Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III CZ 14/10 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal on enforcement costs, ruling general rule applies unless exceptional circumstances exist.

Numero d'incarto III CZ 14/10
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the debtors' appeal against a lower court's order to pay enforcement costs. The debtors argued that their personal and financial situation warranted an exception under the law, but the court found no exceptional circumstances. Consequently, the court applied the general rule requiring the losing party to bear the opponent's necessary and purposeful costs.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 98 ust. 1 k.p.c.; Art. 102 k.p.c.: The losing party must bear the opponent's necessary and purposeful costs unless exceptional circumstances justify a partial or full exemption.

Parole chiave

Generato dall'IA
enforcement proceedings costs of proceedings exceptional circumstances losing party liability civil procedure code legal representation fees appeal costs

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 108 § 1 k.p.c.
Zgodnie z art. 108 § 1 k.p.c. sąd rozstrzyga o kosztach w każdym orzeczeniu
Art. 98 § 1 k.p.c.
Zgodnie z art. 98 § 1 k.p.c., strona przegrywająca
Art. 98 § 3 k.p.c.
Zgodnie z art. 98 § 1 k.p.c., strona przegrywająca
Art. 102 k.p.c.
zażalenie, zarzucając naruszenie art. 102 k.p.c. w zw.
Art. 394 § 3 k.p.c.
Wobec powyższego zażalenie na podstawie art. 39814 k.p.c. w zw. z art. 3941 § 3
Art. 99 k.p.c.
98 § 1 i 3 k.p.c., art. 99 k.p.c., art.
Art. 105 § 2 k.p.c.
99 k.p.c., art. 105 § 2 k.p.c. w zw.
Art. 13 § 2 k.p.c.
i art. 13 § 2 k.p.c. oraz § 12 ust.
§ 12 ust. 2 pkt 1 w zw. z § 10 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r.
art. 102 k.p.c
zażalenie, zarzucając naruszenie art. 102 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienie SN z dnia 13 października 1976 r., IV PZ 61/76
postanowienie SN z dnia 26 stycznia 2007 r., V CSK 292/06
V CSK 292/06
Supreme Court dismisses lawyer's claim for damages for failing to file a valid cassation appeal.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III CZ 14/10

POSTANOWIENIE

Dnia 27 maja 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Zbigniew Kwaśniewski (przewodniczący)

SSN Dariusz Dończyk (sprawozdawca)

SSN Wojciech Katner

w sprawie egzekucyjnej z wniosku wierzyciela "S.(...)" sp. z o.o. w T.

przeciwko dłużnikom M. C. i E. C.

o egzekucję z nieruchomości,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 27 maja 2010 r.,

zażalenia dłużników na postanowienie Sądu Okręgowego w K.

z dnia 3 lutego 2010 r., sygn. akt II Cz (…),

1)

oddala zażalenie;

2)

zasądza od dłużników solidarnie na rzecz wierzyciela kwotę 137 zł (sto

trzydzieści siedem) tytułem zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 3 lutego 2010 r. Sąd Okręgowy w K. oddalił zażalenie

dłużników M. C. i E. C. wniesione od postanowienia Sądu Rejonowego w S. z dnia 30

listopada 2009 r. w przedmiocie oddalenia skargi na czynność Komornika Sądowego

przy Sądzie Rejonowym w S. dotyczącą opisu i oszacowania nieruchomości będącej

przedmiotem egzekucji (pkt 1) oraz zasądził solidarnie od dłużników na rzecz

wierzyciela „S.(...)” Spółki z o.o. w T. kwotę 77 zł tytułem kosztów postępowania

zażaleniowego (pkt 2). Na postanowienie w przedmiocie kosztów dłużnicy wnieśli

zażalenie, zarzucając naruszenie art. 102 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k.p.c. i art. 13 § 2

k.p.c. przez jego niezastosowanie. W odpowiedzi wierzyciel wniósł o oddalenie

zażalenia oraz o zasądzenie od dłużników solidarnie na rzecz wierzyciela zwrotu

kosztów postępowania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 108 § 1 k.p.c. sąd rozstrzyga o kosztach w każdym orzeczeniu

kończącym sprawę w instancji. Zgodnie z art. 98 § 1 k.p.c., strona przegrywająca

sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do

celowego dochodzenia praw i celowej obrony. Powołany przepis ustanawia dwie zasady

rozstrzygania o kosztach procesu, tj. zasadę odpowiedzialności za wynik procesu oraz

zasadę orzekania o zwrocie kosztów niezbędnych i celowych.

