Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III CZ 13/10 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal for retrial as new expert evidence could have been used earlier.

Numero d'incarto III CZ 13/10
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the appellant's appeal seeking a retrial of a final civil judgment. The appellant argued that a new expert opinion on handwriting analysis, which was favorable to them, constituted a valid ground for retrial under civil procedure law. The court rejected this claim because the evidence was available during the original proceedings and the appellant failed to present it at that time, rendering the request for retrial inadmissible.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

art. 403 § 2 k.p.c.; art. 410 § 1 k.p.c.: A request for retrial based on new evidence is inadmissible if that evidence was available and could have been presented during the original proceedings.

Parole chiave

Generato dall'IA
retrial of proceedings new evidence admissibility expert opinion evidence civil procedure law final judgment enforcement

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 403 § 2 k.p.c.
Zgodnie z art. 403 § 2 k.p.c. można domagać się wznowienia postępowania,
art. 410 § 1 k.p.c.
podstawie art. 410 § 1 k.p.c. i wynikało z nie oparcia jej na ustawowej podstawie
art. 13 § 2 k.p.c.
zakończonego prawomocnym wyrokiem (postanowieniem, zgodnie z art. 13 § 2 k.p.c.)
art. 398 § 14 k.p.c.
art. 39814 w związku z art.
art. 394 § 3 k.p.c.
39814 w związku z art. 3941 § 3 i art.
art. 410 § 1 k.p.c
podstawie art. 410 § 1 k.p.c.
art. 403 § 2 k.p.c
Zgodnie z art. 403 § 2 k.p.c.
art. 13 § 2 k.p.c
zakończonego prawomocnym wyrokiem (postanowieniem, zgodnie z art. 13 § 2 k.p.c.)

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienie SN z dnia 19 grudnia 2003 r., III CZ 130/03
postanowienie SN z dnia 26 marca 2004 r., IV CZ 29/04
uchwała 7 sędziów SN – zasada prawna z dnia 21 lutego 1969 r., III PZP 63/68
uchwała 7 sędziów SN – zasada prawna z dnia 21 lutego 1969 r., III PZP 63/68, OSNC
wyrok SN z dnia 18 lipca 2004 r., V CZ 2/04
208; wyrok SN z dnia 18 lipca 2004 r., V CZ 2/04, niepubl.).

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III CZ 13/10

POSTANOWIENIE

Dnia 27 maja 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Zbigniew Kwaśniewski (przewodniczący)

SSN Dariusz Dończyk

SSN Wojciech Katner (sprawozdawca)

w sprawie ze skargi A.(...) Przedsiębiorstwa Usługowo - Handlowego sp. z o.o. w O.

o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem Sądu Okręgowego

w K. z dnia 20 czerwca 2007 r., sygn. akt XII Ga (...)

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 27 maja 2010 r.,

zażalenia skarżącego na postanowienie Sądu Okręgowego w K.

z dnia 6 stycznia 2010 r., sygn. akt XII Ga (...),

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 6 stycznia 2010 r. Sąd Okręgowy w K. odrzucił skargę o

wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem tegoż Sądu z dnia 20

czerwca 2007 r. w sprawie sygn. akt XII Ga (...). Odrzucenie skargi nastąpiło na

podstawie art. 410 § 1 k.p.c. i wynikało z nie oparcia jej na ustawowej podstawie

wznowienia. W zażaleniu skarżącego, adresowanym mylnie do Sądu Apelacyjnego w

K., a następnie przekazanym do Sądu Najwyższego, zarzuca się ogólnie naruszenie

przepisów postępowania cywilnego, polegające na twierdzeniu, że w sprawie nie

występują podstawy do wznowienia postępowania, a okoliczność ta miała wpływ na

treść wydanego orzeczenia. Wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia i

zasądzenie kosztów postępowania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie podlega oddaleniu.

