Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III CZ 20/08 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses retrial claim for document forgery due to missed three-month filing deadline.

Numero d'incarto III CZ 20/08
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the plaintiff's appeal to retry the proceedings regarding a claim for payment against a bank. The plaintiff argued that appellate court documents were forged and that a debt agreement was missing from the case file. The court ruled that the plaintiff discovered the potential forgery on May 10, 2007, which started the three-month deadline for filing a retrial request. Consequently, the request filed on September 25, 2007, was untimely and inadmissible.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 403 § 1 pkt. 1 k.p.c.; Art. 407 § 1 k.p.c.: A claim for retrial based on suspected document forgery must be filed within three months of discovering the circumstances suggesting the forgery, not requiring a final conviction.

Parole chiave

Generato dall'IA
retrial request document forgery statute of limitations civil procedure code filing deadline appellate court timely submission

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 403 § 1 pkt. 1 k.p.c.
podstawy z art. 403 § 1 pkt. 1 k.p.c. stwierdził, że wszystkie podnoszone w skardze
Art. 403 § 2 k.p.c.
określonej w art. 403 § 2 k.p.c. Sąd Apelacyjny stwierdził, że późniejszym wykryciem
Art. 404 k.p.c.
Art. 407 § 1 k.p.c.
stwierdzić, że zgodnie z art. 407 § 1 k.p.c. skargę o wznowienie wnosi się w terminie
Art. 394 § 3 k.p.c.
(art. 39814 w zw. z art. 394 § 3 k.p.c.).
Art. 398 § 14 k.p.c.
(art. 39814 w zw. z art. 394 § 3 k.p.c.).
art. 403 § 2 k.p.c
określonej w art. 403 § 2 k.p.c.
art. 410 k.p.c
Z tych wszystkich względów Sąd Apelacyjny na podstawie art. 410 k.p.c.
art. 410 § 1 k.p.c
Zgodnie z art. 410 § 1 k.p.c.
art. 407 § 1 k.p.c
stwierdzić, że zgodnie z art. 407 § 1 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
IV CKN 1418/00
I CR 147/60
Najwyższego zajętym w orzeczeniach z dnia 6 stycznia 1961 r. I CR 147/60 (OSPiKA
CZ 101/59
oraz CZ 101/59 (OSPiKA 1960, poz.
III CSK 56/07
Supreme Court dismisses appeal for retrial as no statutory ground existed despite formal citation errors.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III CZ 20/08

POSTANOWIENIE

Dnia 16 maja 2008 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Irena Gromska-Szuster (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Grzegorz Misiurek

SSN Hubert Wrzeszcz

w sprawie ze skargi J. K.

o wznowienie postępowania w sprawie z powództwa J. K.

przeciwko Bank P.(…) S.A. w W.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 16 maja 2008 r.,

zażalenia powoda

na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 21 grudnia 2007 r., sygn. akt I ACa (…),

1)

oddala zażalenie;

2)

nie obciąża skarżącego kosztami postępowania zażaleniowego;

3)

przyznaje adwokatowi G. Ch. od Skarbu Państwa - Sądu Apelacyjnego

kwotę 5 400 zł (pięć tysięcy czterysta), podwyższoną o stosowną stawkę

podatku od towarów i usług, tytułem wynagrodzenia nieopłaconej pomocy

prawnej udzielonej J. K. z urzędu w postępowaniu zażaleniowym.

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 21 grudnia 2007 r. Sąd Apelacyjny odrzucił

skargę powoda J. K. o wznowienie postępowania w sprawie przeciwko Bank P.(…) S.A.

w W. o zapłatę, zakończonej prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego z dnia 8

grudnia 2006 r. sygn. akt I ACa (…).

Sąd Apelacyjny wskazał, że powód wniósł skargę o wznowienie postępowania w

dniu 25 września 2007 r. opierając ją na podstawie z art. 403 § 1 pkt.1 k.p.c. i z art. 403

§ 2 k.p.c. Zarzucił, że wyrok Sądu Apelacyjnego został wydany w oparciu o dokumenty

przerobione, wskazując, że chodzi o znajdujące się w aktach sprawy I ACa (…) na

kartach (…) dokumenty w postaci pisma zarządu pozwanego Banku z dnia 15 lutego

1996 r. skierowanego do powoda i spółki P.(...) zawierającego tę samą treść, lecz

podpisy innych osób w pismach przesłanych powodowi i spółce P.(...) i złożonych do akt

przez powoda oraz w tych samych pismach złożonych do akt przez stronę pozwaną.

