Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III CZ 16/11 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal when defendant claims excessive value of property dispute subject to litigation.

Numero d'incarto III CZ 16/11
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the defendant's appeal regarding the value of the subject matter in a property dispute. Although the defendant argued that the lower court incorrectly reduced the value from 119,071 zł to 1,129 zł, violating procedural rules, the Court held that the plaintiff's initial claim of 1,129 zł legally fixed the value. The Court ruled that the defendant's attempt to increase the appeal value to 119,071 zł was impermissible and constituted a duty to correct the record rather than a procedural error.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 232 k.p.c.; Art. 25 k.p.c.; Art. 26 k.p.c.; Art. 398 § 3 k.p.c.: The value of the subject matter of a property dispute, as determined by the plaintiff's claim and binding under specific procedural articles, cannot be arbitrarily increased by the defendant in appeal or cassation proceedings.

Parole chiave

Generato dall'IA
value of subject matter property dispute cassation appeal procedural binding litigation value

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 232 k.p.c.
(art. 232 k.p.c.). W niniejszej sprawie suma ta jest równa wskazanej w pozwie
Art. 25 k.p.c.
sąd w myśl art. 25 k.p.c.
Art. 26 k.p.c.
było zatem niezgodne z art. 26 k.p.c.
Art. 398 § 3 k.p.c.
zatem określonej w art. 3982 § 1 k.p.c.
Art. 398 § 14 k.p.c.
zatem określonej w art. 3982 § 1 k.p.c.
Art. 394 § 1 k.p.c.
z art. 3941 § 3 k.p.c. jak w sentencji.
art. 232 k.p.c
(art. 232 k.p.c.). W niniejszej sprawie suma ta jest równa wskazanej w pozwie
art. 3982 § 1 k.p.c
zatem określonej w art. 3982 § 1 k.p.c.
art. 26 k.p.c
było zatem niezgodne z art. 26 k.p.c.
art. 19 k.p.c
Zgodnie z art. 19 k.p.c., w sprawach o roszczenia pieniężne podana kwota

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
III CZ 58/00
7 czerwca 2000 r., III CZ 58/00, niepubl, z dnia 12 maja 2000 r., V CKN 48/00, LEX
V CKN 48/00
7 czerwca 2000 r., III CZ 58/00, niepubl, z dnia 12 maja 2000 r., V CKN 48/00, LEX
I CZ 119/01
nr 52691, z dnia 21 listopada 2001 r., I CZ 119/01, niepubl, z dnia 30 czerwca
III CK 252/04
2004 r., III CK 252/04, niepubl., z dnia 15 grudnia 2005 r., II CZ 114/05, niepubl.,
II CZ 114/05
2004 r., III CK 252/04, niepubl., z dnia 15 grudnia 2005 r., II CZ 114/05, niepubl.,
V CZ 40/06
z dnia 22 czerwca 2006 r., V CZ 40/06, niepubl., z dnia I CZ 112/08, LEX
I CZ 112/08
Supreme Court dismisses appeal in eviction case where social housing right is involved, ruling it remains a property dispute.
I CZ 12/09
Supreme Court allows cassation appeal when defendant's claim exceeds 50k PLN threshold due to increased appellate award.
I UK 289/09
I UK 289/09, LEX nr 577/827; pewną specyfikę pod tym względem wykazują tzw.
IV CZ 20/01
2001 r., IV CZ 20/01, LEX nr 550948, oraz z dnia 18 maja 2006 r., IC CZ 34/06).
IC CZ 34/06
2001 r., IV CZ 20/01, LEX nr 550948, oraz z dnia 18 maja 2006 r., IC CZ 34/06).

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III CZ 16/11

POSTANOWIENIE

Dnia 15 kwietnia 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Marian Kocon (przewodniczący)

SSN Katarzyna Tyczka-Rote

SSN Kazimierz Zawada (sprawozdawca)

w sprawie z powództwa Gminy Miasta O.

przeciwko I. B.

o eksmisję,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 15 kwietnia 2011 r.,

zażalenia pozwanej na postanowienie Sądu Okręgowego w K.

z dnia 4 stycznia 2011 r.,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Sąd Okręgowy postanowieniem z dnia 4 stycznia 2011 r. odrzucił skargę

kasacyjną pozwanej. W uzasadnieniu wyjaśnił, że w sprawach o wydanie

nieruchomości posiadanej bez tytułu prawnego wartością przedmiotu sporu, a tym

samym i wartością przedmiotu zaskarżenia jest suma trzymiesięcznego czynszu

(art. 232 k.p.c.). W niniejszej sprawie suma ta jest równa wskazanej w pozwie

kwocie 1 129 zł, a nie podanej przez skarżącą kwocie 119 071 zł. Nie sięga ona

zatem określonej w art. 3982 § 1 k.p.c. granicy, warunkującej dopuszczalność skargi

kasacyjnej w sprawach o prawa majątkowe.

