Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III CZ 17/07 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal for filing with wrong court instead of Supreme Court itself.

Numero d'incarto III CZ 17/07
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the plaintiff's appeal against a lower court's decision to reject her claim. Although the plaintiff paid the fee late and questioned its necessity, she incorrectly addressed the appeal to the Court of Appeal rather than the Supreme Court. The court ruled that because the appeal must be filed directly with the Supreme Court, the error was not a minor clerical mistake but a fundamental procedural defect rendering the appeal inadmissible.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3941 § 2 k.p.c.; Art. 373 k.p.c.; Art. 39821 k.p.c.: An appeal against a final decision in a proceeding initiated by a complaint for a ruling on the unconstitutionality of a final judgment must be filed directly with the Supreme Court; failure to do so renders the appeal inadmissible.

Parole chiave

Generato dall'IA
inadmissible appeal wrong court filing complaint unconstitutionality procedural defect Supreme Court jurisdiction

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 42412 k.p.c.
Zgodnie z art. 42412 k.p.c. w wypadkach nieuregulowanych przepisami
Art. 3941 § 2 k.p.c.
również odpowiednie zastosowanie przepis art. 3941 § 2 k.p.c.
Art. 3941 § 1 k.p.c.
również odpowiednie zastosowanie przepis art. 3941 § 2 k.p.c.
Art. 369 § 1 k.p.c.
wydał zaskarżone orzeczenie (art. 369 § 1 k.p.c. w zw.
Art. 39821 k.p.c.
podstawie art. 373 k.p.c. w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c. i art. 39821 k.p.c.
Art. 126 § 1 pkt 1 k.p.c.
do którego kieruje ona swój środek odwoławczy (art. 126 § 1 pkt 1 k.p.c.) i który to
Art. 871 § 1 k.p.c.
żaląca w toczącym się obecnie postępowaniu była, tak jak tego wymaga art. 871 § 1
Art. 130 § 1 k.p.c.
zastosowania art. 130 § 1 k.p.c. i wezwania pełnomocnika skarżącej do
Art. 373 k.p.c.
podstawie art. 373 k.p.c. w zw.
art. 42412 k.p.c
Zgodnie z art. 42412 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienie SN z dnia 7 listopada 2006 r., I CZ 79/06
postanowienie SN z dnia 12 lutego 2003 r., I CZ 197/02
postanowienie SN z dnia 1 października 1997 r., I CKN 255/97
postanowienie SN z dnia 24 lipca 2006 r., IV CNP 57/06
postanowienie SN z dnia 30 maja 2006 r., I CZ 25/06
oraz postanowienie SN z dnia 30 maja 2006 r., I CZ 25/06, nie
IV CNP 57/06

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III CZ 17/07

POSTANOWIENIE

Dnia 22 marca 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Marek Sychowicz (przewodniczący)

SSN Zbigniew Kwaśniewski (sprawozdawca)

SSN Zbigniew Strus

w sprawie ze skargi B. K. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

orzeczenia wydanego w sprawie z powództwa B. K.

przeciwko Bankowi Spółdzielczemu w S.

o uzgodnienie treści księgi wieczystej,

po rozpoznaniu w Izbie Cywilnej na posiedzeniu niejawnym

w dniu 22 marca 2007 r.,

zażalenia skarżącej na postanowienie Sądu Okręgowego w K.

z dnia 22 stycznia 2007 r.,

odrzuca zażalenie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 22 stycznia 2007 r. Sąd Okręgowy w K. odrzucił

zażalenie powódki B. K. na postanowienie tego Sądu z dnia 24 października 2006

r. odrzucające jej skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

wyroku z dnia 13 października 2004 r., którym tenże Sąd oddalił jej powództwo o

uzgodnienie treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym. Zażalenie to

podlegało - zdaniem Sądu - odrzuceniu, gdyż nie zostało prawidłowo opłacone.

Skarżąca, która była w sprawie zastępowana przez profesjonalnego pełnomocnika

w osobie adwokata, zamiast bowiem uiścić opłatę stosunkową w wymaganej

wysokości już przy wnoszeniu swego środka odwoławczego, uczyniła to dopiero po

wezwaniu jej przez przewodniczącego do wskazania wartości przedmiotu

zaskarżenia.

