Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III CZ 153/02 Generato dall'IA

Cassation dismissed because claim value under 50k PLN; only challenging division principle allows higher value.

Numero d'incarto III CZ 153/02
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal regarding a partition of an estate where the claimed value was 17,581.50 PLN. The appellant argued that the appeal challenged the fundamental principle of division, yet the court found the claim limited to a specific monetary award. The decision held that unless the appellant contests the very basis of the division or claims specific rights exceeding their share, the appeal value cannot exceed their individual portion.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 5191 § 2, 4 k.p.c.; Cassation in partition cases is inadmissible if the subject matter value is under 50,000 PLN, except when challenging the division principle itself or specific claims exceeding the appellant's share.

Parole chiave

Generato dall'IA
partition of estate cassation admissibility subject matter value appellant's share division principle

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 5191 § 2 k.p.c.
niższa od – określonej w art. 5191 § 4 k.p.c.
Art. 5191 § 4 k.p.c.
niższa od – określonej w art. 5191 § 4 k.p.c. – kwoty 50 000 zł.
Art. 378 § 1 k.p.c.
przedmiotem kontroli instancyjnej, stosownie do art. 378 § 1 i art.
Art. 393 § 11 § 1 k.p.c.
378 § 1 i art. 393 11 § 1 k.p.c.,
Art. 385 k.p.c.
W konsekwencji, Sąd Najwyższy oddalił zażalenie jako nieuzasadnione (art. 385
Art. 391 § 1 k.p.c.
w związku z art. 391 § 1 i art.
art. 5191 § 4 k.p.c
niższa od – określonej w art. 5191 § 4 k.p.c.
art. 39319 k.p.c
391 § 1 i art. 39319 k.p.c.).

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
III CZP 7/77
Najwyższego z dnia 11 marca 1977 r., III CZP 7/77, OSNCP 1977, nr 11, poz.
II CZ 77/97
lipca 1997 r., II CZ 77/97, nie publ., lub z dnia 7 października 1999 r., II UZ 115/99,
II UZ 115/99
Appeal dismissed; lawyer cannot claim client's error excuses failure to state appeal value.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Postanowienie z dnia 21 stycznia 2003 r., III CZ 153/02

W sprawie o dział spadku wartość przedmiotu zaskarżenia z reguły nie

może przekraczać wartości udziału należącego do uczestnika wnoszącego

kasację. Tylko wyjątkowo, gdy uczestnik podważa samą zasadę podziału albo

gdy zaskarża rozstrzygnięcie dotyczące roszczeń dochodzonych z tytułu

posiadania rzeczy wspólnej lub tytułem zwrotu pożytków albo rozliczenia

nakładów, wartość przedmiotu zaskarżenia może być wyższa niż wartość jego

udziału.

Sędzia SN Jacek Gudowski (przewodniczący, sprawozdawca)

Sędzia SN Jan Górowski

Sędzia SN Marek Sychowicz

Sąd Najwyższy w sprawie z wniosku Alicji Małgorzaty G. przy uczestnictwie

Justyny N. o dział spadku, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie

Cywilnej w dniu 21 stycznia 2003 r. zażalenia uczestniczki na postanowienie Sądu

Okręgowego w Radomiu z dnia 9 października 2002 r.

oddalił zażalenie.

Uzasadnienie

W kasacji od postanowienia Sądu Okręgowego w Radomiu z dnia 2 lipca 2002 r.,

oddalającego apelację od postanowienia Sądu Rejonowego w Radomiu z dnia 22

kwietnia 2002 r., mocą którego dokonano działu spadku po Bronisławie N.,

skarżąca uczestniczka Justyna N. określiła wartość przedmiotu zaskarżenia na

kwotę 17 581,50 zł.

W tej sytuacji, postanowieniem z dnia 9 października 2002 r., Sąd Okręgowy w

Radomiu kasację odrzucił, stwierdziwszy, że wartość przedmiotu zaskarżenia jest

niższa od – określonej w art. 5191 § 4 k.p.c. – kwoty 50 000 zł.

