasadnieniu Sąd Okręgowy wskazał, że stosownie do art. 3982 § 1 k.p.c.
art. 398 § 2 k.p.c
398² § 1, art. 398 § 2 k.p.c.
art. 23 k.p.c
Sąd Najwyższy przyjmował, że wartość przedmiotu zaskarżenia w sprawie o eksmisję z lokalu mieszkalnego osoby zajmującej go „jak najemca” może być oznaczona według zasad określonych w art. 23 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

III CZ 214/22 POSTANOWIENIE Dnia 7 marca 2023 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Wesołowski (przewodniczący, sprawozdawca)‎SSN Mariusz Załucki‎SSN Kamil Zaradkiewicz w sprawie z powództwa Agencji Mienia Wojskowego - Oddziału Regionalnego ‎w Warszawie‎przeciwko H. Z., A. Z., A. Z.1, A. Z.2‎z udziałem interwenienta ubocznego miasta stołecznego Warszawa‎o eksmisję,‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym 7 marca 2023 r. w Izbie Cywilnej ‎w Warszawie,‎zażalenia pozwanych‎na postanowienie Sądu Okręgowego w Warszawie‎z 17 lutego 2022 r., sygn. akt V Ca 2357/20, 1. oddala zażalenie;

2. zasądza od pozwanych na rzecz powoda kwotę 450 (czterysta pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego.

UZASADNIENIE

Postanowieniem z 17 lutego 2022 r. Sąd Okręgowy w Warszawie odrzucił skargę kasacyjną pozwanych H. Z., A. Z., A. Z.1 i A. Z. 2 od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie z 29 czerwca 2021 r., V Ca 2357/20, wydanego w sprawie z powództwa Agencji Mienia Wojskowego - Oddziału Regionalnego w Warszawie o eksmisję. W uzasadnieniu Sąd Okręgowy wskazał, że stosownie do art. 3982 § 1 k.p.c. skarga kasacyjna jest niedopuszczalna w sprawach o prawa majątkowe, w których wartość przedmiotu zaskarżenia jest niższa niż pięćdziesiąt tysięcy złotych, a w sprawach z zakresu prawa pracy i ubezpieczeń społecznych - niższa niż dziesięć tysięcy złotych.

Tymczasem w niniejszej sprawie wartość przedmiotu sporu określono w pozwie, w apelacji pozwanych oraz skardze kasacyjnej na 4 241 zł., a więc poniżej wartości określonej w art. 3982 § 1 k.p.c.Zażalenie na ww. postanowienie wnieśli pozwani, zarzucając mu naruszenie art. 398² § 1, art. 398 § 2 k.p.c. w zw. z art. 23 i 232 k.p.c. w zw. z art.. 27 pkt 11 ustawy z dnia 21 kwietnia 2016 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych u.k.s.c.), wskazując, że w sprawach niemajątkowych dopuszczalność skargi kasacyjnej nie jest uzależniona od wartości przedmiotu zaskarżenia a sprawa posiada charakter mieszany, bowiem zawiera elementy zarówno o charakterze majątkowym jak i niemajątkowym.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Zażalenie jest bezpodstawne. Kwestia sposobu oznaczania wartości przedmiotu sporu oraz wartości przedmiotu zaskarżenia w sprawach o eksmisję z lokalu mieszkalnego była już przedmiotem rozważań Sądu Najwyższego. W orzeczeniach wydanych przed 2 marca 2006 r. Sąd Najwyższy przyjmował, że wartość przedmiotu zaskarżenia w sprawie o eksmisję z lokalu mieszkalnego osoby zajmującej go „jak najemca” może być oznaczona według zasad określonych w art. 23 k.p.c. (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z 13 sierpnia 1997 r., I CZ 87/97, OSNC 1998, nr 1, poz. 15).

Obowiązujący wówczas art. 7 ustawy z dnia 13 czerwca 1967 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (jedn. tekst: Dz. U. z 2002 r. Nr 9, poz. 88 ze zm. – dalej: „u.k.s.c. -1967”) nie dotyczył wprawdzie sposobu oznaczenia wartości przedmiotu sporu, a jedynie sposobu obliczenia wpisu (opłaty od pozwu), niemniej Sąd Najwyższy stał na stanowisku, że przy odpowiednim zastosowaniu reguł wynikających z tego przepisu oraz z art. 23 k.p.c. można obliczać wartość przedmiotu sporu oraz wartość przedmiotu zaskarżenia w sprawach o opróżnienie lokalu mieszkalnego zajmowanego bez tytułu prawnego lub na podstawie innego tytułu prawnego niż najem (zob. postanowienia z 12 lutego 1997 r., II CZ 7/97, z 15 października 1999 r., III CZ 104/99, z 23 lipca 2004 r., III CZ 51/04, IC 2005, nr 2, s. 48 i z 13 kwietnia 2005 r., V CZ 34/05).

