Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III CSK 76/11 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal on medical procedure compliance, ruling patient health needs override radiation safety regulations.

Numero d'incarto III CSK 76/11
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the National Health Fund's cassation appeal against a hospital's claim for payment. The court found that medical experts confirmed the venous puncture method was necessary due to patient health conditions, overriding the regulatory requirement for arterial punctures. Consequently, the court held that the hospital's performance did not breach the contract, as the medical necessity justified the deviation from the radiation safety regulation.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 398 § 13 ust. 2 k.p.c.; Art. 398 § 14 k.p.c.; Art. 98 § 1 k.p.c.; Art. 391 § 1 k.p.c.; Art. 398 § 21 k.p.c.; The Supreme Court is bound by factual findings and evidence assessments made by lower courts; therefore, it cannot overturn a judgment based on medical necessity that justifies a deviation from administrative regulations regarding radiation safety.

Parole chiave

Generato dall'IA
medical necessity radiation safety regulation contractual breach cassation appeal patient health condition venous puncture binding facts

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 398 § 13 ust. 2 k.p.c.
385 w związku z art. 398 14 k.p.c.
Art. 398 § 14 k.p.c.
385 w związku z art. 398 14 k.p.c.
Art. 98 § 1 k.p.c.
podstawie art. 98 w związku z art.
Art. 391 § 1 k.p.c.
98 w związku z art. 391 § 1 i art.
Art. 398 § 21 k.p.c.
385 w związku z art. 398 14 k.p.c.
art. 735 § 1 k.c
750 w związku z art. 735 § 1 k.c.
art. 382 k.p.c
328 § 2 w związku z art. 382 k.p.c.
art. 3988 § 1 k.p.c
Na podstawie art. 3988 § 1 k.p.c.
art. 385 k.p.c
niezastosowania art. 385 k.p.c.
art. 39814 k.p.c
art. 39814 k.p.c., gdyż przepis ten dotyczy uwzględnienia skargi kasacyjnej, a więc

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III CSK 76/11

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 2 grudnia 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Hubert Wrzeszcz (przewodniczący)

SSN Wojciech Katner (sprawozdawca)

SSN Anna Kozłowska

w sprawie z powództwa Szpitala Uniwersyteckiego w K.

przeciwko Narodowemu Funduszowi Zdrowia –Oddziałowi

Wojewódzkiemu w K.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na rozprawie w Izbie Cywilnej

w dniu 2 grudnia 2011 r.,

skargi kasacyjnej strony pozwanej

od wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 17 września 2010 r.,

oddala skargę kasacyjną i zasądza od strony pozwanej na

rzecz powoda kwotę 2700,- (dwa tysiące siedemset) złotych

tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 17 września 2010 r. Sąd Apelacyjny oddalił apelację

pozwanego Narodowego Funduszu Zdrowia – Oddziału w K. od wyroku Sądu

Okręgowego z dnia 12 marca 2010 r. w sprawie z powództwa Szpitala

Uniwersyteckiego w K. o zapłatę.

W sprawie zostało ustalone, że strony łączyła umowa, na postawie której

pozwany opłacał wykonywane przez powoda usługi medyczne, między innymi

w zakresie

świadczeń

specjalistyczno-ambulatoryjnych

i

do

nich

należało

wykonywanie zabiegów angiografii substrakcyjnej. W latach 2006-2007 wykonano

326 takich zabiegów przez nakłucia dożylne, a nie tętnicze, jak to było wymagane

przez przepisy rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 25 sierpnia 2005 r.

w sprawie warunków bezpiecznego stosowania promieniowania jonizującego

(Dz.U. Nr 194, poz. 1625, dalej jako rozporządzenie). Ustalono, że zabiegi przez

nakłucia dożylne były wykonywane wobec pacjentów, dla których było to wskazane

medycznie i spełniało, jak potem wykazywali powołani biegli, trzy wymagane

przesłanki angiografii substrakcyjnej (akwizycja cyfrowa, angiografia i wymazanie

tła). Mimo to, pozwany, kwestionując prawną dopuszczalność zabiegów metodą

dożylną odmówił zapłacenia za te zabiegi.

