Supreme Court dismisses appeal for retrial on acquisition of property due to lack of new circumstances affecting the outcome.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the appellant's appeal for retrial, upholding the lower court's rejection of the request to reopen the property acquisition case. The appellant argued that newly discovered documents proving his father was persecuted by security organs should have influenced the outcome, but the court found these facts irrelevant to the legal requirements for acquisitive prescription. The court ruled that the manner of possession and the running of the prescription period were already conclusively determined by prior judicial assessments, rendering the new evidence incapable of altering the final result.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 403 § 2 k.p.c.; Art. 410 § 1 k.p.c.: A claim for retrial based on new circumstances or evidence is inadmissible if the court finds that such circumstances or evidence could not have influenced the outcome of the case.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III CZ 12/09
POSTANOWIENIE
Dnia 19 marca 2009 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Mirosław Bączyk (przewodniczący)
SSN Krzysztof Strzelczyk
SSN Hubert Wrzeszcz (sprawozdawca)
w sprawie z wniosku Skarbu Państwa - Prezydenta Miasta N.
przy uczestnictwie [...]
o zasiedzenie nieruchomości,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 19 marca 2009 r.,
zażalenia uczestnika K.D.
na postanowienie Sądu Okręgowego w N.
z dnia 10 grudnia 2008 r., sygn. akt [...],
oddala zażalenie.
Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem Sąd Okręgowy w N. odrzucił – na podstawie
art. 410 § 1 k.p.c. – skargę uczestnika postępowania K.D. o wznowienie
postępowania
w
sprawie
zakończonej
prawomocnym
postanowieniem
wymienionego Sądu z dnia 20 grudnia 2007 r. o zasiedzenie nieruchomości.
Z uzasadnienia postanowienia wynika, że Sąd Okręgowy w N. – po
rozpoznaniu apelacji wnioskodawcy – zmienił postanowienie Sądu Rejonowego w
N., oddalające wniosek o zasiedzenie nieruchomości, w ten sposób, że stwierdził,
iż Skarb Państwa – Prezydent Miasta N. nabył przez zasiedzenie z dniem 23 maja
2002 r. własność oznaczonej zabudowanej nieruchomości, położonej N.
Skargę o wznowienie postępowania uczestnik postępowania oprał na
podstawie przewidzianej w art. 403 § 2 k.p.c. Uzasadniając ją podał, że dopiero
dnia 12 sierpnia 2008 r. dowidział się o zgromadzonych w IPN dokumentach
świadczących
o
tym,
że
jego
ojciec
(będący
właścicielem
wymienionej
nieruchomości) z powodu prześladowania przez organy bezpieczeństwa (Urząd
Bezpieczeństwa) nie mógł domagać się wydania bezprawnie zawładniętej przez
Skarb Państwa nieruchomości. W związku z tym wniósł o przeprowadzenie
dowodów z tych dokumentów i z przesłuchania świadków w celu wykazania,
że ojciec był prześladowany przez organy bezpieczeństwa do 1963 r. z powodu
odmowy współpracy z nimi. Zdaniem uczestnika postępowania jego ojciec został
pozbawiony nieruchomości w odwecie za odmowę współpracy z Urzędem
Bezpieczeństwa.
Sąd Okręgowy uznał, że nie zachodzi wskazana przez uczestnika
postępowania podstawa wznowienia postępowania. Podkreślając, że przyjęty
w sprawie o zasiedzenie bieg terminu do zasiedzenia rozpoczął się w maju 1972 r.,
stwierdził, że wskazane w skardze nowe okoliczności i dowody nie mogłyby mieć
wpływu na wynik sprawy. Sąd podkreśl również, że okoliczności, których dotyczą
zawnioskowane
w
skardze
dowody,
były
przedmiotem
oceny
sądów
rozpoznających wniosek o zasiedzenia, w tym także Sądu Najwyższego, i zostały
uznane za niemające istotnego znaczenia w sprawie. Nie bez znaczenie jest też
niekwestionowana przez uczestnika okoliczność, że po roku 1989 ani właściciel
nieruchomości, ani jego spadkobiercy nie podejmowali czynności zmierzających do
odzyskania nieruchomości.
W zażaleniu pełnomocnik powoda, zarzucając, że Sąd Okręgowy na skutek
naruszenia art. 233 i art. 403 § 2 k.p.c. bezpodstawnie uznał, iż nie zachodzi
wskazana podstawa wznowienia postępowania, wniósł o uchylenie zaskarżonego
postanowienia.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
W
orzecznictwie
Sądu
Najwyższego
dominuje
pogląd,
że
samo
sformułowanie podstawy wznowienia w sposób odpowiadający ustawie nie oznacza
oparcia skargi na ustawowej podstawie wznowienia, jeżeli z jej uzasadnienia
wynika, że podniesiona podstawa nie zachodzi. Taka skarga podlega – na
podstawie art. 410 § 1 k.p.c. – odrzuceniu jako nieoparta na ustawowej podstawie
wznowienia (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 29 stycznia 1968 r.,
I CZ 122/67, OSNCP 1968, nr 8-9, poz. 154, z dnia 30 maja 1996 r., I CRN 101/95,
OSNC 1996, nr 10, poz. 138, z dnia 28 października 1999 r., II UKN 174/99, OSNP
2001, nr 4, poz. 133, z dnia 15 czerwca 2005 r., IV CZ 50/05, z dnia 24 czerwca
2005 r., V CZ 70/05). W wypadku oparcia skargi o wznowienie podstępowania na
podstawie przewidzianej w art. 403 § 2 k.p.c., badanie, czy zachodzi ustawowa
podstawa wznowienia, obejmuje także ocenę, czy w rozumieniu art. 403 § 2 nowe
okoliczności lub środki dowodowe mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy
(por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 24 maja 1982 r., II CO 1/82, OSPiKA
1984, nr 2, poz. 27).
Sąd Okręgowy trafnie uznał – wbrew zarzutom skarżącego – że nie zachodzi
przewidziana w art. 403 § 2 k.p.c. podstawa wznowienie postępowania.
Podniesione przez skarżącego zarzuty nie podważają oceny Sądu, że wskazane
w skardze okoliczności faktyczne i środki dowodowe nie mogłyby wpłynąć na wynik
sprawy o zasiedzenie nieruchomości. Dla oceny posiadania i jego postaci nie mają
znaczenia
okoliczności,
w
jakich
Skarb
Państwa
wszedł
we
władanie
nieruchomości. Według art. 336 k.c. o posiadaniu i jego postaci – co podkreślił
także Sąd Najwyższy w uwzględniającym skargę kasacyjną wnioskodawcy wyroku
z dnia 8 listopada 2006 r.– decyduje bowiem wyłącznie sposób władania rzeczą.
Wskazane w skardze okoliczności i środki dowodowe nie mogłyby także wpłynąć
na ocenę biegu terminu do zasiedzenia, ponieważ dotyczą faktów sprzed 1972 r.
Z przedstawionych powodów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji
postanowienia (art. 39818 w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.).