W zażaleniu na pierwsze z wymienionych postanowień skierowanym do

Sądu Apelacyjnego powódka, nie kwestionując ustaleń Sądu Okręgowego co do

braku uiszczenia opłaty od zażalenia w momencie jego wniesienia oraz

późniejszego uiszczenia tej opłaty, wyraziła wątpliwość, czy istotnie środek ten

podlegał jakiejkolwiek opłacie sądowej, skoro dotyczył rozpoznania wcześniejszego

wniosku o zwolnienie od kosztów. W konkluzji skarżąca wniosła o uchylenie

zaskarżonego przez nią postanowienia i rozpoznanie wskazanego wniosku.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie powódki jest niedopuszczalne.

Zgodnie z art. 42412 k.p.c. w wypadkach nieuregulowanych przepisami

zawartymi w kodeksie postępowania cywilnego w dziale poświęconym skardze

o stwierdzenie

niezgodności

z

prawem

prawomocnego

orzeczenia

do

postępowania wszczętego tą skargą należy stosować odpowiednio przepisy

o skardze kasacyjnej. Pojęciem ostatnio wymienionych przepisów obejmować

należy zarówno przepisy odnoszące się do ściśle rozumianego postępowania

kasacyjnego, jak i postępowania zażaleniowego w sprawach związanych

z wnoszeniem skargi kasacyjnej. W konsekwencji w postępowaniu wszczętym

skargą o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia znajduje

również odpowiednie zastosowanie przepis art. 3941 § 2 k.p.c.

Mając to na uwadze, należy więc przyjąć, że zgodnie z wymienionym

przepisem w postępowaniu, które może być skutecznie zainicjowane tą skargą, na

postanowienia sądu mające charakter kończących postępowanie w sprawie

zażalenie przysługuje stronom do Sądu Najwyższego. Do kategorii takich właśnie

orzeczeń zaliczyć trzeba zaskarżone przez powódkę zażaleniem postanowienie

Sądu Okręgowego w K. z dnia 22 stycznia 2007 r. Skarżąca pomimo tego jednak,

wbrew dyspozycji art. 3941 § 1 i 2 k.p.c., adresatem swego środka odwoławczego

uczyniła Sąd Apelacyjny (bliżej przez nią nie określony). Chociaż więc środek ten

został prawidłowo wniesiony za pośrednictwem Sądu Okręgowego w K., który

wydał zaskarżone orzeczenie (art. 369 § 1 k.p.c. w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c. i art.

39821 k.p.c.), to skierowanie go do niewłaściwego sądu spowodowało, że stał się on

środkiem niedopuszczalnym (por. np. nie publ. postanowienia SN z dnia 7 listopada

2006 r., I CZ 79/06 oraz z dnia 12 lutego 2003 r., I CZ 197/02). Skoro bowiem

rozpoznanie zażalenia powódki należy wyłącznie do Sądu Najwyższego, to mogło

być ono skierowane jedynie do tego Sądu.

Na stronie skarżącej spoczywa obowiązek prawidłowego oznaczenia sądu,

do którego kieruje ona swój środek odwoławczy (art. 126 § 1 pkt 1 k.p.c.) i który to

sąd właściwy jest do jego rozpoznania (por. postanowienie SN z dnia

1 października 1997 r., I CKN 255/97, Prok. i Pr. 1998 r., nr 4, poz. 41). Ponieważ

żaląca w toczącym się obecnie postępowaniu była, tak jak tego wymaga art. 871 § 1

k.p.c., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, błędne skierowanie

zażalenia do Sądu Apelacyjnego zamiast do Sądu Najwyższego nie mogło być

kwalifikowane w kategoriach oczywistej niedokładności bądź niezachowania

warunków formalnych pisma procesowego. Wykluczona więc była możliwość

zastosowania art. 130 § 1 k.p.c. i wezwania pełnomocnika skarżącej do

naprawienia popełnionego przez niego błędu przez wskazanie sądu właściwego do

rozpoznania zażalenia (por. postanowienie SN z dnia 24 lipca 2006 r., IV CNP

57/06, nie publ. oraz postanowienie SN z dnia 30 maja 2006 r., I CZ 25/06, nie

publ).

Z przytoczonych względów zażalenie powódki podlegało odrzuceniu na

podstawie art. 373 k.p.c. w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c. i art. 39821 k.p.c.