Sąd pierwszej instancji, podzielając wnioski wynikające z opinii biegłych

uznał, że podstawowe znaczenie ma wiedza medyczna, a nie niezgodność

z rozporządzeniem, które zostało wydane na podstawie delegacji przewidzianej

w ustawie z dnia 29 listopada 2000 r. Prawo atomowe (jedn. tekst Dz.U. z 2007 r.

Nr 42, poz. 276). Przepisy tego rozporządzenia, wskazując na warunki

bezpiecznego stosowania promieniowania jonizującego nie mogą być jedyną

przesłanką wyboru metody badania w konkretnym wypadku, jeśli wzgląd na stan

zdrowia pacjenta wymaga zastosowania nakłucia dożylnego, zamiast tętniczego.

Wybór ten, mimo naruszenia stanowiącego o tym przepisu rozporządzenia, nie

może być uznany samoistnie – zdaniem Sądu – za naruszenie postanowień umowy

zawartej między stronami. Ponadto, do końca 2006 r., a tego czasu dotyczy 310

z 317 zakwestionowanych badań, w katalogu zabiegów nie było sprecyzowania, że

angiografia substrakcyjna ma być dokonywana tylko poprzez nakłucia tętnicze.

Z tych względów Sąd Okręgowy przyjął, że pozwany nie miał podstaw do odmowy

zapłacenia wynagrodzenia za wykonane badania oraz do naliczenia kary umownej

i uwzględnił powództwo na podstawie art. 750 w związku z art. 735 § 1 k.c.

Rozpoznając apelację pozwanego Sąd drugiej instancji uznał prawidłowość

zaskarżonego

rozstrzygnięcia,

przyjmując

jednocześnie,

że

strony

łączyła

umowa przewidziana w art. 132 – 161 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r.

o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych

(jedn. tekst Dz.U. z 2008 r. Nr 164, poz. 1027 ze zm., dalej u.ś.o.z.) i z tej

przyczyny podstawę zasądzonego roszczenia stanowi art. 155 tej ustawy, a nie

przepisy kodeksu cywilnego. Dla uzasadnienia trafności uwzględnienia powództwa

Sąd Apelacyjny przytoczył dodatkowo art. 4 ustawy z dnia 5 grudnia 1995 r.

o zawodach lekarza i lekarza dentysty (jedn. tekst Dz.U. z 2008 r. Nr 136, poz. 857

ze zm., dalej u.z.l.) oraz art. 354 § 1 i 2 k.c.

W skardze kasacyjnej pozwany zarzucił naruszenie prawa materialnego,

tj. art. 155 u.ś.o.z. poprzez wadliwe uznanie, że przepis ten znajduje zastosowanie

w ustalonym stanie faktycznym do zasądzenia wynagrodzenia od pozwanego na

rzecz powoda; § 11 ust. 5 pkt 4 rozporządzenia i art. 33c ust. 1 i 2 ustawy Prawo

atomowe oraz art. 4 u.z.l. poprzez zaniechanie wykładni tych przepisów oraz ich

wadliwe zastosowanie w stanie faktycznym, bliżej nieokreślonymi względami

medycznymi i dobrem pacjenta; art. 2, 7 i 83 Konstytucji poprzez niezastosowanie

konstytucyjnych zasad demokratycznego państwa prawnego, praworządności oraz

działania organów władzy publicznej na podstawie i w granicach prawa. Naruszenie

przepisów postępowania dotyczy art. 385 w związku z art. 398 14 k.p.c. poprzez

oddalenie apelacji w całości oraz art. 328 § 2 w związku z art. 382 k.p.c. przez brak

należytego wskazania podstawy faktycznej rozstrzygnięcia i brak obligatoryjnych

elementów uzasadnienia wyroku, w tym wyjaśnienia podstawy prawnej wyroku.

Skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy

do ponownego rozpoznania, ewentualnie orzeczenie co do istoty sprawy

i zasadzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę kasacyjną strona

powodowa wniosła o oddalenie skargi i zasądzenie kosztów postępowania.

Na podstawie art. 3988 § 1 k.p.c. stanowisko w sprawie zajął Prokurator

Generalny, który wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Rozpatrując najpierw zarzuty naruszenia przepisów postępowania cywilnego

należy uznać, że bezzasadne są twierdzenia skarżącego odnoszące się do

niezastosowania art. 385 k.p.c. Skoro Sąd drugiej instancji nie podzielił zarzutów

apelacji w kwestii naruszenia przez Sąd Okręgowy przepisów prawa materialnego

i procesowego, to prawidłowo na podstawie powołanego przepisu oddalił apelację.

Nie mógł naruszyć podnoszonego przez skarżącego w związku z tym przepisem

art. 39814 k.p.c., gdyż przepis ten dotyczy uwzględnienia skargi kasacyjnej, a więc

w ogóle nie dotyczy orzekania przez Sąd Apelacyjny.

Nie są również zasadne podniesione w skardze zarzuty naruszenia art. 328

§ 2 w związku z art. 382 k.p.c. Sąd drugiej instancji wskazał podstawę faktyczną,

nie zmieniając ustaleń stanu faktycznego dokonanych przez Sąd Okręgowy.

Błędem Sądu w uzasadnieniu wyroku drugiej instancji było nie wskazanie wprost,

że Sąd Apelacyjny przyjął jako własne ustalenia faktyczne Sądu pierwszej instancji.

Jednak błąd ten w okolicznościach sprawy nie miał żadnego znaczenia dla jej

rozstrzygnięcia,

a

pomimo

takiego

braku

w

uzasadnieniu,

wyrok

Sądu

Apelacyjnego poddaje się kontroli kasacyjnej. Jak wskazuje trafnie orzecznictwo

Sądu Najwyższego, naruszenie przez sąd drugiej instancji art. 328 § 2 k.p.c. w ten

sposób, że uzasadnienie orzeczenia nie odpowiada w całości wymaganiom

powołanego przepisu tylko wyjątkowo może stanowić podstawę skargi kasacyjnej

(art. 3983 § 1 pkt 2 k.p.c.), to znaczy tylko wtedy, gdy stwierdzone wady mogły mieć

wpływ na wynik sprawy (zob. orzecz. SN z dnia 18 kwietnia 1997 r., I PKN 97/97,

OSNAPiUS 1998, nr 4, poz. 21; orzecz. SN z dnia 13 maja 1997 r., II CKN 112/97,

niepubl.; orzecz. SN z dnia 26 listopada 1999, III CKN 460/98, OSNC 2000, nr 5,

poz. 100; orz. z dnia 13 czerwca 2000 r., V CKN 69/00, niepubl.; wyrok SN z dnia

13 listopada 2003 r., IV CK 183/02, Lex nr 164006; wyrok SN z dnia 28 listopada

2007 r., V CSK 288/07, Lex nr 488983). W niniejszej sprawie taka sytuacja nie

występuje.

Opierając się na tych samych, co poprzednio przepisach postępowania

cywilnego skarżący niezasadnie podnosi zarzut niewskazania w uzasadnieniu

zaskarżonego wyroku podstawy prawnej rozstrzygnięcia, podczas gdy Sąd to

uczynił, powołując art. 155 u.ś.o.z. Jest to przyznane w skardze kasacyjnej, skoro

znajduje się w niej zarzut błędnej wykładni tego przepisu co do wadliwego uznania

przez Sąd, że ma on zastosowanie w ustalonym stanie faktycznym do zasądzenia

wynagrodzenia na rzecz powoda.