Zgodnie z art. 403 § 2 k.p.c. można domagać się wznowienia postępowania,

zakończonego prawomocnym wyrokiem (postanowieniem, zgodnie z art. 13 § 2 k.p.c.)

między innymi wtedy, jeśli zostaną wykryte takie okoliczności faktyczne lub środki

dowodowe, które mogły by mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła

skorzystać w poprzednim postępowaniu. Jak dowodzi skarżący w uzasadnieniu nie

ulega wątpliwości, jego zdaniem, że w przedmiotowym postępowaniu dowód z opinii

biegłego przesądzający sprawę jest okolicznością mającą nie tylko istotny, ale

decydujący wpływ na wynik sprawy, a skarżący nie mógł się na niego powołać,

ponieważ strony dopiero w określonym momencie złożyły wniosek o przeprowadzenie

dodatkowej opinii biegłego grafologa. Jednocześnie skarżący powołuje się na

stanowisko doktryny, że wznowienie postępowania jest możliwe, gdy dopiero po

zakończeniu tego postępowania pojawiła się możliwość przeprowadzenia dowodu.

W niniejszej sprawie tego właśnie brakuje. W rozumowaniu skarżącego tkwi błąd,

skoro w sprawie nie było nawet sytuacji, żeby wnioskowanego dowodu nie można było

powołać w poprzednim postępowaniu, a możliwość taka miała by się pojawić dopiero po

jego zakończeniu. Przecież w przedmiotowej sprawie był przeprowadzony dowód z

opinii biegłych, tyle tylko, że jego wynik nie okazał się korzystny dla skarżącego.

Dowody podlegają jednak ocenie sądu i nie można wymagać ich powoływania tak długo,

aż nie osiągnie się rezultatu oczekiwanego przez stronę. Jeśli zatem przeprowadzone

było postępowanie dowodowe z dwóch opinii biegłych, które mogły być zdaniem Sądu

rozpoznającego sprawę podstawą do ustalenia stanu faktycznego i wydania

rozstrzygnięcia, to nie można wnosić o wznowienie postępowania, bo pojawił się już po

wydaniu orzeczenia nowy dowód w postaci kolejnej opinii biegłych w innym

postępowaniu, tym razem korzystny dla strony.

Trafne jest stanowisko orzecznictwa, że samo sformułowanie podstawy

wznowienia postępowania w sposób odpowiadający przepisom art. 401 i nast. k.p.c. nie

oznacza, iż skarga opiera się na ustawowej podstawie wznowienia, gdy z jej

uzasadnienia wynika, że ponoszona podstawa nie zachodzi. Taka skarga podlega

odrzuceniu, zgodnie z art. 410 § 1 k.p.c., ponieważ skarga, w której wprawdzie

wskazano podstawy wznowienia w sposób odpowiadający ustawie, ale przytoczone w

niej twierdzenia co do faktów mających usprawiedliwiać żądanie wznowienia

postępowania nie obejmują okoliczności hipotetycznych, określonych w art. 401, 4011 i

403 k.p.c. nie jest oparta na ustawowej podstawie wznowienia (zob. postanowienia SN z

dnia 19 grudnia 2003 r., III CZ 130/03 oraz z dnia 26 marca 2004 r., IV CZ 29/04 i tam

powołane dalsze orzecznictwo).

W judykaturze i w doktrynie nie budzi wątpliwości, że nie tylko fakty i dowody, na

których opiera się skarga o wznowienie nie mogą być znane stronie w poprzednim

postępowaniu, ale że strona nie mogła z nich wtedy skorzystać. Z tych więc przyczyn, a

nie tylko dlatego, jak to kwestionuje skarżący w uzasadnieniu zażalenia, że środek

dowodowy powstał po uprawomocnieniu się orzeczenia w postępowaniu, o wznowienie

którego się wnosi, nie zachodzi podstawa do wznowienia według art. 403 § 2 k.p.c. (por.

uchwała 7 sędziów SN – zasada prawna z dnia 21 lutego 1969 r., III PZP 63/68, OSNC

1969, nr 12, poz. 208; wyrok SN z dnia 18 lipca 2004 r., V CZ 2/04, niepubl.).

Skarga o wznowienie postępowania prawomocnie zakończonego nie może

opierać się na podstawie wykrycia nowych okoliczności lub środków dowodowych, jeśli

okoliczności te lub środki były znane oraz mogły zostać zgłoszone i przeprowadzone w

tamtym postępowaniu, samo zaś prawidłowe sformułowanie podstawy wznowienia

według art. 403 § 2 k.p.c. nie oznacza, że opiera się ono na ustawowej podstawie

wznowienia postępowania.

Z przytoczonych względów zażalenie nie może być uwzględnione i na podstawie

art. 39814 w związku z art. 3941 § 3 i art. 410 § 1 w związku z art. 13 § 2 k.p.c. podlega

oddaleniu.