W zażaleniu na to postanowienie uczestniczka zarzuciła, że „kasacja dotyczy

samej zasady podziału”, którego wartość jest „ewidentna”, a określona przez Sąd

Rejonowy na kwotę 79 995 zł.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 5191 § 2 i § 4 k.p.c., dopuszczalność kasacji w sprawach o dział

spadku zależy od wartości przedmiotu zaskarżenia; jeżeli wartość ta jest niższa niż

pięćdziesiąt tysięcy złotych, kasacja w tych sprawach jest niedopuszczalna. W

związku z tym należy wyjaśnić, że sprawy o dział spadku, podobnie jak pozostałe

tzw. sprawy działowe, do których zalicza się sprawy o zniesienie współwłasności

oraz o podział majątku wspólnego po ustaniu małżeńskiej wspólności majątkowej,

skupiają wiele kwestii prawnych oraz dotyczą zróżnicowanych, często sprzecznych,

interesów majątkowych uczestników. Z natury tych spraw wynika, że interesy

poszczególnych uczestników ograniczają się – w wymiarze majątkowym – do

wysokości udziałów (części ułamkowych) w poddawanym podziałowi majątku. Z

tego względu, w wypadku zaskarżania postanowienia co do istoty sprawy, mocą

którego sąd dokonał działu, wartością przedmiotu zaskarżenia – nawet wówczas,

gdy orzeczenie zaskarżono „w całości” – jest z reguły nie wartość całego

dzielonego majątku, ale wartość konkretnego interesu (roszczenia, żądania) lub

składnika majątkowego, którego środek odwoławczy dotyczy. Tylko wyjątkowo, np.

gdy uczestnik podważa samą zasadę podziału, twierdząc np. że dzielony majątek

nie stanowi wspólności (współwłasności), albo gdy zaskarża rozstrzygnięcie

dotyczące roszczeń dochodzonych z tytułu posiadania rzeczy wspólnej lub tytułem

zwrotu pożytków albo rozliczenia nakładów w wysokości przekraczającej wartość

udziału, wartość przedmiotu zaskarżenia może być wyższa niż wartość udziału.

Tezie, że wartość przedmiotu zaskarżenia z reguły nie może przekraczać

wartości udziału należącego do uczestnika wnoszącego środek odwoławczy, nie

przeczy zasada tzw. integralności postanowień działowych, gdyż nawet w sytuacji,

w której – właśnie ze względu na tę zasadę – musi dojść do uchylenia orzeczenia w

całości, pomimo zaskarżenia go tylko w części (por. np. uchwałę Sądu

Najwyższego z dnia 11 marca 1977 r., III CZP 7/77, OSNCP 1977, nr 11, poz. 205),

przedmiotem kontroli instancyjnej, stosownie do art. 378 § 1 i art. 393 11 § 1 k.p.c.,

pozostaje jedynie objęta zaskarżeniem część postanowienia działowego.

W kasacji skarżąca użyła formuły, że zaskarża postanowienie Sądu drugiej

instancji „w całości” oraz że wnosi „o uchylenie zaskarżonego postanowienia”,

jednakże zarówno z podstaw kasacyjnych, jak i ich uzasadnienia wynika w sposób

oczywisty i jednoznaczny, że zakwestionowała jedynie rozstrzygnięcie dotyczące

zasądzonej od niej dopłaty oraz jej wysokość. Świadczy o tym także oznaczona w

kasacji wartość przedmiotu zaskarżenia (17 581,50 zł), odpowiadająca wartości

zasądzonej dopłaty. W tej sytuacji prezentowane w zażaleniu stanowisko, z którego

wynika, że uczestniczka zaskarżyła postanowienie Sądu Okręgowego „co do

sposobu podziału i samej zasady” i że wartością przedmiotu zaskarżenia jest

„ewidentnie” wartość spadku, należy uznać za chybione. Stanowisku temu przeczy

również fakt, że skarżąca ani nie zakwestionowała przyznania jej na własność

nieruchomości należącej do spadku, ani nie twierdziła, że nieruchomość ta do

spadku nie przynależy. Zresztą, gdyby nawet hipotetycznie przyjąć, że uczestniczka

rzeczywiście zaskarża postanowienie Sądu drugiej instancji „w całości”, to i tak na

przeszkodzie uznaniu kasacji za dopuszczalną stoi wskazana w niej wartość

przedmiotu zaskarżenia, niższa niż pięćdziesiąt tysięcy złotych. Po upływie terminu

do wniesienia kasacji wartość ta – notabene określona w tej sprawie prawidłowo –

nie podlega żadnym korektom (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 16

lipca 1997 r., II CZ 77/97, nie publ., lub z dnia 7 października 1999 r., II UZ 115/99,

OSNAPUS 2001, nr 19, poz. 599).

W konsekwencji, Sąd Najwyższy oddalił zażalenie jako nieuzasadnione (art. 385

w związku z art. 391 § 1 i art. 39319 k.p.c.).