Przerobienie dokumentu polegało, zdaniem skarżącego na tym, że jego odpisy, którymi

posługiwała się strona pozwana i które złożyła do akt sprawy podpisane były przez dwie

osoby: wiceprezesa P. i nieupoważnionego C. F., zaś odpisy przesłane przez Bank

powodowi oraz spółce P.(...), złożone następnie w toku procesu przez powoda do akt

sprawy, podpisane były tylko przez jedną osobę: wiceprezesa P. Powód wskazał w

skardze, że w dniu 10 maja 2007 r. skierował doniesienie do Prokuratury Apelacyjnej o

popełnieniu przestępstwa sfałszowania powyższych dokumentów i o podejrzeniu ich

przerobienia dowiedział się w dniu 2 sierpnia 2007 r. z doręczonego mu zarządzenia z

dnia 26 lipca 2007 r. o odmowie ścigania.

Jako drugą podstawę skargi o wznowienie wskazał fakt, że w aktach sprawy I ACa

(…) brak porozumienia z dnia 12 lipca 1995 r. w sprawie warunków zadłużenia, do

którego odwołał się Sąd drugiej instancji w uzasadnieniu swojego wyroku, a Sąd

pierwszej instancji także powołał się na istnienie takiego dokumentu, lecz tylko na

podstawie pisma pozwanego z dnia 20 grudnia 1995 r., do którego nie załączono

porozumienia z dnia 12 lipca 1995 r. Świadczy to, zdaniem skarżącego, o tym, że Sądy

obu instancji wyrokowały na podstawie dokumentu, którego nie było w aktach, gdyby

natomiast dysponowały porozumieniem z dnia 12 lipca 1995 r., zapadłby wyrok

korzystny dla powoda. Celowe nie złożenie go przez pełnomocnika strony pozwanej

może świadczyć o sfałszowaniu tego dokumentu. O powyższej podstawie wznowienia

postępowania powód dowiedział się w dniu 6 sierpnia 2007 r., gdy przeglądał akta

sprawy w celu porównania ich z treścią dostarczonej mu odpowiedzi na skargę

kasacyjną.

Odrzucając skargę o wznowienie postępowania Sąd Apelacyjny w odniesieniu do

podstawy z art. 403 § 1 pkt. 1 k.p.c. stwierdził, że wszystkie podnoszone w skardze

przez powoda fakty dotyczące podpisów C. F. na niektórych tylko odpisach dokumentu

składanego do akt były znane Sądom obu instancji, a także Sądowi Najwyższemu, który

odmówił przyjęcia do rozpoznania skargi kasacyjnej powoda i uwzględnione zostały w

uzasadnieniach

wydanych

orzeczeń.

Nie

ma,

zdaniem

Sądu,

dowodów

potwierdzających twierdzenia powoda o przerobieniu wskazanych przezeń dokumentów,

z zamiarem wywołania wrażenia, że oświadczenie w imieniu Banku składały osoby

umocowane, podczas gdy było ono dotknięte brakami.

Odnosząc się do drugiej wskazanej przez powoda podstawy wznowienia,

określonej w art. 403 § 2 k.p.c. Sąd Apelacyjny stwierdził, że późniejszym wykryciem

okoliczności faktycznych i środków dowodowych, w rozumieniu tego przepisu, jest

dowiedzenie się o istnieniu okoliczności faktycznych lub dowodów dopiero w takim

czasie, że powołanie ich przed zakończeniem postępowania nie było możliwe, a to

dlatego, że strona ich nie znała. O tym, że w aktach brak porozumienia z dnia 12 lipca

1995 r. powód wiedział w toku postępowania przed Sądami obu instancji, podobnie jak o

tym, że podstawą ustaleń Sądu Okręgowego dotyczących porozumienia stron z dnia 12

lipca 1995 r. o spłacie kredytu było nie samo to porozumienie, lecz pismo strony

pozwanej z dnia 20 grudnia 1995 r. Sąd Apelacyjny stwierdził także, że powód

niewątpliwie znał treść porozumienia z dnia 12 lipca 1995 r. jednak w toku procesu nie

wykazał inicjatywy dowodowej w celu załączenia go do akt sprawy.