Odnosząc się do zarzutów skargi kasacyjnej w zakresie naruszenia prawa

materialnego, należy rację przyznać skarżącemu, że art. 155 u.ś.o.z. nie określa

wprost ani wysokości, ani metody ustalania wynagrodzenia z tytułu umowy

o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej. Jednakże w przepisie tym stanowi się,

że do umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej stosuje się przepisy kodeksu

cywilnego, jeżeli przepisy ustawy nie stanowią inaczej. O wynagrodzeniu stanowią

art. 132 ust. 1 i art. 136 pkt 4 i 5 u.ś.o.z., a przepisy te mieszczą się w powołanych

przez Sąd art. 132 – 161 tej ustawy. Z kolei, w zakresie obowiązku zapłaty

wynagrodzenia, na podstawie art. 155 u.ś.o.z. należy stosować przepisy kodeksu

cywilnego o wykonaniu zobowiązań. Powiązanie tych przepisów uzasadnia

zasądzenie wynagrodzenia, w szczególności przez to, że odwołując się do art. 155

powołanej ustawy Sąd Apelacyjny wskazał jednocześnie w uzasadnieniu wyroku, iż

tą podstawą nie jest przyjęty przez Sąd pierwszej instancji art. 750 w związku z art.

735 k.c. Wskazanie podstawy prawnej nie jest wprawdzie wyraźne w zaskarżonym

wyroku, ale wystarczające do stwierdzenia, że mimo błędów w uzasadnieniu

możliwa jest kontrola kasacyjna rozstrzygnięcia i uznanie, że orzeczenie Sądu

drugiej instancji odpowiada prawu (por. wyrok SN z dnia 3 grudnia 2010 r., I PK

122/10, Lex nr 738392).

Nie jest zasadne zarzucanie zaskarżonemu wyrokowi naruszenie przepisów

ustawy Prawo atomowe (art. 33c ust. 1 i 2) i ustawy o zawodach lekarza i lekarza

dentysty (art. 4), z uwypukleniem naruszenia rozporządzenia, wydanego na

podstawie delegacji Prawa atomowego. W uzasadnieniu Sądów w toku instancji

zostało wykazane, że przyjęta przez powoda metoda badania angiografii

substrakcyjnej przez nakłucie dożylne, a nie dotętnicze wynikała ze stanu zdrowia

pacjentów i przeciwwskazań medycznych, co zaaprobowali powołani biegli. Opinie

biegłych nie były skutecznie zakwestionowane przez pozwanego, więc mając na

uwadze związanie Sądu Najwyższego w postępowaniu kasacyjnym dokonanymi

ustaleniami stanu faktycznego i oceną dowodów (art. 398 13 § 2 k.p.c.) nie można

podzielić zarzutów skarżącego co do naruszenia powołanych w skardze przepisów

w kwestii wybranej przez pozwanego metody wykonania badań. Niezasadne jest

twierdzenie

o

kierowaniu

się

przez

Sąd

przy

wykładni

i

zastosowaniu

powoływanych przepisów prawa atomowego i ustawy o zawodach lekarza i lekarza

dentysty bliżej nieokreślonymi względami medycznymi i dobrem pacjenta, skoro to

zostało szczegółowo w sprawie wyjaśnione. W takim razie nie można także

kwestionować wykonania przez strony zawartej między nimi umowy w odniesieniu

do zlecenia przeprowadzenia badań.

Zasadności są również pozbawione zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące

naruszenia przez zaskarżony wyrok przepisów Konstytucji. Jak trafnie wskazuje

w swoim stanowisku Prokurator Generalny, art. 2, 7 i 83 Konstytucji nie mogą

stanowić podstawy prawnej rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Przepisy te są

źródłem gwarancji praw obywatelskich, realizowanych poprzez przepisy ustaw,

stanowią więc wzorzec konstytucyjny służący do oceny konstytucyjności ustaw,

a nie źródło uprawnień dochodzonych na drodze sądowej.

Mając to na względzie Sąd Najwyższy na podstawie art. 398 14 k.p.c. oddalił

skargę kasacyjną, rozstrzygając o kosztach postępowania kasacyjnego na

podstawie art. 98 w związku z art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c.