W zażaleniu pozwana podniosła, że wartość przedmiotu sporu została w

sprawie

określone przez Sąd pierwszej instancji na

kwotę

119 071 zł,

zweryfikowanie jej przez Sąd Okręgowy i ustalenie, że wynosi ona jedynie 1 129 zł,

było zatem niezgodne z art. 26 k.p.c.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 19 k.p.c., w sprawach o roszczenia pieniężne podana kwota

stanowi wartość przedmiotu sporu, w innych zaś sprawach majątkowych powód

obowiązany jest oznaczyć w pozwie kwotą pieniężną wartość przedmiotu sporu,

uwzględniając postanowienia zawarte w art. 20-24 k.p.c. Artykuł 25 k.p.c. pozwala

sądowi sprawdzić określoną przez powoda wartość przedmiotu sporu, z tym, że po

doręczeniu pozwu sprawdzenie to może nastąpić tylko na zarzut pozwanego,

zgłoszony przed wdaniem się w spór co do istoty sprawy. Kolejny przepis, art. 26

k.p.c., wyklucza ponowne badanie wartości przedmiotu sporu po jej ustaleniu przez

sąd w myśl art. 25 k.p.c.

Wartość przedmiotu sporu określona zgodnie z omówionymi przepisami

wyznacza zarazem wartość przedmiotu zaskarżenia środkami wniesionymi przez

pozwanego w razie uwzględnienia – tak jak w niniejszej sprawie – powództwa

w całości. Wartość zaskarżenia w tych przypadkach, zarówno apelacyjnego, jak

i kasacyjnego, nie może być wyższa od wartości przedmiotu sporu. Zasadę tę

należy mieć na względzie przy wywiązywaniu się z obowiązku oznaczenia wartości

zaskarżenia apelacyjnego (art. 368 §2 k.p.c.) i zaskarżenia kasacyjnego (art. 398 4

§ 3 k.p.c.). Sąd obowiązany jest czuwać nad prawidłowością wywiązywania się

z tego obowiązku.

W niniejszej sprawie strona powodowa określiła wartość przedmiotu sporu

zgodnie z art. 232 k.p.c. na kwotę 1 129 zł. Wartość ta nie była sprawdzana

stosownie do art. 25 k.p.c., wiązała więc Sąd i strony. Mimo to w toku postępowania

w sprawie doszło do nieprawidłowego, niezgodnego z zasadą, że wartość

przedmiotu zaskarżenia nie może być wyższa niż wartość przedmiotu sporu,

określenia wartości przedmiotu zaskarżenia przez pozwaną w sprzeciwie od

wyroku zaocznego, w apelacji od wyroku Sądu pierwszej instancji oraz w skardze

kasacyjnej od wyroku Sądu drugiej instancji: oznaczyła ją ona w tych środkach

zaskarżenia na kwotę 119 071 zł. W tej sytuacji uwzględnienie przez Sąd

Okręgowy prawidłowej wartości przedmiotu zaskarżenia kasacyjnego, a nie

podawanej uporczywie przez pozwaną zawyżonej kwoty – zakwestionowanej przez

Sąd Okręgowy już w toku postępowania apelacyjnego - nie stanowiło naruszenia

art. 25 i 26 k.c., lecz wypełnienie obowiązku czuwania z urzędu nad prawidłowym

podawaniem przez strony wartości przedmiotu zaskarżenia (z bardzo licznej

judykatury w tym zakresie zob. np. orzeczenia Sądu Najwyższego z dnia:

7 czerwca 2000 r., III CZ 58/00, niepubl, z dnia 12 maja 2000 r., V CKN 48/00, LEX

nr 52691, z dnia 21 listopada 2001 r., I CZ 119/01, niepubl, z dnia 30 czerwca

2004 r., III CK 252/04, niepubl., z dnia 15 grudnia 2005 r., II CZ 114/05, niepubl.,

z dnia 22 czerwca 2006 r., V CZ 40/06, niepubl., z dnia I CZ 112/08, LEX

nr 523628, z dnia 26 marca 2009 r., I CZ 12/09, niepubl., z dnia 6 stycznia 2010 r.,

I UK 289/09, LEX nr 577/827; pewną specyfikę pod tym względem wykazują tzw.

sprawy działowe – zob. np. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 24 maja

2001 r., IV CZ 20/01, LEX nr 550948, oraz z dnia 18 maja 2006 r., IC CZ 34/06).

Z tych przyczyn Sąd Najwyższy orzekł na podstawie art. 398 14 w związku

z art. 3941 § 3 k.p.c. jak w sentencji.