Reguły te Sąd Najwyższy odnosił także do oznaczania wartości przedmiotu sporu oraz wartości przedmiotu zaskarżenia w sprawach przeciwko byłemu członkowi spółdzielni o nakazanie opróżnienia lokalu mieszkalnego należącego do spółdzielni mieszkaniowej (zob. postanowienia z 6 czerwca 1997 r., II CKN 47/97, OSNC 1997, nr 11, poz. 180, z 29 maja 1998 r., II CKN 789/97, z 16 listopada 1998 r., I CZ 151/98, OSNC 1999, nr 5, poz. 95, z 23 sierpnia 2001 r., III CKN 130/99). W postanowieniu z 8 kwietnia 1997 r., I CKN 18/97, Sąd Najwyższy wskazał, że wartością przedmiotu zaskarżenia w sprawie o opuszczenie lokalu przez domownika, wspólnie korzystającego z lokalu na podstawie użyczenia, powinna być kwota odpowiadająca jego trzymiesięcznemu udziałowi w należnościach z tytułu czynszu najmu tego lokalu (OSNC 1997, nr 10, poz. 145).

Identyczne stanowisko zajął w postanowieniu z 16 listopada 2000 r., I CZ 105/00, w którym wyjaśnił ponadto, że w sprawie o wydanie nieruchomości zajmowanej przez pozwanego bez tytułu prawnego, po rozwiązaniu umowy użyczenia, określenie wartości przedmiotu zaskarżenia następuje według zasad przewidzianych w art. 7 u.k.s.c. - 1967. 2 marca 2006 r. wszedł w życie, wprowadzony przez art. 126 pkt 2 u.k.s.c.- 2005, artykuł 23² k.p.c., zgodnie z którym w sprawach o wydanie nieruchomości posiadanej bez tytułu prawnego lub na podstawie tytułu innego niż najem lub dzierżawa wartość przedmiotu sporu oblicza się przyjmując, stosownie do rodzaju i sposobu korzystania z niej, podaną przez powoda sumę odpowiadającą trzymiesięcznemu czynszowi najmu lub dzierżawy należnego od danego rodzaju nieruchomości.

Przytoczony przepis swą treścią odpowiada art. 7 u.k.s.c. - 1967, z tym że pełni inną funkcję, należy bowiem do przepisów regulujących wartość przedmiotu sporu. W postanowieniu z 19 października 2007 r., I CZ 117/07, Sąd Najwyższy wyjaśnił, że do określenia czasowego zakresu obowiązywania art. 23² k.p.c. stosuje się w drodze analogii ogólną zasadą bezpośredniego działania nowej ustawy, w związku z czym od dnia 2 marca 2006 r. wartość przedmiotu sporu w sprawach o wydanie nieruchomości posiadanej bez tytułu prawnego albo na podstawie tytułu innego niż najem lub dzierżawa określa się na podstawie art. 23² k.p.c. (OSNC-ZD 2008, nr B, poz. 51).

Pochodzące sprzed 2 marca 2006 r. orzecznictwo Sądu Najwyższego w zakresie dotyczącym sposobu obliczania wartości przedmiotu sporu oraz wartości przedmiotu zaskarżenia w sprawach o opróżnienie lokali zajmowanych bez tytułu prawnego lub na podstawie tytułu innego niż najem lub dzierżawa, nie utraciło aktualności. Wręcz przeciwnie, w związku z wprowadzeniem art. 23² k.p.c., regulującego problematykę wartości przedmiotu sporu, stanowisko Sądu Najwyższego w tej kwestii uzyskało silniejszą podstawę normatywną. Jak wynika z przytoczonych przykładowo orzeczeń, stanowisko Sądu Najwyższego co do sposobu oznaczania wartości przedmiotu sporu oraz wartości przedmiotu zaskarżenia w sprawach o opróżnienie lokali mieszkalnych jest jednolite i można uznać je za utrwalone (zob. postanowienie SN z 3 lutego 2012, I CZ 149/11).

Żalący w drodze własnej interpretacji skutków wyroku Sądu Okręgowego zmierzają do wykazania zmiany charakteru sprawy na sprawę o hybrydowym, tj. majątkowo-niemajątkowym charakterze i w konsekwencji zmiany zasad obliczania wartości przedmiotu zaskarżenia, do czego brak jakiejkolwiek podstawy. Powoływane przez żalących judykaty Sądu Najwyższego na poparcie tej tezy dotyczą zupełnie innych sytuacji. Brak tu jakiejkolwiek analogii w stosunku do przedmiotu niniejszej sprawy.Bez znaczenia dla oznaczenia wartości przedmiotu zaskarżenia pozostać muszą także uwagi dotyczące administracyjno-prawnego charakteru stosunku łączącego strony.

Nie zmienia to bowiem majątkowego charakteru roszczenia objętego pozwem. Kwestia charakteru stosunku prawnego nie może być również wzięta pod uwagę w ramach postępowania zażaleniowego, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej. Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 398¹⁴ w związku z art. 394¹ § 3 k.p.c. orzekł, jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 98 k.p.c.