Do

niezbędnych

kosztów

postępowania

strony

reprezentowanej

przez

zawodowego pełnomocnika zalicza się wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki

opłat określone przez Ministra Sprawiedliwości w rozporządzeniu z dnia 28 września

2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb

Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z

2002 r. Nr 163, poz. 1349 ze zm.), wydatki jednego pełnomocnika, koszty sądowe oraz

koszty nakazanego przez sąd ewentualnego osobistego stawiennictwa strony (art. 98 §

3 k.p.c.). W przedmiotowej sprawie do kosztów postępowania wywołanego skargą na

czynności komornika zaliczono koszty wynagrodzenia pełnomocnika wierzyciela, tj.

radcy prawnego L. P., w wysokości 60 zł (§ 12 ust. 2 pkt 1 w zw. z § 10 ust. 1 pkt 8

rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za

czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy

prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu) oraz koszty opłaty skarbowej od

pełnomocnictwa w kwocie 17 zł.

Obciążając dłużników kosztami postępowania zażaleniowego poniesionymi przez

wierzyciela Sąd Okręgowy w K. zastosował ogólną zasadę dotyczącą rozstrzygania o

kosztach postępowania - zawartą w art. 98 k.p.c. - przewidującą obciążenie strony

przegrywającej kosztami postępowania. Wyjątkiem od tej reguły jest orzeczenie o

kosztach postępowania na podstawie art. 102 k.p.c., według którego w wypadkach

szczególnie uzasadnionych sąd może zasądzić od strony przegrywającej tylko część

kosztów albo nie obciążać jej w ogóle kosztami. Sama treść przepisu przemawia za

tezą, że jego wykładnia nie może być rozszerzająca (por. postanowienie SN z dnia 13

października 1976 r., IV PZ 61/76, LEX nr 7856, postanowienie SN z dnia 26 stycznia

2007 r., V CSK 292/06, LEX nr 232807), a w konsekwencji zastosowanie art. 102 k.p.c.

może mieć miejsce w sytuacjach wyjątkowych.

Uwzględniając powyższe zarzut niezastosowania art. 102 k.p.c. jest chybiony. W

przedmiotowej sprawie dłużnicy nie wykazali na czym polega wyjątkowość zaistniałej

sytuacji. Ograniczyli się jedynie do stwierdzenia, że przemawia za tym sytuacja

osobista, majątkowa i zarobkowa dłużników, brak nakładu pracy wierzyciela oraz brak

zawiłości sprawy. Za szczególnie uzasadniony wypadek w rozumieniu art. 102 k.p.c. nie

może być potraktowana okoliczność, że w stosunku do dłużników prowadzone jest

postępowanie egzekucyjne, gdyż stan taki jest spowodowany przez samych dłużników,

którzy nie uczynili zadość obowiązkowi wynikającemu z tytułu wykonawczego, który

podlega przymusowej egzekucji. Dłużnicy nie wykazali także szczególnych okoliczności

dotyczących ich sytuacji osobistej i zarobkowej. Natomiast brak zawiłości sprawy oraz

związany z tym niski nakład pracy wierzyciela związany z postępowaniem wywołanym

zażaleniem dłużników został uwzględniony w wysokości kosztów postępowania

zażaleniowego zasądzonych od dłużników na rzecz wierzyciela.

Wobec powyższego zażalenie na podstawie art. 39814 k.p.c. w zw. z art. 3941 § 3

k.p.c. podlegało oddaleniu. O kosztach postępowania zażaleniowego Sąd Najwyższy

orzekł na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c., art. 99 k.p.c., art. 105 § 2 k.p.c. w zw. z art. 108

§ 1 k.p.c. i art. 13 § 2 k.p.c. oraz § 12 ust. 2 pkt 2 w zw. z § 6 pkt 1 i § 2 ust. 1 i 2

rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za

czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy

prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1349

ze zm.).