Z tych wszystkich względów Sąd Apelacyjny na podstawie art. 410 k.p.c. odrzucił

skargę o wznowienie postępowania z powodu nie oparcia jej na jednej z ustawowych

podstaw wznowienia.

W zażaleniu na powyższe postanowienie pełnomocnik powoda zarzucił naruszenie

art. 403 § 1 pkt.1 oraz art. 403 § 2 k.p.c. przez przyjęcie, że nie zachodzą przesłanki

wznowienia postępowania wskazane w tych przepisach oraz naruszenie art. 410 § 1

k.p.c. przez odrzucenie na posiedzeniu niejawnym skargi o wznowienie postępowania z

powodu jej merytorycznej niezasadności, choć spełniała ona wymagania formalne i

powinna zostać rozpoznana merytorycznie na rozprawie.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 410 § 1 k.p.c. Sąd odrzuca na posiedzeniu niejawnym skargę o

wznowienie

postępowania

wniesioną

po

upływie

przepisanego

terminu,

niedopuszczalną lub nieopartą na ustawowej podstawie. Zgodnie z utrwalonym

stanowiskiem Sądu Najwyższego ta ostatnia przyczyna odrzucenia skargi zachodzi nie

tylko wtedy, gdy powołana w niej podstawa wznowienia została sformułowana w sposób

nieodpowiadający ustawie, ale także wówczas, gdy wskazane w niej okoliczności

wprawdzie dadzą się podciągnąć pod przewidzianą w ustawie podstawę wznowienia,

lecz jednak w rzeczywistości podstawa ta nie występuje (porównaj między innymi

orzeczenia Sądu Najwyższego z dnia 29 stycznia 1968 r. I CZ 122/67, OSNC 1968/89/154, z dnia 14 grudnia 2006 r. I CZ 103/06, z dnia 27 października 2006 r. I CZ 43/06,

z dnia 16 maja 2007 III CSK 56/07, z dnia 30 maja 2007 IV CZ 22/07, nie publ.).

Taka sytuacja zachodzi w odniesieniu do wskazanej przez skarżącego podstawy

wznowienia postępowania w oparciu o art. 403 § 2 k.p.c., to jest twierdzenia o

późniejszym wykryciu takich okoliczności faktycznych i środków dowodowych, które

mogły mieć wpływ na wynik sprawy, a z których powód nie mógł skorzystać w

poprzednim postępowaniu. Trafnie Sąd Apelacyjny wskazał, że w przepisie tym chodzi o

późniejsze wykrycie faktów i dowodów dla strony nie tylko nieznanych w toku

poprzedniego postępowania, lecz, których także nie mogła znać, choć istniały już w toku

tego postępowania, jednakże nie były objęte materiałem sprawy (porównaj między

innymi orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 15 maja 1968r. I CO 1/68, OSNCP

1969/2/36 oraz z dnia 17 listopada 2005 r. I CZ 125/05, nie publ.). Nie ulega

wątpliwości, że dokument w postaci porozumienia stron z dnia 12 lipca 1995 r. o spłacie

kredytu nie tylko istniał w czasie postępowania w sprawi objętej skargą o wznowienie

postępowania, lecz bez wątpienia już wtedy znany był skarżącemu, podobnie jak fakt,

że nie został złożony jako dowód do sprawy, a Sądy jedynie w sposób pośredni ustaliły

jego treść. Powód mógł zatem powołać się na dowód z tego dokumentu i żądać

zobowiązania strony pozwanej do złożenia go do akt w poprzednim postępowaniu, jak

również powołać się wówczas na okoliczności wynikające z tego dokumentu lub z faktu

zawarcia przez strony określonego porozumienia o spłacie kredytu. Skoro tego nie

uczynił, nie może opierać skargi o wznowienie postępowania na podstawie określonej w

art. 403 § 2 k.p.c., która w rzeczywistości nie zachodzi. Stanowi to podstawę do

odrzucenia skargi w oparciu o art. 410 § 1 k.p.c.

