Supreme Court quashes lower court dismissal of cassation appeal for insufficient formal identification of the challenged ruling.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court overturned the District Court's dismissal of a cassation appeal filed by Ms. K.L. regarding a property ownership termination case. The lower court rejected the appeal because the appellant failed to explicitly state the subject matter of the challenged ruling and provided only brief arguments. The Supreme Court held that the appeal was valid because the document contained sufficient data to identify the specific ruling through the court name, date, and docket number, and that the brevity of the arguments fell within the court's discretionary evaluation scope.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 398 § 1 pkt 1, 3 k.p.c.; The identification of a challenged ruling is sufficient if it allows for adequate identification, and the lack of explicit subject matter description does not preclude acceptance if other identifying data are present.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III CZ 18/08
POSTANOWIENIE
Dnia 9 maja 2008 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Jan Górowski (przewodniczący)
SSN Zbigniew Kwaśniewski (sprawozdawca)
SSN Elżbieta Skowrońska-Bocian
w sprawie z wniosku K. L.
przy uczestnictwie J. C., I. C. i R. C.
o zniesienie współwłasności,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 9 maja 2008 r.,
zażalenia wnioskodawczyni na postanowienie Sądu Okręgowego w T. z dnia 15 lutego
2008 r., sygn. akt I Ca (...),
uchyla zaskarżone postanowienie.
Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 15 lutego 2008 r. Sąd Okręgowy w T.
odrzucił skargę kasacyjną wnioskodawczyni K. L., wniesioną od postanowienia tego
Sądu z dnia 8 listopada 2007 r., które zostało wydane w sprawie o zniesienie
współwłasności. Jako przyczynę tego rozstrzygnięcia Sąd odwoławczy wskazał
uchybienia skargi polegające na niespełnieniu wymagań przewidzianych w art. 398 4 § 1
pkt 1 i 3 k.p.c. Zdaniem Sądu, skarga wnioskodawczyni nie zawierała właściwego
oznaczenia orzeczenia, od którego został wniesiona, gdyż zabrakło w niej określenia
przedmiotu sprawy. Ponadto Sąd ten uznał, że wniosek o przyjęcie skargi do
rozpoznania nie został uzasadniony.
W zażaleniu skarżąca K. L., kwestionując wskazane stanowisko, domagała się
uchylenia postanowienia z dnia 15 lutego 2008 r. Zdaniem żalącej, jej skarga spełniała
oba przewidziane w art. 3984 § 1 pkt 1 i 3 k.p.c. wymagania. Wbrew bowiem przyjętemu
przez Sąd ustaleniu w skardze zostały szczegółowo wskazane okoliczności mające
uzasadniać przyjęcie jej do rozpoznania, a brak określenia przedmiotu sprawy nie
stanowił przeszkody dla uznania, że zaskarżone skargą orzeczenie zostało oznaczone
w sposób wystarczający.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zażalenie zasługiwało na uwzględnienie.
Jako uzasadnione należało ocenić oba wymienione w nim zarzuty. Ustawodawca
nie sprecyzował, w jaki sposób powinno następować przewidziane w art. 398 4 § 1 pkt 1
k.p.c. oznaczenie zaskarżonego skargą orzeczenia. Należy zatem uznać, że
wystarczające jest przedstawienie danych, które umożliwią jego identyfikację w
dostateczny sposób (por. m.in. postanowienie SN z dnia 14 lipca 2005 r., III CZ 60/05,
nie publ.). Skarga kasacyjna wnioskodawczyni wymaganiu temu czyni zadość. Chociaż
w doktrynie i judykaturze wyrażony został pogląd, że oznaczenie zaskarżonego
orzeczenia powinno następować także przez określenie przedmiotu sprawy (por. np.
postanowienie SN z dnia 12 grudnia 2002 r., V CZ 157/02, nie publ.), to w
okolicznościach niniejszej sprawy brak jego wskazania nie powinien był prowadzić do
odrzucenia skargi. Biorąc bowiem pod uwagę sposób oznaczenia postanowienia, od
którego w sprawie niniejszej wniesiona została skarga, nie może budzić wątpliwości, o
jakie orzeczenie wnioskodawcy chodziło. Wynika to w sposób niedwuznaczny z
określenia sądu, który wydał zaskarżone orzeczenie, z daty jego wydania wskazanej
przez skarżącą, podanej przez nią sygnatury akt, a także wymienienia w skardze
uczestników oraz samej wnioskodawczyni. W tej sytuacji odrzucenie skargi, która
zawierała dane wystarczające dla zidentyfikowania zaskarżonego postanowienia, nie
znajdowało podstaw, rażąc nadmiernym formalizmem.
Także drugi z podniesionych w zażaleniu zarzutów okazał się trafny. Rację ma
bowiem żaląca, twierdząc, że skarga zawiera uzasadnienie wniosku o przyjęcie jej do
rozpoznania. Wprawdzie zakres przedstawionych w tym celu argumentów okazał się
dość skromny, jednakże nie można mówić z tego powodu o braku wspomnianego
uzasadnienia. Zapewne w przeświadczeniu Sądu uzasadnienie wniosku o przyjęcie
skargi do rozpoznania w sposób tak lakoniczny oznaczało w istocie jego pominięcie.
Stanowiska tego nie można zaakceptować. Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem
judykatury, to, czy przedstawione w skardze argumenty stanowią wystarczającą
podstawę dla przyjęcia jej do rozpoznania, należy do wyłącznej oceny Sądu
Najwyższego (por. m. in. postanowienie SN z dnia 13 października 2005 r., II PZ 32/05,
OSNCP 2006, nr 17-18, poz. 272). Nawet zatem podjęcie przez stronę skarżącą próby
przekonania w tak lakonicznej formie o potrzebie rozpoznania skargi, jak to miało
miejsce w sprawie niniejszej, powinno zostać uznane za spełnienie wymagania
przewidzianego w art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c., a merytoryczna ocena przedstawionych we
wskazanym celu argumentów pozostawiona Sądowi Najwyższemu.
W konsekwencji należało przyjąć, że choć Sąd drugiej instancji w zaskarżonym
zażaleniem orzeczeniu słusznie wskazał na szczególne wymagania stawiane przez
ustawodawcę nadzwyczajnemu środkowi zaskarżenia, jakim jest skarga kasacyjna, to
jednak do oceny ich spełnienia w niniejszej sprawie podszedł w sposób nazbyt
rygorystyczny, wykraczając przy tym po części poza zakres swej kognicji.
Z omówionych względów zażalenie należało uwzględnić na podstawie art. 398 15 §
1 k.p.c. w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c.