Supreme Court dismisses appeal in co-ownership termination case where appeal value exceeds statutory minimum threshold.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the appeal filed by participants against a lower court's decision to terminate co-ownership. The participants argued that the appeal value was incorrectly calculated, but the court determined it should reflect only the difference between the requested and awarded payments. Consequently, the appeal value remained below the statutory minimum required for admissibility.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 5191 § 4 pkt 4 k.p.c.; Art. 398 § 14 k.p.c.; In termination of co-ownership cases, the appeal value is determined by the difference between requested and awarded payments, and if this value falls below the statutory minimum, the appeal is inadmissible.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III CZ 11/14
POSTANOWIENIE
Dnia 24 kwietnia 2014 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Irena Gromska-Szuster (przewodniczący)
SSN Krzysztof Pietrzykowski
SSA Katarzyna Polańska-Farion (sprawozdawca)
w sprawie z wniosku G. S. i Z. S.
przy uczestnictwie Skarbu Państwa - Starosty N. i in.,
o zniesienie współwłasności,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 24 kwietnia 2014 r.,
zażalenia uczestników Ł.J., J. F. i małoletniej H.F. reprezentowanej przez
przedstawicielkę ustawową matkę K. M. na postanowienie Sądu Okręgowego w N.
z dnia 31 grudnia 2013 r.,
oddala zażalenie.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 31 grudnia 2013 r. Sąd Okręgowy w N. odrzucił
skargę kasacyjną uczestników. Uznał, że wartość przedmiotu zaskarżenia w
skardze kasacyjnej została określona na poziomie wyższym od wartości przedmiotu
zaskarżenia podanej przez uczestników w apelacji. Przy prawidłowo ustalonej
wartości przedmiotu zaskarżenia skarga kasacyjna była niedopuszczalna z mocy
art. 5191 § 4 pkt 4 k.p.c.
Uczestniczy zaskarżyli powyższe postanowienie w całości i wnieśli o jego
uchylenie.
Zakwestionowali
zaskarżenia
według
wartości
prawidłowość
dopłat,
ustalenia
którymi
zostali
wartości
przedmiotu
obciążeni
na
rzecz
wnioskodawców.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zażalenie nie jest uzasadnione.
Zgodnie z art. 5191 § 4 pkt 4 k.p.c. skarga kasacyjna w sprawach
o zniesienie współwłasności nie jest dopuszczalna, jeżeli wartość przedmiotu
zaskarżenia jest niższa niż sto pięćdziesiąt tysięcy złotych. Oznaczenie wartości
przedmiotu zaskarżenia w tego rodzaju sprawach zależne jest ściśle od wyniku
postępowania
i
podlega
kontroli
sądu
II
instancji
i
Sądu
Najwyższego
(por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 24 maja 2001 r., IV CZ 20/01,
Lex nr 550948).
W orzecznictwie przyjmuje się, że w wypadku zaskarżania postanowienia
o zniesieniu współwłasności o wartości przedmiotu zaskarżenia rozstrzyga wartość
konkretnego interesu lub składnika majątkowego, którego środek odwoławczy
dotyczy. Nie przesądza o niej ani wartość dzielonego majątku, ani wartość udziału
wnoszącego środek odwoławczy, lecz zakres kwestionowanego rozstrzygnięcia.
Może zatem sprowadzać się do różnicy wysokości oczekiwanej i zasądzonej
dopłaty (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 5 kwietnia 2002 r.
II CZ 25/02, Lex nr 54494). W odniesieniu do postanowienia sądu drugiej instancji,
którym oddalona została apelacja skarżącego wartość przedmiotu zaskarżenia
skargą kasacyjną może być albo taka sama, jak w apelacji albo niższa; nie jest
natomiast możliwe określenie jej na kwotę wyższą (por. postanowienie Sądu
Najwyższego: z dnia 6 maja 2010 r., II CZ 38/10, Lex nr 585774).
Uczestnicy w apelacji zaskarżyli orzeczenie Sądu pierwszej instancji
w punkcie trzecim, w którym zasądzono od każdego z nich spłaty na rzecz
wnioskodawców po 26 736 zł i wnieśli o zmianę orzeczenia przez „wyrzeczenie,
że wnioskodawcom
spłaty
od
uczestników
nie
przysługują”
ewentualnie
„zasądzenie od uczestników na rzecz wnioskodawców po 17 265 zł - tytułem
dopłat”. Sąd drugiej instancji zmienił zaskarżone orzeczenie i zmniejszył spłaty
należne od uczestników do kwot po 26 337 zł, a w pozostałym zakresie apelację
oddalił. Skoro nie
był kwestionowany sposób podziału, a interes uczestników
sprowadzał się jedynie do podważania wysokości obciążeń, wartość przedmiotu
zaskarżenia wyznaczała różnica kwot zasądzonych i wnioskowanych z tego tytułu.
Uwzględnienie podnoszonego przez skarżących problemu rozliczenia nakładów nie
mogło uzasadniać podwyższenia wartości przedmiotu zaskarżenia do poziomu
podawanego w skardze, w sytuacji gdy wniosek ten służyć miał wyłącznie
ograniczeniu wysokości spłat.
Z powyższych względów zażalenie jako pozbawione usprawiedliwionych
podstaw podlegało oddaleniu na mocy art. 39814 k.p.c. w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c.
i art. 13 § 2 k.p.c.