Przechodząc do drugiej podstawy wznowienia wskazanej przez skarżącego jako

oparcie wyroku na dokumencie przerobionym (art. 403 § 1 pkt. 1 k.p.c.) trzeba

stwierdzić, że zgodnie z art. 407 § 1 k.p.c. skargę o wznowienie wnosi się w terminie

trzymiesięcznym, liczonym od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie

wznowienia. Termin ten rozpoczyna swój bieg od dnia, w którym złożenie skargi stało

się możliwe, to jest od dnia, w którym strona dowiedziała się o możliwości podrobienia

lub przerobienia dokumentu, co nie wymaga ustalenia faktu podrobienia lub przerobienia

dokumentu w drodze prawomocnego wyroku skazującego, koniecznego, zgodnie z art.

404 k.p.c., tylko przy powołaniu się na podstawę wznowienia określoną w art. 403 § 1

pkt. 2 k.p.c. (porównaj postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 grudnia 2000 r. IV

CKN 1418/00, nie publ.). Przy wskazaniu jako podstawy wznowienia okoliczności

określonych w art. 403 § 1 pkt. 1 k.p.c., jak uczynił to skarżący, „dowiedzenie się o

podstawie wznowienia”, w rozumieniu art. 407 § 1 k.p.c. oznacza dowiedzenie się

o okolicznościach uprawdopodobniających podstawę wznowienia, nie chodzi zatem o

uzyskanie pewności co do faktu podrobienia czy przerobienia dokumentu, lecz o

dowiedzenie się, że prawdopodobne, wiarygodne jest, iż nastąpiło fałszerstwo, które

może być dowodzone wszystkimi środkami dowodowymi w postępowaniu wszczętym

skargą o wznowienie.

Zgodnie z twierdzeniem powoda zawartym w skardze o wznowienie postępowania,

już w dniu 10 maja 2007 r. powiadomił on Prokuraturę Apelacyjną o podejrzeniu

popełnienia przestępstwa przerobienia dokumentów wskazanych następnie w skardze o

wznowienie jako dokumenty przerobione, na których oparto wyrok. Już zatem najpóźniej

w dniu 10 maja 2007 r. dowiedział się on o podstawie wznowienia, w rozumieniu art. 407

§ 1 k.p.c., bowiem najpóźniej w tym dniu powziął, na podstawie porównania różnych

odpisów tych dokumentów złożonych do akt, podejrzenie, że mogą być one przerobione,

skoro jedne odpisy tego samego dokumentu zawierają podpis Cz. F., a inne nie.

Trzymiesięczny termin do wniesienia skargi o wznowienie postępowania opartej na

podstawie z art. 403 § 1 pkt. 1 k.p.c. rozpoczął zatem bieg od dnia 10 maja 2007 r. i

zakończył się w dniu 10 sierpnia 2007 r., zaś skarga została wniesiona w dniu 25

września 2007 r. a więc po terminie.

Na marginesie tylko należy wskazać także, iż zgodnie ze stanowiskiem Sądu

Najwyższego zajętym w orzeczeniach z dnia 6 stycznia 1961 r. I CR 147/60 (OSPiKA

1960, poz. 316) oraz CZ 101/59 (OSPiKA 1960, poz. 198) skarga o wznowienie

postępowania z przyczyn określonych w art. 403 § 1 pkt. 1 k.p.c. dopuszczalna jest tylko

wówczas, gdy strona nie mogła z przyczyn faktycznych lub prawnych uzyskać

uwzględnienia zarzutu przerobienia dokumentu poprzez zwyczajne środki procesowe

lub zaskarżenia, a przeszkodą taką mogą być jedynie okoliczności, które obiektywnie

uniemożliwiały jej podniesienie takiego zarzutu w postępowaniu objętym skargą o

wznowienie. Z uwagi na to, że dokumenty, co do których powód w skardze o

wznowienie podnosi zarzut przerobienia, cały czas znajdowały się w aktach poprzedniej

sprawy i już w tamtej sprawie wiadomo było, że jedne ich odpisy opatrzone są podpisem

Cz. F., a inne nie, podstawy do twierdzenia o ich przerobieniu były zatem wówczas takie

same jak obecnie i zarzuty w tym przedmiocie mogły być zgłoszone przez powoda już w

sprawie objętej skargą o wznowienie.

Z tych wszystkich względów Sąd Najwyższy oddalił zażalenie jako nieuzasadnione

(art. 39814 w zw. z art. 394 § 3 k.p.c.).